Fálkinn - 08.10.1954, Page 6

6
FÁLKINN
FRAMHALDSGREIN.
KVENHETJAN
FRÁ ALASKA
ERFIÐ SJÓFERÐ.
: 10
HROLLKALT! — Hún er harðger
þessi unga stúlka, sem býður vetrar-
Uuldanum byrginn og fer niður í fjöru
til að þvo sér. Vonandi hefir hún
gaman af því.
BURT MEÐ FINGURNA! — í Wor-
cester í Englandi hefir bærinn byggt
upp heilt hverfi íbúðarhúsa, fallegar
húsaraðir með litlum garði fyrir fram-
an. En nú hefir bæjarstjórnin ákveðið
að þessir garðar skuli hverfa en ofur-
lítill grasblettur vera fyrir framan
húsin í staðinn, því að þá sýnist gatan
breiðari og húsin njóta sín betur. Fá
húseigendur smávegis skaðabætur fyr-
ir að missa garðana. En þeir hafa ekki
allir tekið þessu þegjandi, t. d. verk-
fræðingurinn, sem hefir sett upp svo-
látandi tilkynningu við húsið sitt:
„Burt með fingurna frá garðinum
mínum, skriffinnsku-sléttirekurnar!“
KYRR! — NÚNA! — Vitanlega vill
skemmtiferðafólk láta taka mynd af
sér þegar það kemur í fyrsta — og
kannske eina skiptið í nýja borg. Hér
er einn af „hraðljósmyndurunum“,
sem verður við þessum óskum á Ráð-
hústorgi í Kaupmannahöfn.
ÞETTA ER sjötti dagurinn, síðan ég
lagði upp í ferðina til Grand Fall
víkur. Nú er ég komin aftur heim í
skálann, dauðþreytt og uppgefin —
en heil á húfi. Guði sé lof fyrir það.
Það var fagur vetrarmorgunn, er ég
fór frá skálanum. Aðeins tveggja
þumlunga snjór hafði fallið um nótt-
ina. Loftið var kyrrt, ferskt og yndis-
legt. Mér fannst unaðslegt að vera
komin út undir bert loft og ég tengdi
miklar vonir við ferðina.
Það var ekki nærri því hálffallið að,
þegar ég lagði af stað, svo að ég varð
að berjast gegn straumþunga aðfalls-
ins fyrir höfðann. Eftir það sóttist
róðurinn létt um hrið.
Kænan tók að leka smátt og smátt.
Hún var ekki eins þétt og ég hafði
búist við. Auk þess ágerðist verkurinn
i síðunni og kuldinn sótti á fótinn að
venju. Samt var ég ákveðin i að gefast
ekki upp. Þess vegna reyndi ég að
skeyta ekki um kuldagn og sársauk-
ann.
En það leið ekki á löngu, uns ég
sannfærðist um vanmátt minn. Ég
varð að hvíla mig og það þurfti að
ausa bátinn.
Við hverja hvíld varð mér kaldara,
ég var næstum því stirð af kulda, og
kænan hélt áfram að leka o.g hana
rak nú í áttina til skálans á strönd-
inni. Ég reyndi að taka spretti öðru
liverju og röa mér til liita, cn loks
kom að því, að ég gat ekki róið lengur.
Það var ekki annað fyrir mig að
gera en róa til strandar — stytztu leið
— og gera eld. En hve ég óskaði þess
heitt, að ég hefði haft viðarkubba
meðferðis. Og hækjunnar saknaði ég
mjög. Með loppnum höndum tíndi ég
dauðar elriviðargreinar, ruddi snjón-
um af litlum bletti og gerði eld.
MEÐAN ÉG bvíldist og hitaði mér,
velti ég því fyrir mér, hvernig ég gæti
dregið úr sársaukanum í fætinum. Ef
ég hefði meiri hlýju á honum, mundi
þetta vandamál leysast sjálfkrafa. Ég
ákvað að fara úr sokknum á betri fæt-
inum og klæða þann lakari í hann.
Ég var komin úr skónum og öðrum
sokknum, sem ég liélt yfir eldinum,
þegar ég heyrði í vélarskelli. Ég varð
uppvæg. Báturinn gæti farið og skilið
mig eftir. Eg lagði af stað niður að
kænunni skólaus, en sneri síðan við
til þess að fara í þá. Það var erfitt að
komast i þá í einu vetfangi.
Ég reimaði þá ekki að mér, heldur
lét þá lappast við mig. Hanskarnir
mínir! Við eldinn.
ÉG RERI af öllum lifs og sálarkröft-
um, en kænan var ]ning, því að mikill
sjór komst brátt í liana. í fyrstu
skeytti ég ekkert um það, en brátt
varð ég neydd til að ausa bátinn, því
að hann var farinn að taka hættulegar
dýfur, ef hreyfing komst á hann. Ég
var gröm yfir þéssari töf, en gat þó
ckkert við því gert.
Vélaskellirnir bárust alltaf til eyrna
mér. Ég heyrði meira að segja hróp i
manni. Samt var ég ekki komin á móts
við höfðann.
Ég reri og reri og bað guð að misk-
unna sig yfir mig. Mínúturnar liðu i
miklum kviða og æsingi. Mér fannst
það taka eilífðartima að komast fyrir
höfðann. Hijóðið var nær og nær. Vél-
in stundi.
Ég beit á jaxlinn og lagðist á árar.
Eg var senn komin fyrir nesið — að-
eins örfá áratog mundu nægja.
Loks komst ég fyrir hinn langþráða
liöfða. Bátur kom innan úr víkinni
og fór í stóran boga. í eftirdragi var
timburfleki í stuttu togbandi.
Tveir menn voru um borð, og ann-
ar þeirra var Sam. Sam blessunin. Hve
innilega mér þótti vænt um Sam á
þessu augnabliki. Eg sá hann fara aft-
ur á bátinn og huga að tóginu.
Ég kallaði, en rödd mín var ekki
máttugri en músavæl. Eg stóð upn og
veifaði höndunum, dró djúpt að mér
andann og æpti eins hátt og ég gat.
Það var talsverður sjór í kænunni og
hann valt hættulega.
Ég riðaði á fótunum og gerði mér
nokkra grein fyrir þeirri hættu, að
báturinn gæti sokkið, en ég skeytti
ekki um hana vegna þeirrar hættu,
sem mér stóð meiri ógn af —: að Sam
færi án þess að sjá mig. Eg varð að
liætta lífinu til að bjarga því. Eg veif-
aði og kallaði, þangað til röddin brást
mér og þrótturinn bilaði.
Þá gat ég ekki lengur horft á bátinn
fyllast af sjó. Eg varð að ausa hann
— og ausa fljótt.
Sam var kyrr aftur á og leit aldrei
af flekanúm. Annar maður kom upp
á þiifar. Sam sneri sér við og gekk
til hans. Þeir voru alls þrír þarna um
borð. Stutta stund virtust þeir rabba
saman um eitthvað, en síðan fór einn
inn í stýrisliúsið aftur.
Þeir liöfðu ekki orðið mín varir.
Þarna var ég, ekki hálfa mílu í burtu,
æpandi og kallandi á þá í von um, að
þær tækju mig með sér.
ÉG VEIFARI austurstroginu í örvænt-
ingu, stóð upp á þóftunni og æpti.
Ekkert skeði frekar nema ]>að að
þriðji maðurinn kom á ný út úr stýris-
húsinu, og þeir fóru allir í sameiningu
að bisa við eitthvað um borð, senni-
lega akkeri.
Ég hrópaði og kallaði, en allt kom
fyrir ekki. Þeir sáu mig ekki.
Það var litill skriður á bátnum, svo
að ég hélt, að ég gæti ef til vill náð
honum með því að setjast undir árar
á ný. Ég reri lífróður um stund — til
þess að bjarga mér og barninu, en það
erfiði var unnið fyrir gýg. Eg stóð upp
á þóftuna enn einu sinni og öskraði
eins hátt og ég gat, en ópin dóu út
skammt fyrir utan borðstokkinn.
BÁTURINN hélt áfram, sveigði fyrir
eyjuna og var brátt úr augsýn. Sam
stóð aftur á eins og negldur við þil-
farið.
Ég varð ævareið. Ef ég liefði liaft
byssu, hefði ég skotið þá allá. Þessir
heimskingjar — að fara burt án þess
að líta kringum sig! Þeir litu aldrei
í áttina til mín, sem yar svo mjög
hjálpar þurfi. Eg var svo reið, að ég
blótaði þeim í sand og ösku.
Ég hætti ekki fyrr en ég var orðin
hás. Þá hafði ég ausið úr mér öllum
þeim ókvæðisorðum, sem ég hafði
heyrt um ævina — og bætti auk þess
við nokkrum af eigin framleiðslu. Ég
óskaði þess jafnvel, að dráttartaugin
úr flekanum slitnaði og þeir misstu
allt timbrið. Eg steytti hnefann í átt-
ina til bátsins, er hann livarf úr aug-
sýn.
Þegar hann var horfinn, settist ég
niður og fór að gráta. Það voru tár
örvæntingarfullrar reiði og ráðþrota.
Ég lá samt ekki lengi í gráti. Lek-
inn á kænunni minnti mig allt í einu
á það, að ég var lifandi og óskaði ekki
eftir neinni breytingu á því. Þegar
báturinn með mönnunum var horfinn,
varð mér Ijóst, að leiðin til lífsins var
önnur. Skálinn á ströndinni var mitt
athvarf enn sem fyrr. Þangað varð
ég að komast hið fyrsta.
Ég reri hægt til strandar, og bátur-
inrf færðist hægt og hægt nær landi.
Eg komst aftur til staðarins, þar sem
ég hafði gert eldinn. Hann var ekki
alveg útkulnaður. Reyk lagði ennþá
upp af eldstæðinu. Hvers vegna höfðu
ekki mennirnir tekið eftir reyknum?
Bjánarnir!
MEÐ UPPÁHALDSKÚNA. — Kristín
fór í fallegustu blússuna sína þegar
átti að ljósmynda hana með bestu
kúnni á bænum. Og vitanlega varð
kýrin að vera fín líka, og þess vegna
fékk hún að vera með mislit ennis-
bönd.