Fálkinn - 08.10.1954, Síða 9

FÁLKINN
9
hann grunaði ekki undir niðri, að
eitthvað sé milli mín og þín.
— Hefir hánn minnst nokkuð á
það?
— Nei, það hefir liann ekki,
— Hann liefir ekki einu sinni hug-
mynd um hve yndislegri konu liann
er kvæntur, Gertrud. Þér er óhætt að
trúa því.
Allt i einu hafði hann faðmað mig
að sér, og ég liafði ekki þrek til að
spyrna á móti. Eg svaraði kossum
hans, glcymdi öllu kringum mig — ég
var i sæluvímu.
— Hlustaðu nú á hverju ég sting
upp á, sagði Magnús. — Ég á systur,
sem á heima í höfuðstaðnum. Eg skal
meðganga að ég hefi skrifað henni og
sagt henni hvernig ástatt er um okk-
ur. Hún tekur á móti þér opnum örm-
um. Hún lætur fara vel um þig, og hjá
henni færðu þá hvíld og ró sem þú
þarfnast. 'Þú getur verið hjá henni
þangað til búið er að ráða fram úr
öllum vanda. Ég ætla að tala við
manninn þinn. Já, þú getur skrifað
honum bréf, en ég vil ekki að þú
standir augliti til auglits við hann
þegar þetta verður útkljáð, jafn van-
stiltur og hann er á geðsmununum
núna. Hann væri vís til að — að
leggja hendur á þig. Eg skal ekki
hætta fyrr en þið hafið fengið skiln-
að, ég á kunningja hér í bænum, sem
er málaflutningsmaður. Hann sér um
þetta allt. Rétturinn er tvímælalaust
þín megin.
Hve þetta var freistandi! Ég var í
sterkum faðmi Magnúsar, heyrði joessi
fallegu orð við eyrað á mér — orðin
sem loksins bentu mér á leiðina til
mannsæmandi tilveru á ný. Eg stóð
með lokuð augun og hlustaði — sæl
af hamingju.
— Þú skalt fá frest til morguns til
að hugsa um þetta, Gertrud, sagði
Magnús. — Þetta er mikilsvarðandi
ákvörðun, hún gildir alla ólifaða ævi
])ína, og ég vil að málið sé vel liugsað.
Erum við sammála um það?
Hann kýssti mig kveðjukoss og ég
fór upp í herbergið mitt.
Hugur minn var á fleygiferð. Hafði
ég rétt til að gera þetta? Hvernig
mundi fara fyrir Rolf ef ég færi frá
hönum fyrir fullt og allt? Ég vissi
nefnilega, að þó undarlegt mætti virð-
ast þá þótti honum vænt um mig,
undir niðri — að minnsta kosti þótti
honum ekki vænt um neina aðra
manneskju — nema þá sjálfan sig.
Tímarnir liðu óg mér var ómögulegt
að sofa. Eg átti eftir að þola mikið
illt og leiðinlegt. Ég vissi að Roif
mundi ekki láta undan með góðu, þvi
að upp á síðkastið hafði ég verið iion-
um talsvert góð tekjulind, þegar hann
stóð uppi ráðalaus og vantaði pen-
inga.
Loksins kom Rolf, löngu eftir mið-
nætti. Það kann að vera að ég hafi
sofið um stund, að minnsta kosti
hrökk ég upp með andfælum, því að
hann rak sig á stólana og rápaði um
og masaði.
Ég kveikti ljós og sá þegar að hann
var mikið drukkinn. Hann var hlóð-
ugur á annarri kinninni, og blóðið
hafði runnið niður ó flibbann. Það
var hræðilegt að sjá hann, með blóð-
hlaupin augu og blágráan í andliti.
Ég fór á fætur og fór i morgunkjól.
— Rolf! sagði ég hvasst. — Hvar
hefirðu verið? Hvað hefirðu gert?
— Segðu ekkert! Ég verð að fara
hurt. Fljótt! Hvar er litla handtaskan?
En ég lét ekki undan, tók í hand-
legginn ó honum og hristi liann. — Þú
verður að segja mér hvað er að. Hvers
Þegar Aga Khon vir rœndor
vegna verður þú að fara eins og
þjófur? Hefirðu verið i áflogum —
liefirðu — drepið einlivern?
í sömu svifum var barið hart á
hurðina, sem var ólæst, og tveir lög-
reglumenn komu inn í lierbergið.
— Rolf Berg? spurði annar. Rolf
kinkaði kolli þegjandi.
— Þér verðið að koma með okkur,
sagði annar lögreglumaðurinn.
Rolf var auðsveipur eins og barn.
Hann fór, andmælalaust.
Annar lögregluþjónninn' sneri sér
afsakandi að mér: — Þér verðið að
reyna að taka þetta ekki nærri yður,
sagði liann. — Það er ekki vitað enn-
þá hvor átti sökina.
ORGUNINN eftir fór Magnús á
lögreglustöðina til að spyrjast
fyrir um málið. Og hann kom ekki
með góðar fréttir aftur.
— Ég hugsa að Rolf hafi gleymt
að segja þér, að hann hætti vinnunni
í fyrri viku, sagði hann. — Siðan
hefir hann verið að flækjast á kaffi-
húsum og með alræmdum hilljard-
bófum. í gærkvöldi gekk illa fyrir
honum. Hann tapaði þvi litla sem hann
átti, og setti vindlingaliylkið sitt að
veði. Hann tapaði því líka og þá sleppti
liann sér alveg.
— Ó-já, sagði ég. — Þetta var
verndargripurinn hans.
Svo urðu slagsmál og Rolf sló
manninn niður. Hann iiggur á spítal-
anum og enginn veit ennþá hvort hann
hefir það af. Þess vegna verða þeir
að hafa Rolf í gæsluvarðhaldi næstu
daga. Og á lögreglustöðinni töldu þeir
sjálfsagt, að hann yrði að fara á
drykkjumannahæli, því að annað dygði
ekki. En — nú, Gertrud? Nú efast þú
varla lengur um livað ])ú átt að gera?
— Þú átt við .......?
— Ég hefi keypt járnbrautarfar-
miðann, lestin fer klukkan hálf sex.
Skrifaðu Rolf nokkrar línur, hann fær
þær í fangelsið í fyrramálið, og láttu
mig svo um liitt.
— Ég var lömuð eftir þetta sem ég
hafði heyrt. En ég skrifaði Rolf bréfið
— það var ekki langt.
Þegar ég var sest i járnbrautarlest-
inni kom loksins ofurlítil ró yfir mig,
og mér fannst ég geta liugsað aftur.
Það er þá allt húið milli okkar Rolfs,
hugsaði ég með mér. Eða — er það?
Get ég slitið mig frá manni og fortið,
sem ég elskaði einu sinni?
Hvað hafði ég eiginlega gert? í
huga minum var þetta alltaf á sveimi:
„Rotturnar flýja sökkvandi skip ....“
Væri það ekki mannúðlegra — sam-
úðarfyllra — ef ég biði, þó ekki væri
nema nokkrar vikur? Þangað til Rolf
væri kominn úr sárustu kvölunum?
— Æ, nei, hugsaði ég svo. Öll þessi
hræðilegu ár. Hérna, alein í klefan-
um gat ég loksins viðurkennt fyrir
sjálfri mér hve hræðilegt hjónaband
mitt hefði verið.
Og sama sagan mundi endurtaka
sig aftur — alveg eins og áður. Nei,
ég þoldi það ekki. Þessu varð að
ljúka.
Lestin brunaði áfram. Alll í einu
varð þráin eftir Magnúsi svo sterk,
að mér fannst ég ekki geta afborið
hana.
Ég reyndi að hagræða mér betuv
í sætinu, lesa í blaði .... En ég gat
ekki lesið, og ekkert að sjá þó maður
horfði út um gluggann, þvi að dimmt
var úti og regndroparnir blinduðu
rúðuna. En allt í einu fannst mér ég
sjá annað á rúðunni — merkilega
spegilmynd, lifandi mynd, og það var
eins og hún vildi tala við mig. Það
Enn mun það mörgum i fersku minni
að hin franska kona eða „Begum“ Aga
Khans var rænd gimsteinum sínum,
um 9 milljón króna virði, skanunt frá
Cannes i ógúst 1949. Um -tveir ])riðju
af gimsteinunum komu í leitarnar aft-
ur, en þriðjungurinn er ófundinn cnn.
Þegar Begum var á ferðalagi hafði
hún jafnan gimsteina sína með sér í
lítilli tösku, sem hún hafði ýmist í
hendinni eða í fanginu. Svo var og
þann 4. ágúst 1949, er einkaritari henn-
ar var með þeim hjónunum í bíl ó
leiðinni frá bústað Aga Khans fyrir
ofan Cannes og niður í borgina. Þau
ætluðu að fljúga þaðan til Deauville
til þess að vera á veðreiðum og sjá
gæðinga furstans.
Um leið og þau lögðu af stað frá
bústaðnum sáu þau mann ó hjóli skjót-
ast beina ieið niður brekkuna, en bíl-
vegurinn lá i stórum boga. Þegar bíll-
inn kom niður fyrir beygjuna stóð
svartur Citroenbíll þar á miðjum veg-
inum, svo að bíll Aga Khans komst
ekki framhjá, og út úr bílnum komu
þrír menn allir eins klæddir og með
alpahúfur og sólgleraugu. Sá fremsti
var með vélbyssu, sem hann miðaði
á Aga Khan og sagði: „Engan mót-
þróa!“ Annar maðurinn skar sundur
barðana ó bíl furstans en sá þriðji
opnaði bifreiðina. Aga Khan rétti fram
vasabókina sina og Begum handtösk-
una, en bófinn skeytir þvi ekki. Hann
var ekki andlilið á mér — heldur á
Rolf. Það var hjálparvana, örvænt-
ingarfullt andlit, i ýtrustu neyð. Hvað
mundi verða — þegar hann læsi hréf-
ið mitt í fyrramálið? í fangelsinu.
Ilvernig gat ég gert nokkurri mann-
eskju svona illt? Hafði ég leyfi til
þess.
Lestin nam staðar ó smóstöð, og
áður en ég vissi af var ég komin út
á stéttina i ausandi rigningu. Mér var
sagt að lestin til baka kæmi eftir hálf-
tima.
Og svo stóð ég á ný i anddyrinu á
gistihúsinu og hitti Magnús. Ég var
svo þreytt að mér fannst ég ætla að
hniga niður. Hann fór með mig inn
á skrifstofuna.
— Ég gat þetta ekki, Magnús, stundi
ég. — Mér var það ómögulegt. Við
verðum að senda í fangelsið og ná i
bréfið aftur. Ég get ekki yfirgefið
liann einmitt núna, skilurðu.
Mér var svo mikið í hug að ég tók
ekki eftir andlitinu á Magnúsi.
Hann tók um báðar hendur mér. —
Sittu kyrr, Gertrud, sagði hann. —
Þetta fer allt vel. Ég lofa þér því. Nú
þarftu aldrei að kvíða framar.
— Hvað áttu við?
— Hann ........ Allt er úti. Hann
fyrirfór sér i fangelsinu i dag. Ég var
að frétta það áðan. Jó, svona er það.
Það hefir riðið honum að fullu að
vakna aftur með allt þetta hræðilega
sem gerðist í gær, i endurminning-
unni. Þér hefir aldrei skilist hve
forfallinn drykkjumaður hann var. Þú
veist ekki hvernig slíkir ólánsmenn
hugsa þegar þeir eru í öngum sínum,
sérstaklega þegar þeir fá ekki nokk-
urn dropa til að sefja taugarnar með.
Hvílíkar kvalir þeir hafa, af iðrun og
kvíða ...... Kannslce fór best sem
fór, ekki aðeins fyrir okkur, lieldur
líka fyrir hann sjálfan. Úr því að
Framhald á bls. 10.
hefir aðeins hug á leðurtöskunni, sem
hún er með í fanginu og hana þrífur
hann og síðan flýta bófarnir þrír sér
inn í bílinn sinn og innan skannns
er hann kominn í hvarf í áttina til
Cannes.
Þetta gerðist allt á einni mínútu.
Aga Khan er dálitla stund að átta sig
en svo halda þau þrjú ófram gangandi
heim til sín og innan stundarfjórð-
ungs hefir lögreglan i Cannes fengið
að vita um ránið. Lögreglan lokar öll-
um þremur vegunum frá Cannes og
vörður er settur á flugvöllinn. En lög-
reglan ó ekki hægan leik, því að 3.
hver bíll í Frakklandi er svartur
Citroen. Og Aga Khan gat ekki
gefið greinilega lýsingu á ræningj-
unum. Hins vegar ótti hann ijós-
myndir af steinunum, sem hægt var
að þekkja þá af, nema þeir væru
hlutaðir í sundur og seldir i nýrri
mynd.
Eftir nónbil sama dag fann lögregl-
an Citroenbíl með númeri, sem átti
heima á Peugeotbíl, sem stolið hafði
verið nokkru áður. Þar náðust fingra-
för og smíðanúmer lireyfilsins og
vagnsins. Var simað til vagnaskrár
lögreglunnar og reyndist bíllinn vera
eign flugmanns sem hét Pierre Del-
orme og var frá Marseille. Hafði vagn-
inum verið stolið frá lionum fyrir
hálfu ári. Delorme komu til Cannes og
skoðaði bílinn og þekkti hann, og gat
upplýst að skipt hafði verið um kerti
í honum og nýr rafgeymir settur i
hann. 10. ágúst fannst maðurinn, sem
selt hafði rafgeyminn. Hann gat upp-
lýst að kaupandinn væri bílstjóri, sem
kallaður væri „Bepc“. Lögreglan hafði
uppi í honum og liann kvaðst hafa selt
rafgeyminn manni sem liann þekkti
og kallaður væri „Stóri Roger“. En
hann var horfinn ásamt vinstúlku
sinni, Renée Remy, þegar lögreglan
kom heim til hans. Var nú birt mynd
af Stóra Roger i helstu blöðum Ev-
rópu.
Jafnframt var fjöldi- manna tekinn
og yfirheyrður, ef líkindi þóttu til að
þeir þekktu Stóra Roger. Og bílstjóri
Aga Khans var látinn skoða þá, ef
ske kynni að liann þekkti þá aftur,
sem einhvern hinna þriggja ráns-
manna. Loks náðist maður 5 mánuðum
síðar, sem bílstjórinn þekkti sem þann
hinn sama, sem lirifsað hafði töskuna
af Begum. Hann hét Francois Sanna
og játaði allt. Stóri Roger hafði setið
við stýrið í bilnum, Jacques Bendetti
hét sá sem hafði skorið ó barðana
Paul Mondolini só sem hafði ógnað
með vélbyssunni, en sjálfur hafði
hann hirt gimsteinatöskuna.
Þeir náðust allir á næstu þremur
tímum og meðgengu, en kváðust hafa
unnið verkið fyrir aðra. Aðalmaðurinn
hét Paul Lecca og liann hefði fengið
gimsteinana. Ilann var alræmdur
smyglari. En þegar lögreglan spurði
liver hefði njósnað um hús Aga Khans
sprakk ný blaðra. Maðurinn hét
Lindsay 'Wilson, einn lielsti sam-
kvæmisherrann í Cannes og góðvinur
flestra höfðingjanna þar. Skoskur að
faðerni en átti franska móður.
Nokkru síðar var hringt til lögregl-
unnar um að vitja bögguls, sem lægi
við dyr lögreglustöðvarinnar. Þar
voru gimsteinar fyrir rúmar 5 milljón-
ir króna. En afgangurinn af gimstein-
unum hefir ekki fundist ennþá. Og
Lecca ekki helduy. *