Fálkinn - 08.10.1954, Síða 11

FÁLKINN
11
LITLA SAGAN:
R (J Z I C K A :
Líkindasönnur
Það var svo að sjá sem ákærða
leiddist. Hann góndi upp í loftið í rétt-
arsalnum, þar sem sólin féll inn um
háu gluggana og endurspeglaði
skemmtilega liti.
Nú hafði verjandi hans talað óslit-
ið í meira en liálftíma.
Dómarinn leit oftar og oftar á
klukkuna. Hann var farinn að ókyrr-
ast.
Og allir viðstaddir kvöldust af hita.
Loks virtist verjandinn ætla að fara
að ljúka máli sínu. Hann brýndi raust-
ina og rumdi úr sér ákærunni gegn
dómara og sækjanda.
„Líkindasönnunin ein nægir ekki til
að byggja á henni sektardóm, herrar
mínir. Það er engin sönnun, að skjól-
stæðingur minn gekk þessa nótt göt-
una, sem innbrotið var framið í.
Herrar mínir, herra saksóknari —
liafið jjér ekki oft gengið þessa sömu
götu, án þess að nokkur maður hafi
látið sér til hugar koma að þér séuð
innbrotsþjófur? .
Og hvaða sönnun er það, herrar
mínir, að skjólstæðingur minn hefir
fengið refsingu fjórtán sinnum áður.
Nú hefir hann ekki gert ncitt fyrir sér
síðan liann kom úr tugthúsinu fyrir
sex mánuðum. Og sannar það ekki
einmitt, að maðurinn hefir byrjað nýtt
og betra iíf og er orðinn heiðarlegur
borgari?
Dæmið liann, hel'ra dómari, og þá
eruð þér orðinn samsekur um að eyði-
leggja mannslif, eða að minnsta kosti
hrekja það til baka á leiðinni til betri
vegar.“
Saksóknarinn þurrkaði svitann af
enninu á sér.
Verjandinn, sem tjaldaði öllu sem
til var, hélt áfram:
„Ég bið yður, herrar mínir, að iíta
á skjólstæðing minn. Lítur hann út
eins og sakborningur eða sem svo mik-
ill einfeldningur að hann færi að
drýgja glæp á ný fyrir einar skítnar
buxur? Sú staðreynd út af fyrir sig,
að ekkert hvarf nema einar buxur, við
innbrotið sem liér er um að ræða, ætti
að vera sönnun þess, að óhugsandi
er að skjólstæðingur minn hafi fram-
ið innbrotið."
Ákærði liafði blundað um stund,
dómarinn ræskti sig mjög spekings-
lega og áheyrendur i salnum fóru að
ókyrrast. En þetta truflaði engan veg-
inn verjanda buxnaþjófsins. Hann hélt
áfram með óskertum sannfæringar-
krafti:
„Enginn hefir séð ákærða í húsinu
sem innbrotið var framið í þessa nótt.
Meira að ségja hefir enginn getað
staðhæfl að ákærði hafi sést nálægt
húsinu. Hvaða dóm getið þið þá kveð-
ið upp, herrar mínir? Ekki annan en
réttlátan sýknunardóm! Eða þá sekt-
ardóm, en þá gerið þið ykkur seka um
réttarglæp, og þið hafið ekkert ykkur
til afsökunar. Eg krefst sýknunar, ]>ar
sem allar sannanir vantar.“
Eftir að dómurinn hafði dregið sig
i hlé til að koma sér saman um úr-
skurðinn, kom liann fram aftur og
tilkynnti, að sakborningurinn hefði
verið sýknaður.
Og nú fóru viðstaddir að tínast út.
Verjandinn var í sjöunda liimni og
fór nú og vakti skjólstæðing sinn til
þess að geta óskað honum til ham-
ingju.
En síðarnefndi sýndi ekki á sér neitt
fararsnið.
Verjandinn hristi höfuðið. Þetta
liafði hann aldrei upplifað áður.
„Skiljið þér þetta ekki?“ spurði
Iiann. „Þér eruð frjáls rnaður! Þér get-
ið farið hvert sent þér viljið!"
„Ég vil helst ganga út síðastur!“
hvíslaði ákærði.
„Og hvers vegna? spurði verjandinn
forviða.
Ákærði brosti vandræðalega.
„Ég er nefnilega í þessum buxum,
sem þér voruð að tala um.“
SLYSALEGT.
Leikkonan Leonora Corbett var
gestur í stóru samkvæmi og sat neðst
við borðið, en húsfreyjan efst. Undir
borðum kom þjónninn til Leonoru með
samanbrotið blað frá húsfreyjunni.
Leonora gat ekki lesið gleraugnalaust
og bað því manninn sem sat á hægri
hönd að lesa það. Og hann las: „Kæra
Leonora. Gerðu það fyrir mig að vera
ekki afundin við manninn, sem situr
á hægri hönd þér. Hann er að vísu
skelfing leiðinlegur, en þú mátt til
að tala við hann samt.“
í Ástralíu tókst dáleiðanda einum
að dáleiða heila jazzhljómsveit þar
sem hún var á pallinum og spilaði.
Sveitin lék lagið á enda i dásvefni,
og þegar hljómsveitarmennirnir vökn-
uðu á eftir, sögðust þeir alls ekki
vera þreyttir, eins og þeir verða
venjulega þegar þeir leika í vöku.
Seytján ára, blindur piltur i Pal-
ermo sparkaði svo i móður sína að liún
beið bana af. Síðan skar hann likið
i stykki og henti því ofan í brunn.
Hann var dæmdur í ævilangt fangelsi.
Á tveimur minútum og sjö sekúndum
tókst vélvirkja í Kanadahernum að
taka sundur jeppabíl og setja hann
saman aftur. Og liann gekk á eftir!
Maður nokkur í Massachusetts fékk
yfirlið vegna hita. Hann gekk í fimm
yfirfrokkum.
Tvær konur slösuðust i troðningum
í húsi einu í Napoli, er það fylltist
af reyk, svo að fólkið hélt að kviknað
væri í því. Reykurinn stafaði frá olíu-
vættum tuskum, sem húseigandinn
liafði kveikt í. Hann gaf lögreglunni
þá skýringu eftir á, að hann Iiefði
ekki vitað annað ráð til að losna við
leigjendurna.
Fjörutíu járnbrautarvagnar, sér-
staklega ætlaðir fólki, sem fer í brúð-
kaupsferð, hafa nýlega verið teknir
í notkun í Suður-Afríku.
Frú Cochota frá Sacramento fékk
skilnað við manninn sinn út af því
að liann hafði þvingað hana til að
taka af sér skóna úti á götu og gefa
þá fátækri konu.
Orðið „charme“ er upprunalega
komið úr arabisku og þýðir þar
„nöðruslóð i sandi“.
Katharina af Medici mun hafa verið
fyrsta konan, sem notaði handskjól
(,.múffu“). Hún var uppi á 1G. öld.
Börn sem indiánakonur eignast með
svertingjum, lita oftast nær út eins
og Kínverjar.
Ritstjóri: RAGNHEIÐUR ÁRNADÓTTIR.
SNOTRIR NÁTTKJÓLAR. AMERÍSKUR IIEIMABÚNINGUR.
Viö fyrstu sýn gœtu menn haldiö aö
stúlkan á efri myndinni vceri ekki í
náttkjól lieldur samkvæmisklædd. Engu
aö síöur er þessi rósótti nælonkjóll
yrýddur svörtum flauelsböndum ætlaö-
ur til aö sofa í honum. NeÖri náttkjóll-
inn kemur engu síöur á óvart. Hann er
óvenju stuttur, fleginn í hálsinn meö
litlum rykktum ermum og rykktum
bryddingum. Honum fylgja samstæöar
litlar buxur.
VETRARFRAKKI.
Gróf ullarefni (tweedJ eru mjög í
tísku erlendis. Hinir djörfustu frönsku
tískuhöfundanna nota þaö meira að
segja í aöskorna kjóla. Þessi óvenju-
legi frakki er úr grófu tweed efni og
ennfremur er liann sérkennilegur vegna
þess aö hann er ekki hnepptur aö
framan, heldur koma stórir krókar i
staö hnappa.
Amerískar stúlkur klœöast mjög síö-
buxum lieima viö, fjölbreyttum í,sniÖi
og efnisvali. Þó leynir sér ékki aö frum-
hugmyndin aö þessum búning er ekki
œttuö frá Ameríku. Höfundur búnings-
ins hefir tekiö sér til fyrirmyndar
lclœönaö spánskra nautabana. Buxurn-
ar eru hálfsíöar aöskornar og svartar
og viö þœr er notuö liárauö prjónuö
peysa meö blússusniöi, prýdd mörgum
rööum kúlna.