Fálkinn - 08.10.1954, Qupperneq 12

12
FÁLKINN
J ON AT H AN LATIMER:
GARDENiU
dálítið hugaðri mundi hann hafa lagt meira
kapp í eltingaleikinn, og séð hvernig konan
hvarf út um voðadyrnar og klifraði upp elds-
voðastigann og upp á þakið.
Því að nú var orðið ljóst hvað gerst hafði.
Eftir að konunni hafði tekist að hrekja hann
inn til æpandi sjúklingsins á 417 hafði hún
hlaupið að lyftunni, sem þá var að aka af stað
vegna þess að Alice March hafði hringt á hana
niðri. Og þá haf ði konan opnað eldsvoðadyrnar
og klifrað upp á þak.
Crane sagði að hann hefði orðið svo for-
viða þegar hann sá Alice March koma út úr
lyftunni, að sér hefðu alveg fallist hendur og
hann hefði gleymt að athuga, hvort þarna
væru nokkrar aðrar útgöngudyr. Hann hafði
orðið eins og steini lostinn og horft á undr-
andi ásjónuna á Alice, og ekki botnað í neinu.
Eftir stutta stund kom einn af varðmönn-
unum hlaupandi upp stigann og sagði að Alice
hefði verið að fara af stað upp þegar þeir
komu að lyftunni.
„Og það var Alice March sem loks hafði
sagt:
„Hefði hún ekki getað komist út um litlu
dyrnar þarna?“
Þeir fundu blóðdrefjar á járnböndunum í
stiganum og rauða bletti hér og hvar á hand-
riðinu.
„Þér hljótið að hafa hitt hana einhvers-
staðar,“ sagði einn varðmaðurinn.
„Það var betra en ekkert,“ sagði annar.
Einn varðmaðurinn hafði staðið fyrir neð-
an brunastigann og um stund vonaði Crane,
að hann hefði gómað flóttakonuna. En svo
höfðu þeir rakið blóðsporin niður að annarri
hæð og þar hafði flóttakonan hoppað yfir í
opinn glugga á hjúkrunarkvennabústaðnum,
sem lá upp að sjúkrahúsinu. Úr herberginu
hefir hún komist að bakdyrunum og út á göt-
una.
Crane fékk sér sopa af viskíkaffinu. Þetta
var eingöngu honum að kenna. En það var of
mikils krafist að hann setti varðmenn kring-
um allt húsahverfið, og auk þess......
Rutledge læknir hafði lokið frásögninni, og
nú sneri Peter sér að Crane og spurði: „Hvar
er Ann?“
„Heima — hugsa ég,“ svaraði Crane og fann
um leið hve „tómur hann var innvortis"
„Hvað heldurðu að hún mundi segja ef hún
vissi að þú hefðir verið í svona mikilli lífs-
hættu?" spurði Carmel.
Crane tók eftir að bæði henni og öðrum
úr fjölskyldunni var léttara eftir að það var
orðið ljóst að þetta sem Simeon March hafði
orðið fyrir, var ekki slys. Það var eins og þeim
hefði fundist frá öndverðu að eitthvað væri
dularfullt við þessi „slys“ og að þau væru
frjálsari eftir að það var sannað, að hér væri
ekki um slys að ræða. En þau vildu ekki ennþá
tala um málið.
Crane þóttist skilja hvers vegna þau vildu
það ekki. Það var ekki sem heppilegast að
FRAMHALDSSAGA.
19.
ILMURINN
vera að ræða um morð við einhvern, sem
kannske var morðinginn.
Nú fyrst svaraði Crane Carmel: „Hún
mundi sjálfsagt verða mikið hissa,“ sagði
hann.
„Veit hún ekki að þér hafið starfað sem
áhugamaður í njósnum?“ spurði Alice.
Crane hristi höfuðið. Hann óskaði að þau
hættu að tala um Ann. „Afsakið þið mig
augnablik,“ sagði hann og stóð upp og fór í
símann. Hann hafði hjartslátt meðan hann
beið og hlustaði á símaklukkuna hringja í sí-
fellu án þess að nokkur svaraði. Hvar gat
Williams verið?
Þegar hann kom að borðinu áftur voru þau
að tala um. hjúkrunarkonuna, sem Crane þótt-
ist vita að hefði orðið fyrir fleiru en einu
skoti.
„Allt þetta blóð var eingöngu úr nefinu á
henni,“ sagði Rutledge læknir. „Hún er orðin
alveg jafngóð."
„Það var leiðinlegt að hún skyldi ekki sjá
hana almennilega, konuna sem sló hana,“ sagði
Woodrin.
„Hún virðist vera lagin á að koma aftan
að fólki,“ sagði Rutledge. „Simeon March sá
haná ekki heldur.“
Crane varð að játa að það sem Simeon
March hafði sagt meðan hann var með ráði,
studdi tilgátu Williams. Hann hafði verið að
setjast inn í bílinn þegar einhver fleygði klæði
yfir höfuðið á honum. Hann hafði reynt að
verjast en það dugði ekki. Honum hafði verið
brugðið svo að hann datt, og svo hafði hann
verið bundinn og síðan heyrði hann að hreyf-
illinn var settur í gang. Og svo fór hann að
anda að sér gasinu og vissi ekki af sér fyrr en
hann raknaði úr rotinu á sjúkrahúsinu.
Crane var farinn að hugsa til Ann aftur.
Hvers vegna var hún horfin? Hafði hún verið
tekin föst? Var hún lifandi ennþá? Hafði hún
fengið eiturgas?
Carmel spurði Rutledge lækni hve lengi
Simeon March mundi þurfa að verða á siúkra-
húsinu, og læknirinn svaraði að hann mundi
þurfa að verða þar nokkuð marga daga.
„Við verðum að hafa vörð kringum húsið,“
sagði Peter.
Alice March sagði: ,,Þessi kona þorir varla
að koma aftur.“
,,Því getum við ekki treyst,“ sagði Peter.
„Heyrið þér, Woodrin læknir,“ sagði Crane,
„hvernig mundi hafa farið ef konunni hefði
tekist að kæfa Simeon March með svæflinum
og flýja svo án þess að nokkur hefði orðið
hennar var? Hefðuð þér þá getað séð hvað
gerst hafði?“
„Nei, það hefði verið fullkominn glæpur,“
svaraði læknirinn. „Við mundum hafa haldið
að bílagasið hefði drepið hann.“
Það var óhugnanleg tilhugsun. Morðinginn
var slyngur. Og setti ekkert fyrir sig! Crane
þóttist sannfærður um að Ann hefði séð sam-
hengið í þessu og þess vegna hefði hún verið
myrt. En ef svo væri þá skyldi hann verja
því sem eftir væri ævinnar til að......
,,Viltu ekki svolítið meira kaffi og viskí?“
sagði Carmel.
„Að minnsta kosti viski.“
Hún bað Rutledge lækni um að ljá sér flösk-
una og hellti hjálfan bolla handa honum. ,,Þú
ert svo gugginn,“ sagði hún.
„Ég er líka ekki heilbrigður.“
„Það var ekki þér að kenna að pilsvargur-
inn slapp.“
„Ég mundi hafa gómað hana ef ég hefði
verið svolítið hugaðri.“
„Mér finnst þú hafa verið afar hugaður."
„Bull!“
Sjúkraberi í hvítum frakka kom og hnippti
í öxlina á Crane. „Sími til yðar, herra Crane.“
Það var Williams og það var svo að heyra
sem honum væri mikið niðri fyrir.
„Ég heyri ekki hvað þú ert að segja,“ sagði
Crane.
Röddin í Williams var likust því að hann
væri að reyna að kalla gegnum langan járn-
hólk. ,,Hver skrattinn gengur að þér! Ég er
að reyna að segja þér að ég hefi fundið hana!“
„Fundið hverja?“
„Kvensuna sem gerði uppistandið á sjúkra-
húsinu, vitanlega."
Crane svaraði ekki og Williams hélt áfram:
„Heyrirðu ekki til mín? Þessa sem......“
„Ég heyri hvað þú segir, en ég trúi þvi ekki,“
sagði Crane.
,,Ég sá hana koma út um bakdyrnar á hjúkr-
unarkvennabústaðnum. Og ég sá að hún hélt
á skammbyssu, og svo elti ég hana, og.....“
„Hvar ertu?“ spurði Crane.
„Það segi ég þér ekki úr því að þú vilt ekki
trúa mér.“
„Vertu ekki að þessu!“ sagði Crane. „Þú ert
gull af manni. Þú ert besti njósnari í heimi. Þú
ert miklu slyngnari en ég. Ég elska þig. Viltu
giftast mér? Segðu mér, skrattinn þinn, hvar
þú ert!“
„Autostrada nr. 20 — fyrsta húsið til hægri
þegar komið er yfir vegamótin við Charles-
ville Pike.“
„Eru einhverjar aðrir þarna líka?“
„Hún fór ein inn í húsið, en ég veit ekki
nema það sé fullt af fólki þar inni.“
„Ég kem eftir tíu mínútur.“
„Það eru 35 kílómetrar hingað.“
„Þá segjum við kortér."
Williams sat á aurbrettinu á leigubíl. Hann
glennti upp augun þegar hann sá alla lestina.
„Hefirðu kallað saman skátaherinn?“
sagði hann.
Crane kom út úr bíl Woodrins læknis. „Þau
heimtuðu að fá að koma með mér, öll í hóp.“
Carmel March hafði komið í bifreið með
Peter og rak hausinn út úr bílnum. „Hvert
eigum við nú að fara?“
„Og kvenfólk líka!“ sagði Williams með
viðbjóði.
,,Þær neituðu að verða eftir í tialdbúðun-
um,“ sagði Crane.
„Þá verða þær að vara sig og halda sig
í fjarlægð."
„Þá það. Við skulum þá aka áfram,“ sagði
Crane.
Leigubillinn ók á undan, nokkur hundruð
metra fram aðalveginn, og svo benti Williams
og gaf merki um að nema staðar. Dálítið fram-
ar sást hliðarvegur eins og grátt strik yfir
völlinn. Ennþá var alveg dimmt.