Fálkinn - 06.09.1957, Síða 8

8
F Á L KIN N
En nú skal ég segja þér hvernig í
öllu þessu liggur. ÞaS er American
Mining Company, sem liefir sérleyfi
á þessari námu. Rikisstjórnin hefir
gefið okkur leyfi til að byrja að vinna
hérna, en nú liefir uppreisnarhöfðingi
komið öllu í uppnám hér um slóðir.
Hann hefir sagst mundu taka hvern
silfurfarm sem héðan kemur, og gert
verkamennina vitlausa af hræðslu.
Ég hefi tvo náunga frá Minnesota
hérna sem verkstjóra, en þeir eru
báðir komnir i sjúkrahús, svo að ég
liefi ekki annað að gera um sinn en
að taka á móti gestum.
— En hvers vegna ferðu ekki héð-
an? spurði ég.
— Ég ber ábyrgð á námunni, svar-
aði hann byrstur. — Heldurðu að ég
megi flýja á burt og láta uppreisnar-
mennina eyðileggja allt hérna? Ég
verð að minnsta kosti að reyna að tala
við þennan hershöfðingja og koma
vitinu fyrir hann.
— Ég hefi alltaf heyrt að þið ír-
lendingar séu kræfir i kjaftinum,
sagði ég, — en gaman hefði ég af
að heyra þig kjafta heilan uppreisnar-
her á flótta.
— Þakkaðu fyrir að þú sleppur við
að upplifa það, tautaði hann. — Ef
þessi náungi er í slæmu skapi verður
árangurinn varla annað en ein sálu-
messa heima i írlandi. Þér er vissast
að reyna að hypja þig héðan heldur
fyrr en seinna. Það er ómögulegt að
BYLTIM OG VISIÍÍ
Ég slengdi rosabullunum fram af
rúmstokknum og hristi skrokkinn á
mér til að lífga hann við. Svo náði
ég í nokkra gull-pesos og lagði þá á
pappirsblaðið, sem ég hafði skrifað
á nokkur kveðjuorð til hinnar dökk-
eygu Juanitu, i þeirri von að hún
kynni að lesa. Hún hafði ekki sparað
að bera í mig víurnar upp á siðkastið,
og nú var mál til komið fyrir mig
að liverfa. Svo laumaðist ég út um
bakdyrnar og fór að leita að Blesa.
Það var svo heitt að hægt hefði
verið að steikja egg á götuhellunum.
Ég’ reið allan daginn og drjúgan hluta
af nóttinni líka. Fékk mér svo sem
tveggja tíma blund i hellisskúta, inn-
an um torfu af eiturormum, og hélt
svo af stað aftur.
Ég lét Blesa ráða ferðinni og fara
þann gang sem honum sýndist, og
þegar ég lyfti augnalokunum varð ég
þess vísari að ég var staddur í fjall-
lendi og breiður og sæmilega fær veg-
ur lá i bugðum upp á móti. Það var
eins gott að fara þennan veg og ein-
hvern annan, og eftir nokkra stund
bar mig að stórri silfurnámu. Ekki
sá ég nokkra lifandi sál þarna, og af
þvi réð ég að hætt væri að vinna i
þessari námu. En allt í einu heyrði
ég ískurhljóð og kom auga á rauð-
liærðan slána, sem stóð í einum dyr-
unum og gaut til mín augunum. Og
svo miðaði liann meira að segja á
mig iangri byssu.
— Halló, sagði ég. — Leggðu frá
þér þetta prik, ég kann ekki við að
sjá það. Ég er svoddan friðsemdar-
maður.
— Hvernig í fjandanum á ég að geta
vitað það? sagði hann.
— Nei, það er engin von á þvi,
lagsi, sagði ég. — En ég skal bölva
mér upp á að mér er ekkert illt i hug.
— Gott! sagði hann og lét frethólk-
inn siga. — Komstu þá af baki bikkj-
unni þinni og gakktu i bæinn. Það
er orðið langt síðan ég hefi séð hvítan
mann, og ég get þó að minnsta kosti
gefið þér i staupinu.
Þetta var girnilegt. Ég vatt mér af
baki Blesa. Maðurinn rétti fram lúk-
una, sem var á stærð við sauðarlæri.
— Ég heiti Johnny McBride, sagði
hann. — Ég stjórna þessari námu
hérna, þó að vísu sé svo ástatt núna,
að ég hefi ekki nokkurn mann til að
stjórna.
— Það er best að þú kallir mig
Slim, sagði ég. — Ég hefi engum að
stjórna nema sjálfum mér.
Komdu inn, sagði liann og brosti
i moðskeggið.
ÉG fór með honum inn í skúrinn,
sem auðsjáanlega var svefnherbergi
hans og vinnustofa. Þar var ekki
beinlinis snyrtilegt umhorfs. Stórt,
illa heflað borð með hrúgu af upp-
dráttum, stóll, rúm og tveir skápar
— og annað ekki. Hann tók viskí-
flösku út úr skápnum og tvö glös,
sem mér sýndist geta tekið mikið.
— Þú mátt ekki halda að ég sé
forvitinn, sagði ég. — En hvernig
stendur á að þú hefir komið þér fyr-
ir hérna uppi í eyðimörkinni?
McBride gretti sig. — Af því að ég
er flón, svaraði hann þurrlega. —
vita hvenær þessum Mexikána skýt-
ur upp.
— Ég kann vel við mig hérna. Held-
urðu ekki að þú leyfir mér að verða
hérna um stund? sagði ég.
McBride deplaði Ijósbláum augun-
um. — Er þér alvara — að þú viljir
verða hérna? spurði liann glaður.
VIÐ áttum ánægjulegar stundir sam-
an næstu dagana, og ekkert raskaði
friðnum. En ég stakk upp á, að við
skyldum fara að víggirða okkur. Við
byggðum ofurlitið virki uppi á fjalls-
vegg og hlóðum skotgarð úr sandpok-
um. Þar komum við fyrir vistabirgð-
um og tosuðum þangað viskí-
kassa, sem ég hlóð sandpokum
ltringum til öryggis. McBride kom
með þvottaskál, svo að það var
auðséð að hann vildi geta þvegið sér
á morgnana. Hver einasta byssa sem
þarna var fór sömu leiðina og öll þau
skotfæri sem til voru.
Við héldum vörð til skiptis og það
féll í minn lilut að sjá uppreisnar-
herinn þegar hann kom. Ég flýtti mér
ofan af sjónarhólnum til McBride.
— Nú koma gestirnir, sagði ég. —
Er ekki best að draga upp flaggið og
láta móttökunefndina tygja sig?
— Hugsum okkur að við hefðum
átt fallbyssu, sagði McBride og beit
hugsandi af munntóbakinu sinu. —
Þá skyldu þeir hafa fengið móttökur!
— Láttu námufélagið senda þér
fallbyssu næst, sagði ég. — En eins
og nú er ástatt held ég að ráðlegast
sé að við hypjum okkur upp i virkið
og hefjum samningana þaðan.
írinn var á sama máli um það, svo
að við bröltum upp kaðalstigann og
drógum hann upp á eftir okkur. Við
tókum byssurnar og athuguðum að
skothólfin væri full. Ég athugaði líka
45-skammbyssuna mína, þvi að ég
kann alltaf best við að handleika svo-
leiðis leikföng.
SVO liðu tveir tímar án þess að
nokkuð markvert gerðist. En þá
heyrðum við hófaskelli á grjótinu
niðri á veginum. Svo varð hljótt aftur
en eftir nokkra stund sáum við
skeggjað andlit gægjast fram úr
kjarrinu.
— Þarna koma framverðirnir, sem
eiga að njósna, sagði ég.
— Eigum við að lofa 'honum að
smakka á blýinu?
— Nei, við skulum ekki byrja
stríðið, sagði McBride. — Við skulum
bíða og sjá hvað gerist.
Njósnarinn leit ekki svo hátt að
hann sæi okkur. Og þegar hann hafði
ekki séð neitt grunsamlegt benti hann
og veifaði aftur fyrir sig. Nú sáust
nokkrir menn riðandi. Þeir töluðu
saman í ákafa og pötuðu mikið. Lík-
lega mun þeir ekki hafa búist við að
svona auðvelt yrði að ná námunni
á sitt vald.
Allt í einu sá ég gríðar umfangsmik-
inn riddara, allan með gullborðum
og með lieilt vopnabúr utan á sér.
Ég sperrti upp augun. — Er það
sem mér sýnist — ég sé ekki betur
en þarna sé sjálfur Huerta kominn!
sagði ég forviða.
Og svei mér ef þarna var þá ekki
kominn minn gamli vinur José
Huerta hershöfðingi, sem ég hafði
rekið á undan mér eins og sauðkind
upp bratta fjallshlið með lassólinni
minni og létt talsverðu af föðurarf-
inum af, þegar við hittumst seinast.
Ég hafði fulla ástæðu til að halda,
að hann langaði til að eiga tal við mig,
svo framarlega sem það væri hægt
án þess að hann stofnaði sér í hættu.
Og nú varð ekki betur séð en að hætt-
an væri að öllu leyti á mína hlið.
Huerta reið góðan spöl áfram og
skimaði síðan i allar áttir. Fyrr eða
síðar hlaut hann að koma auga á
okkur. — Þess vegna kallaði ég í
hvellum skipunartón: — Alto, senor
capitan general!
Mexíkáninn hoppaði í hnakknum
og liypjaði sig í var við nokkra aðjút-
anta sina. Svo gægðist hann fram
milli hausanna á þeim og augun voru
eins og kúlur. Þegar hann kom auga
á mig hrapaði hakan á honum nokkra
sentimetra. En svo rétti hann úr sér
og nú sá ég eld brenna úr augum
hans. Og allt í einu varð breitt andlitið
eitt bros.
— Ha, el americano, hrópaði hann.
— Bienvenido, afskræmið þitt,
gleymdu ekki að ég miða á þig núna.
Hann varð fljótur til að beygja sig
bak við axlirnar á lífverði sínum.
Hann hafði orðið svo hissa að hann
gleymdi að liann var í skotfæri.
MCBRIDE rak hausinn upp fyrir
sandpokana. — Snautið þið á burt héð-
an, öskraði hann. — Þetta er ame-
rískt umráðasvæði, og við viljum helst
ekki sjá neinar apaásjónur hér!
Huerta steytti hægri hnefann. —
Það er mexíkanskt umráðasvæði núna,
senor, urraði hann eins og grimmur
hundur. — Uppfrá þessari stundu
hefir José Huerta tekið þessa námu á
sitt vald í nafni þjóðstjórnarinnar.
Þið skuluð þá fá hegningu, sem þið
hafið til unnið!