Fálkinn - 06.09.1957, Qupperneq 10

10
FÁLKINN
BANOSf HLUMPUR
Myndasaga fyrir börn
66.
Skeggur og félagi hans geta sofið þangað til — Gangið inn og látið eins og þið séuð — Þetta hérna er nú borðsalurinn.
miðdegisverðurinn er tilbúinn Inngangurinn er heima hjá ykkur. Setjið þið skíðin i er að ljúka við að sjóða matinn, svo
þarna við tröppurnar. ganginn. inn til að heilsa ykkur.
— Stappaðu ekki svona, Durgur.
Mundu að þú ert i höll.
Drottningin
kemur hún
— Mér heyrðist einhver vera að tala um mat, — Við verðum að flýta okkur. Bara að þeir éti
Skeggur. ekki allt frá okkur. Ég hefi aldrei á ævinni verið
— Já, það var eins og englasöngur i eyrunum svona svangur — og vakandi.
á mér.
— Nú vona ég að ykkur líki maturinn. Þetta — Namm-mann! Hann Skeggur spyr hvort — Já, Það er alveg rétt, Klumpur. Hérna í
er sunnudagskássa. Við sjóðum leifarnar frá hann megi ekki kalla það drottningarkássu. En höllinni sitjum við á ískögglum, og þegar fatið
allri vikunni í kássu á sunnudögum. mér finnst við vaxa niður á við, um leið og er tómt eru kögglarnir horfnir.
við verðum saddir.
Hvenær sem minnst er á Himalaya
er farið að tala um bergrisann þar,
eða „vonda snjókarlinn" sem hafist
þar við. Hafa myndast þjóðsögur um
þennan dularfulla risa, sem að eng-
inn hefir að vísu séð. En fótspor hans
þykjast ýmsir hafa séð; þau eru lík
mannasporum en margfalt stærri.
Þau liafa meira að segja verið ljós-
mynduð af ýmsum, sem verið hafa í
Himalaya.
Amerískur vísindamaður hefir nú
komist að þeirri niðurstöðu, að þetta
sé allt byggt á misskilningi. Hann
segir að ferðamenn liafi þýtt tvö orð
úr Tíbet-máli rangt. í rauninni sé
bergrisinn ekki annað en svonefnd-
ur rauðibjörn, sem lifir í Himalaya.
Þessi björn heitir á tíbetmáli „Mi-te“
eða „kangmi“.
Fyrra orðið hafa útlendingar þýtt
sem „hræðilegur“ eða „skítugur", en
hitt orðið ihéldu þeir að þýddi „snjó-
karl“, því að þeir skeyttu orðin skakkt
saman.
Það er ekki óalgengt að menn vill-
ist á mannasporum og bjarnarspor-
um, segir ameríski maðurinn, þvi að
þau eru talsvert lík.
(Þegar snjórinn bráðnar í útjaðri
sporanna stækka þau alltaf frá því
sem þau voru fyrst. Og ef til vill hef-
ir vindurinn stækkað bjarnarsporin
líka, svo að þau yrðu svo stór, að þeir
sem sáu þau fullyrtu að þau hlytu að
vera eftir bergrisa.
Hjúkrunarkonan: — Slagæðin fer
alltaf að hraða sér þegar ég tek á
henni á sjúklingunum, læknir. Hvað
á ég að gera við því?
Læknirinn: — Látið þér binda fyrir
augun á sjúklingunum áður en þér
snertið á slagæðinni.