Vikan - 12.11.1953, Side 8

Skjót veðrabrigði
T TLLA leit yfir borðið. Svo lagfærði
^ hún blómavasann og andvarpaði.
Hún varð þó að viðurkenna, að borð-
ið var smekklega skreytt, enda hafði
hún lagt sig alla fram, því í kvöld var
von á Kurt.
Hún bjóst ekki við neinum heim fyrr en að
hálftíma liðnum, svo hún hafði góðan tíma
til að hugsa um þessa hræðilegu aðstöðu, sem
hún var í. Enn einu sinni fylltist hún örvænt-
ingu, því þegar maður er ástfanginn af kær-
asta systur sinnar, er sannarlega ástæða til
að láta hugfallast. En jafnvel það megnaði
ekki að eyðileggja góða skapið, sem hún var
í. Eg fæ bráðum að sjá hann — ég fæ að sjá
hann, hljómaði fyrir eyrum hennar.
Ulla hafði séð um heimilið fyrir föður sinn
og systkini siðan mamma þeirra dó fyrir
hálfu öðru ári. Þá hafði Irena verið búin að
fá góða stöðu á lögfræðiskrifstofu og Pétur
kominn í annan bekk. Það var þvi ekki nema
eðlilegt, að Ulla, sem alltaf hafði hjálpað
mömmu sinni, tæki við heimilisstörfunum.
Hún var hreykin af að geta tekið sæti mömmu
sinnar og lagði sig alla fram. Og fjörlegi
söngurinn hennar hljómaði um húsið frá
morgni til kvölds, því Ullu þótti gaman að
syngja, þó náttúran hefði ekki úthlutað henni
miklum hæfileikum í þá átt. Og þegar Pétri
þótti nóg um, var hann vanur að segja: —
Hættu nú að syngja, því Jörgen ætlar að leika
við mig og hann er ekki vanur þessum óhljóð-
um.
En nú hafði Pétur ekki þurft að þagga niður
í henni í heilan mánuð, því þegar ástarsorg-
irnar þjaka unga stúlku, langar hana ekki til
að syngja.
Nú varð hún að flýta sér að afhýða kart-
öflurnar — nýju kartöflurnar, sem hún hafði
freistast til að kaupa, aðeins til að heyra Kurt
hrópa upp yfir sig af ánægju.
Kurt og Irena máttu aldrei vita, að hún
þjáðist. Það hefði ekki verið svo erfitt að
leyna því, ef hún hefði ekki fundið hvernig
framkoma Kurts gagnvart henni breyttist. Ef
hún leit snöggt upp, hafði hún hvað eftir ann-
að séð, að hann horfði alvarlegur á svipinn á
hana, og hafði hann ekki líka haldið óvenju-
lega lengi í hendina á henni þegar hann kvaddi
síðast? Svo þegar þau sátu úti á svölunum í
gærkvöldi og biðu eftir Irenu, hafði hann allt
í einu sagt: — En hvað þú ert yndæl, Ulla!
Aldrei skyldi hún taka Kurt frá systur sinni.
En elskaði hann hana? Hún var hrædd um að
vera ekki nógu sterk á svellinu, ef svo væri.
Pétur kom inn: —• Blóm! Svo mágur okkar
elskulegur kemur í dag! Ulla hrökk upp úr
hugsunum sínum um það, hvort hún ætti held-
ur að sitja við hlið Kurts eða á móti honum,
svo hún gæti horft á hann. En hvað skyldi
systir hennar hugsa um blómin og þennan
dýra mat, úr því Pétur veitti því athygli?
HUN RAK PÉTUR fram til að þvo sér
hendurnar og settist í ruggustólinn, svo
hún gæti horft út um gluggann.
Og þarna komu þau þrjú, sem hún var að
bíða eftir, Pabbi hennar, sem var svo ung-
legur, þó hárið væri farið að grána og Kurt
með Irenu sér við hlið.
Kurt þefaði út í loftið: — Dásamleg lykt,
sagði hann. — Ég verð eins og hungraður úlf-
ur, Ulla. Þú dekrar of mikið við okkur. En nú
ætla ég líka að gera nokkuð fyrir þig i stað-
inn. Sjáðu! Tveir sirkusmiðar handa þér og
Pétri!
Ulla gleymdi ástarsorg sinni á svipstundu
og augu hennar glömpuðu, þegar hún hrópaði:
— Þakka þér fyrir, Kurt! En hvað ég hlakka
til!
Þvi þrátt fyrir allt er þrettán ára gömul
stúlka ekki annað en barn.
eftir að þeir hafa tekið ákvörðun, eins og læk-
ur fyrir ofan foss og steypa sér svo of fljótt
framaf, svo þeir enda í hringiðu og froðu. En
það var stöðugur straumur í viljakrafti Lydiu,
hvort sem það var henni til góðs eða ekki.
Hún tók töskuna sína, sem lá í sætinu við
hliS hennar, opnaði hana og komst að raun um
að Evans, hafði gleymt að stinga buddunni í
hana, þó hún vissi að hún ætlaði að spila bridge.
Lydia leit upp og sá, að lögregluþjónninn hafði
fylgt þessari hreyfingu hennar með augunum.
Hún tók af sér armbandið frá Bobby og lét það
detta niður á veginn. Hún heyrði þegar það skall
á steinunum.
— Þér misstuð eitthvað, sagði hann.
— Nei.
Hann sveiflaði fætinum yfir hjólið og tók arm-
bandið upp.
— Eigið þér ekki þetta?
Hún brosti út I annað munnvikið og hristi
höfuðið. Nú var hún enn einu sinni búin að ná
valdi yfir atburðunum.
— Hver á það þá?
— Þér hljótið að eiga það, svaraði hún elsku-
lega en dálítið fyrirlitlega og setti bílinn í gang,
án þess að hafa af honum augun. Hann þagði
og bíllinn rann af stað. Nú heyrði hún að hljóð-
ið í mótorhjólinu fjarlægðist í hina áttina. Hún
brosti með sjálfri sér. Það voru alltaf einhver
ráð.
Það var beðið eftir henni hjá Elenoru og hún
fann, að gestirnir voru ekki ánægðir. En ef Lyd-
iu geðjaðist í raun og veru að fólki, eins og
henni geðjaðist að þessum þremur, sem biðu
hennar, þá varð hún dásamlega vingjarnleg í
framkomu og brá fyrir sig kæti, sem erfitt var
að standast.
Henni geðjaðist betur að Elenoru Bellington
en nokkurri annarri konu, sem hún þekkti. Þær
höfðu verið vinkonur síðan þær gengu I skóla.
Elenora var vel gefin, hvassyrt, venjulega fá-
mál og ekkert hrædd við Lydiu. Hún var ljós-
hærð, höfðingleg, sjálfstæð og nokkrum árum
eldri en Lydia. Hún var frjálslynd í hugsunum,
en hlédræg í framkomu. Hún fékkst mest við
andleg störf og framkvæmdi allt gegnum aðra.
1 kring um hana voru alltaf einn eða tveir efni-
legir og merkilegir menn, sem virtust vera í
nánum tengslum við hana og allir töluðu um
sem mannsefnin hennar. Kunningjar frú Belling-
ton þreyttust aldrei á að ræða það, hvernig sam-
bandinu milli Nellýar og þessara vina hennar
væri háttað.
Lydiu geðjaðist líka vel að Tim Andrews, ung-
um manni, sem var vinur allra en lítill tilfinn-
ingamaður. En vænzt þótti henni um að hitta
Bobby Dorset, sem kom í hægðum sínum niður
tröppurnar með hendurnar í vösunum, til að taka
á móti henni. Hann var karlmannalegur og lið-
lega vaxinn, alveg eins og ungir menn eiga að
vera. Han var 26 ára, en leit út fyrir að vera
yngri. Það vottaði ekki fyrir neinum dráttum í
andliti hans, þó kominn væri tími til þess, að
þar væri eithvað skrifað. Blaðsíðan var búin að
vera auð of lengi. Það var það eina, sem hægt
var að setja út á útlit hans og kannski datt að-
eins fullorðnu fólki í hug að gera það. Að minnsta
kosti gerði Lydia það ekki. Þegar hann brosti
til hennar, svo skein i mjallhvítar og regluleg-
ar tennurnar, fannst henni hann fallegasti mað-
urinn, sem hún hafði nokkru sinni séð.
Spilaborðið stóð tilbúið inni, eins og hún hafði
búizt við og milli þess sem hún mótmælti þvi
ákaft og reyndi að fá það fært út, skaut hún
því inní, að hún væri sein, vegna þess að hún
hefði átt í erfiðleikum með ungfrú Bennett.
■— Elsku litla Benny, sagði Andrew. —• Hún er
eins og falleg mús, er það ekki?
— Hann talar alltaf eins og hann sé ástfang-
inn af Benny.
— Hún er svo blíðlynd, Lydia og þú ert svo
harðbrjósta við hana, sagði Dorset.
— Ég verð að vera það, Bobby, svaraði Lydia
og líklega hefði hún ekki fengizt um að útskýra
þetta fyrir neinum öðrum.
— Hún er bliðlynd en hræðilega þrá. Hún fær
öllu sínu framgengt þegar til lengdar lætur.
Ég vildi að þið gætuð sagt mér, hvað ég á að'
gera. Það er eins og að skvetta vatni á gæs
að finna að við Benny, þangað til maður gerir
það þannig, að það særir tilfinningar hennar og
þá hefur það heldur engin áhrif, því hún tekur
það svo nærri sér að þannig skuli vera talað
við hana. Ég er alveg í vandræðum með hana.
— Af sömu ástæðum eru allir í vandræðum.
með alla, sagði Elenora.
— Hún vill bjóða þessum leiðinlegu vinkon-
um sínum heim, þegar ég er heima til að
skemmta þeim. 1 dag voru það tvær gamlar
fangahjálparkonur með uppþornuð andlit. Auk
þess gekk mér alveg hræðilega að reyna að finna
einhverjar druslur á mig í bænum í morgun . . .
Nell, hvers vegna mæltirðu með Lurineverzlun-
inni við mig? Ég hef aldrei séð annan eins fatn-
að.
— Ég mælti ekki með henni, svaraði Nellie-
og lét þessa árás ekkert á sig fá. — Ég sagði
að föllcitar dansmeyjar keyptu fötin sín þar og
að þessi nýja löngun þín til að klæða þig eins
dansmey . . .
— Ha? Lydia klæðir sig ekki eins og dans-
mey!
— Þakka þér fyrir, Bobby.
— Hún vill helzt klæðast í tígrisdýraskinn og
perlubönd, eins og villimennirnir í Aida og skríða
um frumskógana.
— Ég var í svo vondu skapi, að ég kærði mig
kollótta um alla fangahjálp. Finnst ykkur að
fangelsin eigi að vera of þægileg. Ég vil ekki
vera grimm, en . . .
— Nei, þú villt ekki vera það, góða.
— Finnst þér ég vera það? Það segir Benny.
En ég er ekki grimm. Spilum við upp á einn;
tíunda ?
Elenora, sem skemmti sér engu síður þó gróð-
inn væri takmarkaður, eins og svo margt vet
gefið fólk, sagði að það væri of hátt. En Lydia.
vildi ekki heyra það nefnt.
'— Nei, Elenora, þú getur notað spilapeninga.
ef þú vilt, en ef við eigum að spila um peninga,
þá . . .
Tim Andrews greip fram í fyrir henni. —
Kæra Lydia, mér finnst rétt að vekja athygli
þína á því, að áður en þú komst stofnuðum við
Anti-Lydiu samtök. Allir, sem þú tekur ráðin
af, geta orðið meðlimir og markmið félagsins er
að standa gegn þér í öllum smámálum.
— Hvort sem ég hef rétt fyrir mér eða ekki?
— Allir eru verstir, þegar þeir hafa rétt fyrir
sér, muldraði Elenora.
— Við vorum búin að ákveða áður en þú komst
að spila uppá einn fimmta, hélt Tim áfram 1
ákveðnum tón.
— Jæja þá, svaraði Lydia hvatlega. — En þið
vitið að mér leiðist það og það gerir Bobby líka.
er það ekki, Bobby?
— Ekki sérlega mikið, svaraði Dorset, — en
ég veit að ef þér leiðist, verður það áreiðanlega
ekki skemmtilegt fyrir neitt okkar.
Bydia brosti. — Er þetta móðgun eða hrós?
Bobby brosti líka. — Móðgun, held ég, en þér
geðjast víst að því.
Hálf tíma seinna voru þau farin að spila uppá
einn tíunda.
Jón
s
— Drottinn
minn! Bikarinn
tilheyrir heims-
meistaranum í
þolhlaupi.
8