Vikan - 17.03.1977, Síða 17

þetta fyrst um sinn, meöan hann
sé að jafna sig. Hún passar nokk
upp á það, að hann muni eftir
valíuminu sínu. Hún hefur að
sjálfsögðu enga hugmynd um, að
ein valiumtafla er haettulegri en
einn sjúss. Ef maðurinn nær því að
vera edrú ( einn mánuð, sem er
útaf fyrir sig afrek, þá má búast
við, að hún finni valíumflöskurnar
út um allt hús í staðinn fyrir
brennivínsflöskurnaráðurfyrr. Þar
með er komin víxlánetjan,. því
hann heldur áfram að taka
ánetjast pillum, og ég held, að
flestir setji einhver mörk. Alkinn
segir fyrst: Ég drekk bara á
laugardögum. Næst segir hann:
Nú drekk ég bara eftir fimm, en
svo þegar hann er farinn að
drekka fyrir kl. fimm, þá segir
hann sigri hrósandi: Ég tek aldrei
Hilmar Helgason: ,,Maður
er rifinn niður og miskunn-
arlaust sýnt fram á hver
staða manns er..."
bullsvitnaði. Ég flaut eiginlega
fram úr rúminu á nóttunni. Þetta
er liðin tíð, og líðanin núna allt
önnur, þó að ég stundi engar
sérstakar líkamsæfingar. Ég drekk
kaffi allan sólarhringinn og sef
mína átta tíma á sólarhring.
— Breytist mataræðið hjá
ykkur, eruð þið meira fyrir góðan
mat?
Tómds: Einkanlega rjómakökur,
sem ég snerti eiginlega aldrei
áður!
Hrafn: Ég hef aldrei verið mikill
einhver minni máttar er að berjast
fyrir tilveru sinni, þá halda allir
meö honum. Það hefur gefið
okkur styrk, að við vitum, að
almenningur fylgist með þessum
tilraunum okkar af áhuga og
samúð. Viðhorfin hafa breyst
gífurlega á þessu eina ári.
Tómas: Þó við hefðum farið
feimnir og niðurbældir vestur, þá
komum við með allt öðru hugar-
fari til baka, og okkur dettur ekki í
hug að skammast okkar fyrir að
hafa þurft á þessari meðferð aö
valíumið, ef, eða þegar, hann
byrjar að drekka aftur.
Hrafn: Við þekkjum allir til
brennivínskrampa, en það eru ekki
margir, sem vita, að það er hægt
að fá bakslag vegna valíumnotk-
unar hálfu ári eftir aö þess var
síðast neytt.
Tómas: Það er talað um átján
mánaða timburmenn, þegar menn
hætta að nota valíum. Við eigum
kunningja, sem ekki hefur hreyft
við víni eða pillum i meira en ár, og
það er mikið átak að losa sig
undan oki frá þessu hvorutveggja.
HHmar: Ég gekk i gegnum
bölvaöar kvalir, þegar ég var að
losa mig undan pilluáhrifunum, en
þó hafði ég aðeins tekið þær í einn
mánuö, vegna þess að ég ætlaði
þannig að reyna aö hætta að
drekka. Læknirinn sagði svo
ósköp elskulega: Þig langar ekkert
í brennivín, ef þú tekur fjórar Libr-
ium á dag!
Tómas : Ég var svo heppinn að
leita ekki á náðir pillanna, þegar ég
hætti, og ég passa mig svo
gagvart áfengi, að ég drekk ekki
einu sinni maltöl.
Hrafn: Ég hafði heldur ekki
pillur! Ef hann drekkur svo í
nokkur ár enn, þá má búast við
þessari yfirlýsingu: Ég tek aldrei
pillu nema á laugardögum, og
síðan koll af kolli.
LÍKAMINN OG ÁFENGIÐ
— En hvað með lifrina marg-
umtöluðu og önnur líffæri, hafið
þið fundið miklar breytingar á
líkamsþreki ykkar?
Hifmar: Það er eitt athyglisvert í
þessu, að þeir, sem verða að hafa
fyrir víninu, útilegumennirnir svo-
nefndu, eru upp til hópa miklu
betur farnir líkamlega en margir
hvítflibbarónarnir, sem sitja með
glasið í sjónvarpsstólunum. Úti-
legumennirnir eru ekki með lifrina
hangandi utan á sér eins og
hinir.
Tómas: Þú ert nú búinn að
þekkja mig í mörg ár og þarft ekki
annað en sjá breytinguna á litar-
hættinum. Nú er ég orðinn
þéttholda, en áður var ég
skvapholda. Þrátt fyrir að ég reyki
nú mun meir en áður, er ég samt
miklu þrekmeiri. Það var sama,
hvaö ég hreyfði mig lítið áður, ég
kökumaður, en ég hef mikla
ánægju af að vera í eldhúsinu við
hverskonar matseld. Og ég má
passa mig, því ég bætti snögglega
á mig fimm kílóum.
— Þá langar mig að lokum að
spyrja, hvort ferð ykkar og
annarra til Freeport hafi ekki
breytt afstöðu almennings til
áfengismála?
Tómas: Það er hiklaust mikil
breyting á, og það var heppilegt,
að maður eins og Hilmar skyldi
fara þangað svona fljótt og hefja
síðan starf af fullum krafti, þegar
heim var komið, — þar á meðal að
eiga aðild að því að setja á stofn
heimilið á Ránargötunni. Við
stóðum að því að fá hingað dr.
Pirro, sem hafði geysileg áhrif hér
heima. Hann kom mjög vel fyrir í
sjónvarpinu til að mynda. Á sama
tíma og hann kom opnuðust Víf-
ilsstaðir, og þetta vakti allt saman
umræður og áhuga.
HHmar: Hingað til hefur þetta
verið allt of mikið feimnismál, þar
sem hver einasta fjölskylda á
íslandi þekkir einhvern anga af
áfengisvandamálinu. En það er
einhvern veginn svo, aö þegar
halda, lítum á þetta eins og hvern
annan sjúkdóm. Við drögum
heldur engan dul á hann.
Hilmar: Það vissu allir, að við
vorum fyllibyttur.
Hrafn: Það er ekki hægt að
liggja okkur á hálsi fyrir eitt eða
neitt, svo lengi sem við sýnum
vilja, og sá vilji kemur ekki fyrr en
við erum búnir að fara í gegnum
þennan skóla. Ég hlakka mikið til
þess dags, þegar íslenska þjóðin
er orðin svo upplýst um alkóhól-
isma, að við, sem hættir erum
drykkju, verðum ekki framar varir
viðfeimni hjá þeim, sem nota vín.
S. J.
11. TBL. VIKAN 17