Vikan - 17.03.1977, Síða 18

Framhaldssaga
sftlr
H. Q. WELLS
Copyright the Executors
of the Estate of the late
H. G. Wells.
iXrJ
Við urðum allir gripnir eins konar
háttbundnum ákafa; við þvöðr-
uðum og sveigðum okkur hraðar og
hraðar og endurtókum þessi furðu-
legu lög. Á yfirborðinu hafði ég
smitast af þessum ósiðuðu mönnum,
en undir niðri börðust hlátur og
viðbjóður í huga minum.
Við fórum með langa runu af
boðrrðum, og svo var sungin
setning af nýrri tegund:
..Hann á hús kvalanna”.
,,f>að er hans hönd, sem býr til”.
,,Það er hans hönd, sem særir”.
,,Það er hans hönd, sem græðir”.
Og þannig var haldið áfram með
langa runu, sem var að mestu leyti
algerlega óskiljanlegt bull í mínum
eyrum, um Hann, hver sem hann
kunni að vera. Ég hefði getað
imyndað mér, að þetta væri
draumur, en aldrei áður hafði ég
heyrt söng í draumi.
,,Hans er leiftur eldingarinnar”,
sungum við. ,,Hans er hinn djúpi,
salti sjór”.
Mér datt í hug sú hræðilega
hugmynd, að Moreau hefði, eftir að
hann breytti þessum mönnum i dýr,
sýkt heila þeirra með eins konar
guðdómleika sjálfs sín. Þó var ég
EYJfi
DRMOREfiaS
mér nægilega meðvitandi um hvítar
tennur og sterkar klær í kringum
mig til þess, að ég hætti að syngja
vegna þessa. „Hans eru stjörnurn-
ar á himninum.”
Að lokum lauk þessum söng. Ég
sá andlit apamannsins, baðað í
svita, og þar sem augu mín voru nú
orðin vön myrkrinu, sá ég greini-
lega veruna i horninu, þaðan sem
röddin kom. Hún var á stærð við
mann, en hún virtist vera þakin
daufgráu hári, næstum eins og
skoskur rottuhundur. Hvað var
þetta? Hvað voru þeir allir? Hugsið
yður, að þér séuð mitt á meðal
hinna hræðilegustu krypplinga og
vitfirringa, sem hægt er að hugsa
sér, og þá kunnið þér að skilja að
nokkru tilfinningar mínar, þegar ég
var meðal þessara afkáralegu skop-
stælinga á mennskum mönnum.
„Hann er fimm — maður, fimm-
— maður, fimm—maður... eins og -
ég”, sagði apamaðurinn.
Ég rétti fram hendurnar. Grái
maðurinn í horninu hallaði sér fram.
„Hlaupa ekki á fjórum fótum; það
er lögmálið. Erum við ekki menn?”
sagði hann. Hann rétti fram kló,
sem var einkennilega afmynduð, og
greip um fingur mína. Þetta var -
næstum eins og hjartarhófur,
ummyndaður í klær.
Ég hefði getað æpt af furðu og
sársauka. Andlit hans nálgaðist
mig og horfði á neglur minar, kom
fram í Ijósið, sem skein inn um opið
á kofanum, og ég sá með titrandi
viðbjóði, að það var hvorki líkt
andliti manns né dýrs, heldur var
það aðeins lubbi af gráu hári, með
þrem ógreinilegum opum fyrir augu
og munn.
„Hann hefur litlar neglur”,
tautaði þessi ljóti maður í skeggið.
„Það er gott”.
Hann kastaði hendi minni niður,
og ósjálfrátt greip ég til stafs míns.
„Borðið rætur og grös - það er
vilji Hans”, sagði apamaðurinn.
„Ég er flytjandi Lögmálsins”,
sagði gráa veran. „Hingað koma
allir, sem eru nýir, til að læra
Lögmálið. Ég sit í myrkrinu og fer
með lögin”.
„Það er einmitt þannig”, sagði
ein af skepnunum í dyragættinni.
„Illar eru refsingar þeirra, sem -
brjóta Lögin. Engir komast undan”
„Engir komast undan”, sögðu
manndýrin og litu laumulega hvert
á annað.
„Engir, engir”, sagði apamað-
urinn. „Engir komast undan. -
Sjáðu! Ég gerði dálítið, sem var
rangt, einu sinni. Ég þvaðraði,
þvaðraði, hætti að tala. Engir gátu
skilið. Ég er brenndur, brenni-
merktur á hendinni. Hann er mikill,
hann er góður!”
„Engir komast undan”, sagði
grái maðurinn í horninu.
”Engir komast undan”, sagði
18 VIKAN 11. TBL.