Vikan - 17.03.1977, Blaðsíða 19

þetta dýrslega fólk og leit hornauga
hvert til annars.
„Fyrir alla er löngunin slœm”,
sagði hinn grái flytjandi laganna.
„Hvað þú munt vilja, vitum við
ekki. Við munum komast að því.
Sumir vilja elta hluti, sem hreyf—
|ist, virða fyrir sér og laumast og
biða og stökkva, drepa og bita, bita
djúpt og kröftuglega og sjúga
blóðið.... Það er slæmt. „Elta ekki
aðra menn; það er Lögmálið. Erum
við ekki menn? Éta ekki kjöt né
fisk; það er Lögmálið. Erum við
ekki menn?”
„Engir komast undan”, sagði
hlettótt manndýr, sem stóð í
gættinni.
„Fyrir alla er löngunin slæm”,
sagði hinn grái flytjandi laganna.
„Sumir vilja rífa upp rætur með
tönnum og höndum og þefa úr
jörðinni... Það er slæmt”.
„Engir komast undan”, sögðu
mennirnir í dyrunum.
„Sumir fara og klóra tré, sumir
fara að klóra á gröfum hinna dauðu;
sumir berjast með ennum eða fótum
eða klóm; sumir bita skyndilega, og
engir gefa skýringu á því; sumir
elska óþrif”.
„Engir komast undan”, sagði
apamaðurinn og klóraði sér á
fætinum.
„Engir komast undan”, sagði
litla, bleika, letilega veran.
„ítefsing er hörð og viss. Lærið
því Lögin. Segið orðin”, og svo hóf
hann strax hinn undarlega söng
laganna, og ég og allir þessir menn
fóru aftur að syngja og sveigja sig.
Mig svimaði af þessu rugli og
hinum þunga dauni í kofanum, en
ég hélt áfram og treysti þvi, að ég
fengi bráðlega eitthvert tækifæri til
frekari kynna. „Ganga ekki á
fjórum fótum; það er lögmálið.
Erum við ekki menn?”
Við gerðum svo mikinn hávaða,
að ég tók alls ekki eftir uppnáminu
fyrir utan, þangað til einhver, sem
ég held, að hafi verið eitt af mann—
isvínunum, sem ég hafði séð, þrýsti
höfðinu yfir litlu, bleiku, letilegu
veruna og kallaði eitthvað æstur,
eitthvað, sem ég gat ekki greint.
Þegar í stað hurfu þeir, sem voru
við opið á kofanum, apamaðurinn
minn þaut út, maðurinn, sem setið
* hafði í dimmunni fór á eftir honum -
ég tók aðeins eftir, að hann var stór
og klunnalegur og þakinn silfurlitu
hári, - og ég stóð einn eftir.
Svo heyrði ég gjamm í hundi,
áður en ég var kominn að
innganginum.
Augnabliki síðar stóð ég fyrir
utan hreysið með stólgrindina 1
hendinni, og allir vöðvar mínir
titruðu. Fyrir framan mig voru
klunnaleg bökin ó svo sem tuttugu
af þessum manndýrum, og vansk-
öpuð höfuð þeirra voru að nokkru
hulin af herðablöðum. Þeir pötuðu
og voru æstir. önnur hálfmennsk
andlit störðu spyrjandi út úr
kofunum. Þegar ég leit í þá ótt, sem
þeir sneru í, sá ég, að gegnum
móðuna undir trjánum við enda
götunnar, sem grenin stóðu við,
kom hinn dökki Moreau með sitt
hræðilega, hvíta andlit. Hann hélt
aftur af ólmum hundinum, og -
Montgomery fylgdi honum fast
eftir, með skammbyssu í hendinni.
Andartak'stóð ég skelfdur.
Ég sneri mér við og sá, að
stígarnir að baki mér voru lokaðir af
enn einum ferlegum óþokka, sem
hafði gríðarstórt, grátt andlit og
tindrandi, lítil augu, og kom hann í
óttina til mín. Ég leit í kringum mig
og sá hægra megin við mig og svo
sem sex metra fyrir framan mig,
mjótt op í klettaveggnum, og þar
kom ljósgeisli á ská niður í
skuggann.
„Stansaðu!” öskraði Moreau,
þegar ég skálmaði i áttina þangað,
og svo hrópaði hann: „Haldið
honum!” Þegar þetta gerðist, leit
fyrst eitt andlit ó mig og svo hin.
Hinar dýrslegu sálir þeirra voru til
allrar hamingju svifaseinar.
Ég rak öxlina í klunnalegt ferlíki,
sem var að snúa sér við til að sjá,
hvað fyrir Moreau vakti, og fleygði
honum áfram og á annan. Ég fann,
að hendur hans fálmuðu út í loftið
og þrifu til mín, en misstu af mér.
Litla, bleika, letilega veran hljóp á.
mig, og ég kom sári á hana með
naglanum i spýtunni minni, sem ég
þrýsti niður eftir hinu ljóta andliti
hennar. Og á næsta andartaki var
ég farinn að klifra upp eftir bröttum
hliðarstíg, sem var eins konar
hallandi strompur, sem stóð út úr
gilinu. Ég heyrði gól fyrir aftan mig
og hróp eins og „Náið honum!”,
„Haldið honum!”, og maðurinn
með gráa andlitið kom í ljós fyrir
aftan mig, og þrýsti sínum stóra og
gilda skrokk inn i sprunguna.
„Haldið ófram, haldið áfram!”
grenjuðu þeir. Ég klifraði upp eftir
þessari mjóu sprungu i klettinum
og kom þá upp á brennisteinsþakta
jörð vestanmegin við þorp mann-
dýranna.
Þetta bil var vissulega blessun-
arríkt fyrir mig, því að mjór
vegurinn, sem hallaðist á ská upp á
við, hlýtur að hafa tafið þá
eltingarmenn, sem næstir mér voru.
Ég hljóp yfir hvitan brennisteininn
og niður bratta brekku gegnum
gisið skóglendi og kom niður á
svæði, sem lá neðar og var vaxið
hávöxnum reyr. Ég tróðst gegnum
reyrinn og áfram inn í dimmt,
þykkt kjarr, sem var svart og
safamikið undir fæti. Þegar ég var
að troða mér inn í reyrinn, komu
fremstu eltingarmennirnir út úr
gilinu. Ég braut mér leið gegnum
kjarrið í nokkrar mínútur. Loftið að
baki mér og i kringum mig var brátt
fullt af ógnandi köllum.
Ég heyrði, að þeir, sem eltu mig
upp brekkuna i gilinu, voru æstir,
svo heyrði ég brothljóðið í reyrnum,
og alltaf við og við heyrði ég greinar
brotna. Sumir mannanna öskruðu
eins og æst veiðidýr. Veiðihundur -
inn gjammaði á vinstri hönd. Ég
heyrði Moreau og Montgomery
kalla í sömu átt. Ég sneri mér
snöggt til hægri. Jafnvel þá virtist
mér , sem Montgomery væri að
kalla til min, að ég ætti að bjarga
lífinu ó flótta.
Bráðlega sukku fætur minir í
hinn frjósama og blauta jarðveg; en
ég var örvæntingarfullur og hélt
rakleitt áfram, öslaði upp að hnjám
og kom á snúinn stíg milli stórra
reyrstilka. Hávaðinn i þeim, sem
eltu mig, fjarlægðist til vinstri
handar við mig. Á einum stað
stukku í veg fyrir mig þrjú
einkennileg, bleik dýr, sem voru á
stærð við ketti. Þessi stigur lá upp
ó hæð yfir annað opið svæði, sem
var þakið hvítri skán, og siðan inn á
milli reyrrunna.
Siðan lá vegurinn samsíða jaðri
bratts, opins svæðis, sem var
umlukið garði, sem kom í ljós allt í
einu eins og sigin girðing ensks
skemmtigarðs, og var mjög bratt
þangað niður. Ég hljóp enn allt
hvað af tók og só aldrei hæðar -
muninn, fyrr en ég féll beint af
augum gegnum loftið.
Ég féll á framhandleggina og
höfuðið, lenti meðal þyrna og stóð
upp með rifið eyra og blæðandi
andlit. Ég hafði fallið niður í
þverhnípt gil, klettótt og þyrnótt,
fullt af þokukenndri móðu, sem
kom í bólstrum fram hjá mér, og
þarna var mjór lækur, þaðan sem
móðan kom, og hlykkjaðist hann
niður eftir miðju svæðisins. Ég var
hissa á þessari þunnu þoku í fullum
ljóma dagsljóssins, en á þessari
stundu hafði ég ekki tíma til að
standa og undrast. Ég sneri til
hægri niður með læknum og vonaði,
að ég kæmist til sjávar í þó átt,
þannig að ég ætti opna leið til að
drekkja mér. Það var ekki fyrr en
síðar, að ég tók eftir, að ég hafði
misst naglastafinn minn í fallinu.
Bráðlega mjókkaði gilið á kafla,
og ég steig kæruleysislega út í
lækinn. Ég stökk fljótlega upp úr
aftur, því að vatnið var næstum
sjóðandi. Ég tók líka eftir, að þunn
brennisteinsfroða flaut með vatns -
flaumnum. Litlu síðar tók við
beygja á gilinu og ógreinilegum,
bláum sjóndeildarhringnum. Sjór -
inn við ströndina endurkastaði
sólskininu fró ótölulegum fjölda
smáagna. Ég sá fyrir dauða minn.
En ég var heitur og másandi, og
blóðið vætlaði úr andliti mínu og
rann ánægjulega í æðum mínum.
Og ég fann líka til meira en lítillar
gleði yfir því, að ég hafði komist
undan ofsækjendum minum. Nú
var það ekki ætlun mín að fara út í
sjóinn og drekkja mér. Ég starði til
baka á leiðina, sem ég hafði farið.
Ég lagði við hlustirnar. Að
undanskildu suðinu í mýflugunum
og tísti í nokkrum litlum skor -
kvikindum, sem hoppuðu meðal
þyrnanna, var loftið algerlega
kyrrt. Svo kom hundsgá, mjög lóg,
og mas og tal, smellur i svipu og
raddir. Þær hækkuðu, og svo
lækkuðu þær aftur. Hávaðinn
fjarlægðist upp með læknum og
hvarf. Nú hafði orðið hlé á
eltingarleiknum.
En nú vissi ég, hve mikillar
hjólpar ég gat vænst af mann -
dýraþjóðinni.
Samninga-
umleitanir
Ég sneri aftur við og hélt í átt til
sjávar. Ég komst að raun um, að
þessi heiti lækur breikkaði og varð
að sandgrynningum, sem voru
vaxnar illgresi og þar sem fjöldi
krabbadýra og dýra með langan
skrokk og marga fætur hörfaði
undan fótum mínum. Ég gekk alveg
út að saltvatnsskilunum, og þá
fannst mér ég vera öruggur. Ég
sneri mér við og glápti — með
hendur á síðu — á gróðurþykknið
að baki mér, en inn í það skarst
gufufyllt gilið eins og rjúkandi
sprunga. En eins og ég segi, var ég í
of mikilli geðshræringu, og — sem
er sannleikanum samkvæmt, þótt
þeir, sem aldrei hafa þekkt hættur,
kunni að efast um það — of
örvæntingarfullur til að deyja.
Þá flaug mér í hug, að enn var
mér einn möguleiki opinn. Á meðan
Moreau og Montgomery og hinn
dýrslegi skrill þeirra elti mig um
eyjuna, gæti ég ef til vill farið í
hring eftir ströndinni, þangað til ég
kæmi að garði þeirra — farið á snið
við þá í raun og veru og síðan
kannski brotið lásinn á minni
hurðinni með steini, sem ég næði út
úr hinum losaralega vegg þeirra, óg
séð, hvað ég fyndi þar — hníf,
skammbyssu eða guð má vita hvað
— til að berjast við þá með, þegar
þeir kæmu aftur. Það var að
minnsta kosti tækifæri til að selja
líf mitt fyrir nokkurt verð. .
Svo að ég sneri i vesturátt og
gekk meðfram vatnsborðinu. Sólin,
sem var að setjast, sendi blindandi
hita sinn inn í augu mín. Hið
11. TBL. VIKAN 19