Vikan - 17.03.1977, Page 21

honum til þess að heyra betur til
mín.
Að lokum hætti ég til að ná
andanum.
„Hlustaðu á mig andartak”,
sagði hin stillta rödd Moreaus, ,,og
segðu svo hvað sem þú vilt”.
„Jæja?” sagði ég.
Hann hóstaði, hugsaði sig um og
kallaði svo:
„Latína, Prendick! Léleg latína.
Skólasveinalatína! En reyndu að
skilja. Hi non sunt homines, sunt
animalia qui nos habemus... (þ.e.
Þetta eru ekki menn, heldur dýr,
sem við höfum...) kvikskorið!Að-
ferð til að breyta dýrum í menn. Ég
skal útskýra þetta. Komdu i land”.
Ég hló. „Falleg saga”, sagði ég.
„Þeir tala, byggja hús, elda. Þeir
voru menn. Það er liklegt, að ég
komi í land”.
„Sjórinn svolítið utar en þú
stendur er djúpur... og fullur af
hákörlum”.
„Láttu mig um það”, sagði ég.
„Stutt og laggott. Bráðum”.
„Biddu augnablik”. Hann tók
eitthvað upp úr vasanum, sem sólin
glampaði á, og lét hlutinn detta til
jarðar. „Þetta er hlaðin skamm -
byssa”, sagði hann. „Montgomery
hérna mun gera þetta sama. Nú
ætlum við að færa okkur upp eftir
fjörunni, þangað til þú ert ánægður
og telur, að fjarlægðin sé örugg.
Svo skaltu koma og taka skamm -
byssurnar”.
„Það geri ég ekki. Þið hafið
þriðju skammbyssuna í ykkar
fórum”.
„Ég vil, að þú hugsir málið,
Prendick. I fyrsta lagi bað ég þig
aldrei að koma á þessa eyju. í öðru
lagi hefðum við byrlað þér lyf í
gærkvöldi, ef við hefðum viljað gera
þér eitthvert mein; og i þriðja lagi,
þar sem þinn fyrsti ótti er horfinn
og þú getur hugsað dálítið — er
hann Montgomery alveg eins illa
innrættur og þú ætlar, að hann sé?
Við höfum elt þig sjálfs þin vegna.
Vegna þess, að þessi eyja er full
af... fjandsamlegum fyrirbrigðum.
Hvers vegna ættum við að vilja
skjóta þig, þegar þú ert nýbúinn að
bjóðast til að drekkja þér?”
„Af hverju sigaðir þú... fólki
þínu á mig, þegar ég var í
kofanum?”
„Við vorum vissir um að ná þér
og forða þér úr hættu. Síðar fórum
við út af slóð þinni sjálfs þín
vegna”.
Ég var hugsi. Það virtist rétt
mögulegt. Svo mundi ég aftur eftir
einhverju.
„En ég sá”, sagði ég, „í
garðinum”
„Það var púman”.
„Sjaðu nú til, Prendick”, sagði
Montgomery. „Þú ert erkibjáni.
Komdu upp úr sjónum og taktu
þessar skammbyssur, og talaðu. Þá
getum við ekki gert neitt meira en
við gætum gert núna”.
Ég skal játa, að þá, og reyndar
alltaf, vantreysti ég og óttaðist
Moreau. En Montgomery var
maður, sem mér fannst ég skilja.
„Farið upp fjöruna”, sagði ég,
þegar ég hafði hugsað mig um, og
bætti við: „Með uppréttar hend -
ur”.
„Getum ekki gert það”, sagði
Montgomery og kinkaði kolli yfir
öxl sér til skýringar. „Övirðulegt”.
„Farið þá upp að trjánum”, sagði
ég, „á þann hátt, sem ykkur
þóknast”.
„Það er bölvuð, heimskuleg at-
höfn”, sagði Montgomery.
Báðir sneru ser við og stóðu
andspænis þeim sex eða sjö
kynlegu mannverum, sem stóðu
þarna í sólskininu, sterklegir menn,
sem báru skugga og hreyfðu sig, en
voru samt svo ótrúlega óraun-
verulegir. Montgomery sló með
svipu sinni til að fæla þá burt, og
þeir sneru strax á burt og flúðu hver
um annan þveran inn á milli
trjánna. Og þegar Montgomery og
Moreau voru komnir eins langt burt
og ég áleit nægilegt, óð ég i land og
tók upp skammbyssurnar og rann-
sakaði þær. Til þess að tryggja mig
gegn hinum snjöllustu brögðum
hleypti ég af annarri á ávalan
hraunhnullung og naut þeirrar á-
nægju að sjá steininn fara i mél og
blýið dreifast í fjörunni.
Enn hikaði ég augnablik.
„Ég skal taka áhættuna”, sagði
ég að siðustu, og með sína skamm-
byssuna i hvorri hendi gekk ég upp
fjöruna i áttina til þeirra.
„Þetta er betra”, sagði Moreau
án tilgerðar. „Sannleikurinn er sá,
að þú hefur eyðilagt fyrir mér
mestan hluta dagsins með þinr.i
bannsettu ímyndun”.
Og með nokkurri fyrirlitningu,
sem var auðmýkjandi fyrir mig,
sneru hann og Montgomery sér við
og gengu þögulir á undan mér.
Framhald í næsta blaði.
1
Glæsilegt úrval af
fermingarkápu
Verð
kr. 1
11. TBL. VIKAN 21