Vikan - 17.03.1977, Blaðsíða 41

EFTIR
ZOE CASS
var greitt aftur, þannig að mikil-
úðlegt enni hans sást vel. Augu
hans voru skærblá. Kannski var
það frá föður sinum, að Noni hafði
erft þetta aðlaðandi útlit sitt.
„Mér þykir þetta mjög leitt með
föður þinn,” sagði hann og mér
virtist hann meina þetta af
einlægni. „Við hittum hvorn annan
af og til.”
„Var það svo?” sagði ég og
ræskti mig. „Sástu hann kannski
nýlega, ég á við skömmu áður en
hann dó?”
„Já, ég sá hann siðast fjórum
dögum áður. Hann hefði gert þetta
bóndabýli að mjög skemmtilegum
stað, ef hann hefði lifað”.
„Já, hann var búinn að vinna
ötullega að því,” samsinnti ég.
„Hefurðu komið þangað?”
Hann virtist undrandi, alveg eins
og Michael Brent, og það fór í
taugarnar á mér.
„Já”, sagði ég, „og mér geðjast
mjög vel að því.”
Eftir stutta þögn muldraði Edgar
Jarvis: „Gott. Það hefði glatt föður
þinn. En Alexa, mætti ég ekki
bjóða þér í te til min að Villa Melita
á fimmtudaginn kemur?”
„Þakka þér fyrir. Það er mjög
vingjarnlegt af þér.” Hins vegar
var mér ómögulegt að skilja hvers
vegna hann var að bjóða mér. En
þetta hafði verið vinur föður míns
og ef til vill tækist mér að komast
að einhverju frekara í þessu máli.
Ég þáði því boðið, sem átti að
vera ekki á morgun heldur hinn.
GUR GRUNUR
Mér varð hugsað til þess, að ég
hafði lofað Michael Brent að snæða
með honum hádegisverð daginn
eftir að Marsalforn. Það var alls
ekki óhugsandi, að hann yrði heima
hjá Jarvis á fimmtudaginn. Stóð
mér á sama um það? Já, það held
ég. Vildi ég kannski undir niðri
krækja í hann aftur? Sannleikurinn
var sá, að ég vissi ekki almennilega
hvað ég vildi.
Þegar Edgar Jarvis yfirgaf mig,
horfði ég á eftir honum hverfa út úr
hinum uppljómaða hluta hafnar-
innar og að bil, sem hafði verið lagt
þarna skammt undan. Hann settist
í farþegasætið og bíllinn ók af stað.
Ég grillti í ljóst hár. Noni hafði
verið að biða eftir föður sínum.
Ég lauk við ávaxtadrykkinn og
fann til eirðarleysis og gekk yfir að
minjagripaverslun. Konan, sem
hafði ætlað að selja mér knipplinga
kvöldið áður, kallaði til mín: „Ertu
með peninga á þér núna?”
„Nei,” sagði ég í afsökunartón.
„Ekki i kvöld, en ég kem við hjá þér
einhvern tímí) seinna.”
„Hér á þessari eyju,” sagði
konan, „notar fólk kvöldið til þess
að versla. í London skilst mér, að
verslanir séu lokaðar á kvöldin. Er
ekki svo?”
Hún flissaði góðlátlega, en hélt
síðan áfram: „Komdu og sjáðu
hvað ég hef á boðstólunum. Fallegir
knipplingar, borðdúkar, handprj-
ónuð sjöl og peysur.” Hún snerti
hverja vörutegund fyrir sig um leið
og hún nefndi hana. „Og körfur,
leirmunir og glös. Ef þig langar í
eitthvað af þessu, skal ég taka það
frá handa þér.”
„Jæja, kannski,” sagði ég
Hann var á ilskóm og fótatak hans
heyrðist ekki.
Þetta var hugsanlega sami mað-
urinn og ég hafði séð kvöldinu
áður. En á hinn bóginn gat þetta
líka verið einhver allt annar.
í Xlendi var allt svipað og í
gærkvöldi. Ég settist við sama borð
og aftur pantaði ég glas af
ávaxtasafa.
Það var segin saga, að í hvert
skipti, sem ég tyllti mér niður við
borð, þá kom einhver maður og vildi
tala við mig. Ég hefði kannski átt
að vera upp með mér af þessu, nema
hvað þessi, eins og sá síðasti, var
alls ekki í mínum aldurshópi. Hann
heilsaði mér hátiðlega, en kvaðst
síðan samhryggjast mér og ég
þakkaði honum fyrir.
Þótt það væri heilt ár liðið síðan
ég hitti Edgar Jarvis á Möltu, þá
þekkti ég hann undir eins. Hann var
óvenju unglegur eftir aldri, en ég
giskaði á, að hann væri hálf-
sextugur. Hann var hávaxinn og
útitekinn og þétt, hvitt hár hans
NÝTT SÝNINGARTJALD
blátt.
Loksins kom tjald sem endur-
varpar réttum litum.
Eiginleikartjalddúksins eru þeir,
að litir verða eins og þeir voru
upphaflega myndaðir.
Á tæknimáli er þetta kallað að
endurvinna réttan lithita.
Lampi í sýningarvél gefur litun-
um rauðan blæ. Þessi rauði litur
er leiðréttur á bláu tjaldinu.
Litirnir verða réttari.
Þetta er leyndarmálið að baki
bláa tjaldsins.
Skuggamyndir og kvikmyndir
verða með sannari litum.
Komið og sjáið muninn.

Ausfurstræfi 6 Simi 22955
i'
11. TBL. VIKAN41