Vikan - 17.03.1977, Blaðsíða 48

í vetur hefur heimakonan
verið meira i sviðsljósinu en
áður. Raunar hefur hún sjálf
ekki verið í sviðsljósinu,
heldur hafa ýmsir, sem fyrir
eru í sviðsljósinu, gert hana
að umræðuefni. Ástæðan er
auðvitað skattafrumvarpið
margumrædda.
Ekki get ég neitað því, að
það yljar mér, að minnsta
kosti um stundarsakir, þegar
landsfeðurnir tala um mikil-
vægi heimakonunnar og þýð-
ingu hennar fyrir heill og
hamingju þjóðarinnar og hið
ómetanlega gildi þess að hafa
kjölfestu á heimilinu o.s.frv.
Þið þekkið vænti ég öll
lofsönginn.
í umræðum um heimakon-
una og útivinnandi konuna er
venjulega bent á, hve mikill
kostnaður fylgi því fyrir
fjölskyldukonu að vinna utan
heimilis. Hún þarf að borga
gæslu fyrir börn (takið eftir
því, að í umræðunni er það
alltaf hún, en ekki karlinn,
sem borgar gæslu fyrir börn-
in!) og oft að kaupa húshjálp.
Ferðakostnaður eykst, annað
hvort vegna bensíns eða
fargjalda, og svo verður
matarkostnaðurinn meiri.
Auk þessa kemur svo margt
fleira, eins og t.d. fatakostn-
aður. Útivinnandi kona þarf
að vera betur klædd en hin,
og hún hefur ekki tíma til að
sauma og prjóna á fjölskyld-
una í sparnaðarskyni.
Þetta með barnagæsluna
og húshjálpina skrifa ég strax
undir. Ferðalögunum og
matnum á ég aftur á móti
erfiðarameð að kyngja. Varla
er hægt að ætlast til þess, að
heimakonan sitji í einhvers-
konar stofufangelsi og bregði
sér ekki út fyrir dyr nema á
tveimur jafnfljótum, eða
hvað? Ef einhverjum er þörf á
svolítilli tilbreytingu, bæjar-
ferð, heimsókn eða bíltúr á
góðviðrisdegi, hvað þá nýrri
flík, þá er það heimakonunni.
Matarkostnaður á heimili,
þar sem húsmóðirin vinnur
úti, verður alltaf meiri, segja
talsmenn frádráttarinsvegna-
vinnuhúsmóðurutanheimilis.
Það er áreiðanlega rétt, að
hann verður alltaf meiri. En
ég er ekki viss um, að hann
þurfi að vera meiri. Sjálf hef
ég reynt heimilishald með
fullri vinnu utan heimilis,
hálfri vinnu og engri vinnu.
Ogmunurinná nauðsynlegum
matarkostnaði hefur ekki ver-
ið neinn. Aftur á móti varð
matarkostnaðurinn mun meiri,
þegar ég vann úti allan
daginn, því þá fannst mér ég
verða að njóta þess í ein-
hverju að ég var að ,,mala
gull." Það var svo miklu
notalegra að skreppa út á
næstu matsölu um hádegið
með vinnufélögum, en boröa
skrínukost við ritvélina — og
brauðsneiðin frá smurbrauð-
stofunni var ólíkt lystugri en
sú, sem ég hafði smurt
heima. Þetta var lúxus en
ekki nauðsyn.
Ef við tökum matarmálin
skipulega og byrjum á morg-
unmatnum, þá verður hann
svipaður hjá öllum. Um
hádegið borðar útivinnandi
konan kannski í mötuneyti á
vinnustaö, á veitingahúsi,
eða kaupir samloku á upp-
sprengdu verði í næstu búð.
En er henni í rauninni nokkuð
meiri vorkunn að borða
heimasmurða samloku, harð-
soðið egg og jógúrt en
heimakonunni, sem snæðir
þetta í eldhúskróknum sín-
um? Og er þessi matseðill
ekki alveg eins góður fyrir
stálpaðan ungling og ham-
borgari með frönskum á grill-
barnum í nágrenni skólans?
Þegar útivinnandi konan
kemur heim á kvöldin, er
óneitanlega huggulegra að
grilla pylsur eða mínútusteik á
nýja hraðgrillinu og borða
þetta með dósagrænmeti en
sjóða kartöflur og fisk. En
fljótlegra er það ekki svo
nokkru nemi.
Liggur munurinn í innkaup-
unum? Með því að hlusta á
auglýsingar í útvarpi og lesa
blöðin, má finna út, hvar
kaffið er ódýrast, hvar sykur-
inn fæst með mestum af-
slætti o.s.frv. Og hefur
heimakonan nokkuð betra að
gera en eltast við þetta?
Kannski ekki. En þegar búið
er að sækja kaffið suður í
Hafnarfjörð, sykurinn vestur í
bæ og kjöthakkið upp í
Breiðholt hefur verðið hækk-
að talsvert, því bensínið fæst
því miður hvergi á vörumark-
aðsverði.
Þá hlýtur leyndardómurinn
að liggja í því, hvernig matur-
inn er nýttur. Og þar skiptir
tíminn, sem til ráðstöfunar er,
talsverðu máli. Vissulega er
hægt að spara með því að
breyta slögum í dýrindis
rúllupylsu, hakka þunnildin í
Ijúffenga fiskrétti, steikja
kleinur í kílóavís og gera
sláturkeppi svo hundruðum
skiptir og þar fram eftir
götunum. En er hægt að
búast við því, að um leið og
kona fer að dveljast daglangt
heima hjá sér verði hún
sjálfkrafa fullfær í kjötiðnaði,
bakstri og öðru, sem að
matargerö lýtur? Svo ekki sé
minnst á, hvort hún hafi
löngun eða lyst á að hreinsa
vambir. Um það virðist
enginn þurfa að spyrja. Þetta
þykir víst svo sjálfsagt. Ann-
ars er konan ekki kona. Þ.Á.
hafði æft, en hún kom ekki upp
nokkru hljóði.
— Þú ert að gera að gamni þínu,
kjökraði hún. — Þú vilt ekki binda
þig. Þú skelfist hjónaband og allar
þær skyldur, sem því fylgja. Ég
fann það vel fyrir þremur árum.
— Já, Sandra, það stendur
heima. Ég var ragur og hræddur við
hjónaband — en nú meðan við
höfum verið hér með systurbörnum
þínum, þá hefi ég kynnst því, að
fjölskyldulíf getur fært manni mikla
blessun.
— Hefur þú fundið þetta, meðan
þú hefur fylgst með mér hér í allri
þessari ringulreið?
— Já — einmitt, það er rétt. Ég
hef alltaf elskað þig, líka þessi þrjú
ár, sem við vorum aðskilin, en það
var rétt hjá þér, að ég vildi ekki
binda mig. Þess vegna var ég svo
heimskur að leyfa þér að hverfa úr
lífi mínu. En ég gat aldrei gleymt
þér.
— Þegar ég fluttist til Oslo og hóf
þar kennslu, var það meðal annars
vegna þess að þú varst þar. Ég
vonaði alltaf, að ég myndi hitta þig.
Kvöld nokkurt sá ég þig úti með
Liv. Ég talaði við hana og komst að
því, að þið leigðuð íbúð saman. Ég
fékk hana til að bjóða mér í mat.
Hann dró hana að sér og hélt
henni þétt að brjósti sér, meðan
hann hélt áfram:— Svo hitti ég þig
aftur, þú varst svo kuldaleg og
fráhrindandi og talaðir eins og þú
hefðir gleymt mér fyrir löngu. En ég
trúði þér ekki. Ég mundi, hve vel
okkur leið saman og hve gott
samband okkar var. Ég fann, að við
tvö vorum ætluð hvort öðru, og
þegar við hittumst aftur, vissi ég,
að ég elskaði þig.
Hann kyssti hana — og þegar
kaffið sauð upp úr, skellihlóu þau
bæði. En þó kvöldið væri enn fjarri
með fyrirheit um gleðskap, bál,
tónlist og rómantík, þá var ekkert
sem vantaði, hamingjan var með
þeim nú á þessari stundu.
48VIKAN 11. TBL.