Vikan - 09.07.1942, Side 6

6
VIKAN, nr. 23, 1942
brauð. Hann borðaði aldrei mikið um morguninn.
Hitt fólkið ræddi saman á meðan hann las bréf
sín.
,,Guð minn góður!“ sagði Mark allt í einu.
Allir litu ósjálfrátt á hann.
„Fyrirgefið, ungfrú Norris. Fyrirgefðu, Betty."
Ungfrú Norris brosti til samþykkis. Hana lang-
aði oft sjálfa til þess að segja þetta, sérstak-
lega á leikæfingum.
„Heyrðu Cay!“ Hann hnyklaði brýrnar, gremju-
legur á svipinn. Hann hélt á bréfi og veifaði þvi.
„Frá hverjum heldurðu, að þetta sé?“
Cayley, sem sat hinum megin við borðið, ypti
öxlum. Hvernig átti hann að vita það?
„Robert," sagði Mark.
„Robert?" Það var erfitt að gera Cayley undr-
andi. „Einmitt það.“
„Finnst þér þetta nokkuð til þess að segja
„Einmitt það“ við,“ sagði Mark önuglega. „Hann
kemur núna í eftirmiðdag."
„Ég hélt, að hann væri einhvers staðar í
Ástralíu."
„Auðvitað. Það hélt ég líka.“ Hann leit á
Rumbold. „Eigið þér nokkra bræður, majór?"
„Nei.“
„Jæja, farið þá eftir mínum ráðum og eignis
engann."
„Það er nú ekki mikil hætta á því héðan af,“
sagði majórinn.
Bill hló. Ungfrú Norris sagði kurteislega: „En
eigið þér nokkra bræður, Mark?“
,,Einn,“ sagði Mark gremjulega. „Ef þið komið
til baka timanlega, munuð þið sjá hann í dag.
Hann biður yður sennilega að lána sér fimm
pund. En þér skuluð ekki gera það.“
Öllum var frekar órótt.
„Ég á einn bróðir,“ sagði Bill vingjamlega, ,,en
ég fæ alltaf iánað hjá honum.“
„Eins og Robert," sagði Mark.
„Hvenær var hann siðast í Englandi?" spurði
Cayley.
„Fyrir fimmtán árum, var það ekki? Þú hefir
auðvitað verið smástrákur þá.“
„Já, ég man eftir því að hafa séð hann þá,
en ég vissi ekki, hvort hann hefði komið hingað
síðan.“
„Nei. Ekki svo ég veit.“ Mark, sem enn var
æstur, sneri sér aftur að bréfinu.
„Ég álit,“ sagði Bill, að ættingjar séu hrein-
ustu vandræði."
„Samt sem áður,“ sagði Betty dálítið ófyrir-
leitin, „hlýtur það að vera gaman að hafa beina-
grind í matarskápnum."
Mark leit upp með hnyklaðar brýrnar.
„Ef þú heldur, að það sé gaman að þessu, skal
ég afhenda þér hann, Betty. Ef hann er eitt-
hvað líkur því, sem hann var og bréf hans hafa
verið — þá, ja — Cay veit um það.“
Cayley fussaði.
„Ég veit bara það, að sjaldan var um hann
spurt.“
Þetta getur hafa verið bending til gestanna
um það að spyrja ekki fleiri spurninga, og eins
til þess að minna húsbóndann á það, að vera
ekki of opinskár við gestina, þótt hann hafi látið
líta svo út, að þetta væri aðeins gömul staðreynd.
En umræðum um þetta var hætt, og fólkið fór að
ræða um golfleikinn, sem átti að eiga sér stað
þennan eftirmiðdag. Frú Calladine ætlaði að aka
með golfspilurunum og borða hádegisverð hjá
kunningjakonu sinni, sem bjó nálægt íþrótta-
svæðinu, og Mark og Cayley ætluðu að vera
heima — vegna starfa sinna. Augsýnilega virt-
ist bróðirinn nú verða eitt af „störfum" þeirra.
En það þurfti ekki að eyðileggja ánægju golf-
leiksins.
Um sama leyti og Majórinn var að leika golf,
og Mark og frændi hans voru við vinnu sína i
Rauða húsinu, rétti snyrtilegur maður fram far-
miða sinn á brautarstöðinni í Woodham og spurði
um leið til þorpsins. Er hann hafði fengið leið-
beiningu, skildi hann tösku sína eftir hjá braut-
arverðinum og gekk rólega af stað. Hann kemur
mikið við þessa sögu, svo það er bezt, að við
kynnumst honum betur, áður en hann byrjar feril
sinn. Við skulum fá hann til þess að nema staðar
uppi á hæðinni og virða hann vel fyrir okkur.
Það, sem við rekum augun fyrst í, er það, að
hann er athugulli en við. 1 skarpleitu, nauð-
rökuðu andlitinu voru grá augu, sem virtust
taka vel eftir öllum, sem fyrir bar. Ókunn-
ugum er þetta augnatillit oft óviðkunnanlegt í
fyrstu, þar til þeir uppgötva, að hann er oft við-
utan, að hann hefir, ef svo mætti að orði komast,
augun á verði, á meðan hugsanir hans reikuðu í
allt aðrar áttir. Það gera þetta margir, til dæmis,
þegar þeir eru að tala við eina manneskju og
reyna að hlusta á aðra, en augu þeirra koma
alltaf upp um þá. Það gerðu augu Antonys aldrei.
Hann hefir séð mikinn hluta heimsins með þess-
um augum, þó aldrei sem sjómaður. Þegar hann,
tuttugu og eins árs gamall, fekk yfirráð yfir
arfi eftir móður sína, 400 pundum á ári, leit Gill-
ingham gamli upp frá „Stockbruder’s Gazette" til
þess að spyrja hann, hvað hann ætlaði að gera.
„Sjá heiminn," sagði Antony.
„Jæja, þú sendir mér þá línu frá Ameríku eða
öðrum stöðum, sem þú verður staddur á.“
„Sjálfsagt,” sagði Antony.
Gillingham gamli fór aftur að lesa blaðið sitt.
Antony var yngsti sonurinn og föður sinurn ekki
eins kær og yngsti sonur annara fjölskyldna;
Ch&mpion Birket til dæmis. En þá var Champion
Berket bezti Herford, bezta nautið, sem hann
hafði nokkurn tíma alið upp.
Antony hafði nú samt ekki ætlað sér að fara
lengra en til London. Hugmynd hans um að sjá
heiminn var ekki sú, að sjá lönd, heldur fólk; og
sjá það frá eins mörgum hliðum og hægt var.
Það er til allskonar fólk í London, ef maður kann
að virða það fyrir sér, frá hinum ýmsu hliðum
— frá sjónamiði einkaþjóns, fréttaritara dag-
blaðs, veitingaþjóns og afgreiðslumanns i búð.
Hann naut þessa, þar sem arfur hans gerði hann
fjárhagslega sjálfstæðan. Hann gegndi aldrei
lengi í einu sama starfinu, og sleit venjulega sam-
bandinu með því að segja húsbónda sínum (þrátt
fyrir allar hegðunarvenjur hjá þjónum og vinnu-
veitendum) álit sitt á honum. Hann var aldrei í
vandræðum með að finna nýja atvinnu. I stað
meðmæla og reynslu, bauð hann persónuleika
sinn og lipurð. Hann tók engin laun fyrsta mán-
uðinn, en ef vinnuveitandinn var ánægður með
hann — tvöföld laun næsta mánuð. Hann fékk
alltaf tvöföld laun.
Hann var nú þrjátíu ára. Hann kom til Wood-
ham til þess að taka sér frí þar, vegna þess, að
honum geðjaðist vel að stöðunni. Farmiði hans
hljóðaði upp á lengra ferðalag, en hann hafði allt-
af látið eftir sér það, sem honum datt i hug.
Honum leizt vel á Woodham, hann hafði tösku
sína hjá sér og peninga í vasa sínum. Hvers
vegna ætti hann þá ekki að fara út.
Veitingakonan í „The George“ varð mjög ánægð
yfir því að fá hann og lofaði því, að maður
sinn skyldi aka eftir farangri hans snemma um
daginn.
„Viljið þér ekki fá hádegisverð, herra?“
„Jú, en gerið yður ekki mikið ónæði út af
því. Bara eitthvað kalt, ef þér eigið það.“
„Hvað segið þér um að fá nautakjöt?” sagði
hún, eins og hún hefði margar kjöttegundir að
velja úr og byði honum nú það bezta, sem hún
ætti.
„Það er ágætt. Og eina mörk af bjór með.“
Þegar hann var að ljúka máltíðinni, kom veit-
ingamaðurinn inn til þess að spyrja um farangur-
inn. Antony bað um aðra mörk af bjór og þeir
voru brátt komnir í ákafar samræður.
„Það hlýtur að vera gaman' að reka veitinga-
hús svona uppi í sveit,” sagði hann og fannst
tími til þess kominn, að hann færi að breyta um
starf.
„Ég veit nú ekki, hvort það er gaman. En við
öflum okkur lifsviðurværis með þvi og heldur
betur.“
„Þér ættuð að taka yður frí,“ sagði Antony
og leit á hann hugsi.
„Það er skrítið, að þér skuluð segja þetta,“
sagði veitingamaðurinn brosandi. „Það sagði þetta
annar maður, frá Rauða húsinu, við mig í gær.
Hann bauðst til þess að taka við af mér.“ Hann
hló glaðlega.
„Rauða húsinu ? Þó ekki Rauða húsinu í
Stanton ?“
„Jú, það er rétt. Stanton er næsta stöð við
Woodham. Rauða húsið, sem er í eign Mark
Abletts, er um milu héðan.“
Antony tók bréf upp úr vasanum. Það var
sent frá Rauða húsinu og undirskriftin var „Bill“.
„Góði, gamli Bill,“ sagði hann við sjálfan sig.
„Hann kemur sér áfram.“
Eiginkona Douglas Mac Arthurs.
Frú Mac Arthur tók þátt i Gay
Nepa hátíðahöldunum á Filipps-
eyjum, nokkrum dögum áður en
Japanir gerðu árásir sínar á þær.
Hún fylgir manni sinum hvert
sem hann fer.
Æfingasprengikúlur eiga að ger--
ast raunveruiegar. Þessi stóra
hrúga af æfingasprengikúlum
hefir verið notuð til þess að
þjálfa flugmenn Bandaríkjanna.
Nú á að bræða þær upp, og
smíða úr þeim virkilegar sprengi-
kúlur, sem kastað verður niður
í árásum á óvinina.