Vikan - 09.07.1942, Qupperneq 11

VIKAN, nr. 23, 1942
11
12
FRAM HAUDSSAGA
■ NnMMIMIMWtlM

Leyndardómur hringsins
,,Já," hélt frú Farquhar áfram hlæjandi. ,,Það
er svo eðlilegt, að maður álíti að ung stúlka,
sem á von á miklum arfi, sé stolt og búist við
hylli allra, svo ég forðaðist það að kynnast yður.
En það getur komið fyrir bezta fólk, að því
skjátlist, og ég er viss um, að þér fyrirgefið, þótt
mér hafi orðið það á.“
,,Þ>að er ekki vist, að yður hafi ekki skjátlazt,"
sagði Elsie brosandi og roðnaði um leið. ,,Frú
Elliot getur sagt yður, að ég er ekki alltaf jafn
elskuleg."
„Ef til vill dálítið stolt eins og í gær. Ég gat
séð, að þér voruð mér gramar, sennilega vegna
þess, að sonur minn sagði, að ég myndi koma og
heimsækja yður og ég kom ekki. Eg vil þó held-
ur láta yður halda, að ég hafi verið ókurteis en
að ég hafi verið alltof áköf í að kynnast yður.“
„Ég skil ýður ekki.“
„Ef til vill var það vegna þess, að sonur minn
hrósaði yður mjög, ef til vill óttaðist móðir hans
í fyrsta skipti, að hann kynni að taka aðra fram-
yfir hana."
„Hvers vegna segið þér þetta?“ spurði Elsie
og var hálft í hvoru hreykin og móðguð.
„Ef til vill til þess að reyna yður, barnið mitt,
ef til vill til þess að sannfæra mig um, að þér
séuð eins yfiriætislaus og Maud Hamilton segir.
Hvað Harald viðvíkur, þá er hann ekki að hugsa
um að kvænast, en ber kurteisa virðingu fyrir
kyni okkar, og hann er sá bezti bróðir og sonur,
sem hægt er að hugsa sér.“
Elsie brosti og svaraði:
„Þér megið ekki gleyma þvi, að ég hefi aðeins
séð son yðar i nokkrar mínútur.“
„Og þér gátuð því ekki komizt að því, hvort
hann er verður virðingar yðar eða ekki,“ sagði
frú Farquhar glaðlega. „Það gleður mig, að þér
skulið vera svona hreinskilnar, þvi það get ég
líka verið. — En það var líka önnur ástæða fyrir
mig til þess að forðast yður. Ég — við .... erum
fátæk .... það er að segja eftir láta manns
míns, minnkuðu tekjur okkar svo, að við neyð-
umst til þess að spara. En við erum ekki ein-
ungis fátæk, heldur erum við lika stolt. Þegar
Harald fullvissaði yður ákaft um, að ég myndi
heimsækja yður, gleymdi hann því, að dómur
heimsins er harður, en móðir hans gleymdi þvi
ekki, og vegna sónarins vildi hún vera varkár.
Nú vitið þér ástæðuna fyrir því, að ég kom
ekki."
„Hélduð þér, að ég myndi álíta nokkuð annað
en kurteisi ástæðuna fyrir því, að þér kæmuð
til mín?“ spurði Elsie fjörlega.
„En það er ekki einungis kurteisi. Við höfum
öll heyrt mikið um yður getið, og okkur geðjast
vel að yður, svo við verðum annað hvort að vera
alveg ókunnug eða þá vinir."
„Mér þætti leiðinlegt, ef við sæjumst ekki
aftur," sagði Elsie, sem var glöð yfir þvi, hve frú
Farquhar var innileg.
„Það er gott. Þá skiljum við hvor aðra.“ Og
hún hallaöi sér áfram og kyssti ungu stúlkuna
á ennið.
Nú fór hún að tala við Elsie um stöðu hennar
og komst að því, að hún var mjög einmana með
frú Elliot og hinni tryggu Margaret og að Sey-
mour höfuðsmaður hefði látið hana hafa fjárráða-
mann, sem hún var ekki mjög hrifin af. Loks fór
hún svo, er hún hafði boðið Elsie að vera gestur
á heimili sínu í nokkrar vikur ásamt Maud
Forsaea Z Kona kemur til Grahams
® ' Mortimer læknis og stel-
ur eiturflösku og kemst undan. Dýrmætur
hringur, sem konan hefir á hendi sér,
vekur grun læknisins um, að þrátt fyrir
fátæklegan klæðnað, hafi þetta verið hefð-
arkvendi, sem ætlaði að láta illt af sér
leiða. Læknirinn er mjög áhyggjufullur út
af hvarfi eiturflöskunnar. Hann hittir Sey-
mour höfuðsmann, stjúpföður Elsie Drum-
mond, bemskuvinkonu Grahams. Seymour
trúir honum fyrir áhyggjum sínum. Stuttu
seinna fær Graham bréf frá Seymour, sem
segir, að dóttur sína langi til að sjá hann.
Hann verður við beiðni hennar og hittir þar
Margaret Strickley, hjúkrunarkonu Elsie.
Hjá Elsie sér hann samskonar hring og hin
dularfulla kona hafði verið með. Næst er
hann kemur í heimsókn til Elsie, kemst
hann yfir glas, sem hefir að geyma nokkra
dropa af samskonar eitri og þvi, sem stolið
hafði verið frá honum. Ung leikkona biður
Harald Farquhar að koma sér á framfæri
við Fielding leikhússtjóra. Systir Farquhar
fær bréf frá vinlconu sinni, er segir henni
að Elsie Drummond liggi fyrir dauðanum.
Er Ellen Stewart, herbergisþerna systranna,
heyrir það, fellur hún í yfirlið. Seymour
höfuðsmaður er á förum til Indlands, ag
Graham er órólegur mjög út af uppgötvun
sinni. Elsie giftist Graham til þess að
bjarga mannorði stjúpföður síns. Graham
skiptir á laun um lyf hjá Elsie. Henni smá-
batnar. Margaret kemur að honum, er hann
er að hafa skipti á meðalaglösunum, og
heldur hún, að hann sé að gefa Elisie eitur.
Hann verður að segja henni eins og er og
við það sefast hún. Er Elsie tekur að batna,
verður hún hugsjúk út af þvi að hafa gifzt
Graham, en hann fullvissar hana um það,
að hjónaband þeirra sé aðeins til mála-'
mynda og að sjálfsagt sé að slíta því, þegar
hún verði myndug. Farquhar heimsækir
skjólstæðing sinn, Marie leikkonu; hann vill
að hún verði ástmey sín, en hún vill ekki
heyra það nefnt. Hann spyr hana um Elsie
Drummond, sem hún hefir kynnzt af til-
viljun. Margaret, sem er vel við Graham,
fer að heimsækja hann, og ber síðan blak
af honum við Elsie, en hún reiðist Margaret.
Marie leikkona vinnur mikinn sigur og
Farquhar vill fá hana til að fara út að
skemmta sér með Hartfield greifa, en hún
neitar. Farquhar kynnist Elsie af tilviljun
og biður móður sína um að heimsækja hana.
Hamilton og fullvissað hana um, að hún myndi
gera Beatrice mikinn greiða með því að koma.
Að lokum sagði hún, að það myndi nú ekki vera
mjög skemmtilegt hjá þeim á meðan Harald væri
í burtu, en þær myndu allar gera sitt bezta til
þess, að hún kynni vel við sig.
Þegar hún fór, hafði Elsie lofað þvi að koma
og vera í það minnsta nokkra daga hjá þeim.
Þegar hún nú fór að hugsa um hina skemmtilegu
sambúð móðurinnar og dætranna, gat hún ekki
lengur leynt þvi fyrir sjálfri sér, að hún var ein-
mana og að jafnvel fullt frelsi gat haft sinar
skuggahliðar.
Það var eins og frú Farquhar grunaði, að Elsie
fór að þrá æskugleði og félagsskap jafnaldra
sinna, og henni leiddist í þessu stóra húsi, þar
sem hún hafði engan til þess að skemmta sér
með.
Frú Elliot varð mjög ánægð með það frí, sem
hún fékk og ákvað að nota það til þess að heim-
sækja nokkra kunningja sína, en Margaret varð
mjög hneyksluð, er Elsie talaði um að fara í
heimsókn til frú Farquhar.
„Þessi kunningsskapur hefir komizt skyndi-
lega á laggirnar. Ég hefi aldrei heyrt þessa frú
Farquhar nefnda."
„Það getur verið, en ég hefi þekkt dætur henn-
ar lengi gegnum eina skólasystur mína.“
„Hvað skyldi Mortimer læknir segja við þess-
ari sögu,“ sagði Margaret.
„Hvaða sögu?“ sagði Elsie áköf.
Elsie blóðroðnaði af reiði. Hvers vegna þurfti
Margaret alltaf að benda henni á það, að hún
átti að fara að óskum Mortimers læknis?
„Er það skoðun þín,“ spurði Elsie gremjulega,
„að ég geti ekki þegið heimboð, án þess að biðja
Mortimer lækni leyfis?“
„Þér megið ekki reiðast mér vegna þessarar
spurningar, ungfrú Elsie. Ég hefi sjálf aldrei verið
gift og þakka guði fyrir það. Það getur ekki
verið gaman að vera gift manni, sem vill skipa
fyrir og ráða öllu, og ’móðir grenjandi barna-
hóps, en þegar maður hefir einu sinni lofað því,
„að elska manninn sinn og vera honum hlýðin", þá
á maður í það minnsta að halda seinni partinn,
þó maður geti ekki haldið þann fyrri.“
„Mortimer læknir er búinn að lofa þvi, að við
skulum skilja, hvers vegna ertu þá alltaf að kvelja
mig með þvi að minna mig á hann? Finnst þér
kannske gaman að ergja mig?“
Og stúlkan gekk út að glugganum og grét
sáran yfir oki því, er hún hafði sjálf lagt á
herðar sér.
Hvað Margaret snertir, þá hefði hún sennilega
iðrast orða sinna, er hún sá, hvaða áhrif þau
höfðu á Elsie, ef hún hefði ekki enn kvalizt af
óttanum um það, að líf Elsie væri í hættu.
Margaret vissi, að hún gat haft auga með henni
á meðan hún væri heima, en ef hún færi til
ókunnugra, var öðru máli að gegna.
„Það er ekki ætlun mín að gera yður neitt
illt,“ sagði hún og fór á eftir Elsie, „en þér eruð
ekki hraustar og læknarnir sögðu greinilega, að
þér ættuð að fara varlega og hafa sérstakt
mataræði. Og ef eldhússtúlka móðgast af því, að
ég gæti í pottana, hvemig á ég þá að hjálpa
yður?“
„Ef ekkert annað er að,“ sagði Elsie, sem gat
ekki annað en brosað gegnum tárin, ,,þá lofa ég
þér því, að ég skal segja frú Farquhar, að þú
álítir mig ennþá veika og verðir þess vegna að
fá að fylgjast með þvi, sem ég et og drekk."
„Þakka yður fyrir, ungfrú Elsie,“ sagði Mar-
garet.
Henni létti meir við þetta loforð en Elsie grun-
aði. „En Mortimer læknir?" spurði hann.
„Læknirinn aftur!" sagði Elsie, „þú færð mig
til þess að hata þetta nafn.“
„Ég minnist aðeins á læknirinn vegna þess, að
höfuðsmaðurinn gerði hann ábyrgan fyrir öllu því,
er snerti yður. Að því er ég veit bezt, eru fjár-
ráðamenn alltaf spurðir ráða.“
„Jæja, Margaret, þú skalt fá vilja þínum fram-
fylgt í þetta skipti," sagði Elsie, sem komst við
vegna umhyggju Margaretar. „Ég skal láta Mor-
timer læknir vita, að ég ætli að fara til frú Farqu-
har, en þótt hann hafi eitthvað á móti því, þá
ætla ég ekki að lofa að fara eftir því, sem hann
segir.“
Hún settist strax við skrifborðið og skrifaði
honum á smámiða og sagði honum fyrirætlanir
sínar.
Þegar hún var búinn að skrifa miðann, fannst
henni hann vera ef til vill dálítið of hátiðlegur,
en það var ekki henni að kenna, að henni þótti
ekki nógu vænt um hann til þess að verða eigin-
kona hans áfram, en þrátt'fyrir allt hafði hann
komið svo heiðarlega fram, að hann verðskuldaði
þakklæti hennar. Hún vildi samt ekki skrifa vin-