Vikan - 09.07.1942, Qupperneq 12

12
gjamlegar, af ótta við að vekja gagnlausar vonir
hjá honum.; hún reif þess vegna bréfið og ákvað
að fara hinn gullna meðalveg og senda Margaret
til hans með þau skilaboð, að þyrfti hann að
tala við hana næstu viku, gæti hann ,hitt hana
hjá frú Farquhar.
Þegar Elsie hafði sagt Margaret nákvæmlega
fyrir, hvað hún ætti að segja, spurði hún, hvort
hún héldi, að hún myndi rata til hans.
Margaret var næstum því búin að segja, að
hún gæti ratað þá leið með bundið fyrir augun,
því að hún hefði komið þar svo oft, að allir þar
í nágrenninu þekktu hana. En hún sagði það ekki
og lofaði að gera sitt bezta.
Margaret kom til baka með þau skilaboð, að
Mortimer læknir myndi heimsækja hana heima
hjá frú Farquhar. Þótt Elsie væri of stolt til þess
að spyrja, hvað hann hefði sagt frekar, þá fann
hún með sjálfri sér, að henni gramdist hin stuttu
skilaboð hans. Hefði hann verið sá Graham, sem
hún hafði þekkt, þegar hún var litil stúlka, og
hafði verið svo góður og indæll, sem alltaf hafði
hlustað á kvartanir hennar og verið reiðubúinn
að aðstoða hana í raunum hennar, þá hefði hún
fúslega leitað til hans til þess að þiggja ráð af
honum. En þessi ómögulega gifting hafði eyði-
lagt allt.
XII. KAFLI.
Frú Farquhar hafði ekki reynzt auðvelt að
gleyrna og í hvert skipti, sem Ellen aðstoðaði
hana, horfði hún á hana í leyni og reyndi að lesa
hugsanir hennar. En úr andliti stúlkunnar var nú
ekkert hægt að lesa og frúin var í sömu óvissu
og áður.
Hún ákvað að reyna stúlkuna og sagði, að hún
ætti von á gesti.
„Viltu láta upp hrein gluggatjöld í bezta gesta-
herberginu, Ellen,“ sagði hún. „Ég á von á gestum
i næstu viku. Það er vinkona dætra minna, sem
kemur hingað og verður hjá okkur nokkra daga,
hún heitir ungfrú Drummond."
„Það skal ég gera, frú,“ svaraði Ellen, „ung-
frú Beatrice sagði mér það i gærkvöldi, er ég
greiddi hár hennar, að hún ætti von á vinkonu
sinni.“
„Þú þekkir þessa stúlku, ef ég man rétt," sagði
frú Farquhar og sneri sér við til þess að sjá,
hvaða áhrif þetta hefði á hana.
„Nei, ég hefi aldrei séð hana; ég held, að ég
hafi sagt frúnni það áður, er hún spurði mig
þessa."
„En þú þekkir eitthvað til hennar eða ástæðna
hennar," hélt frú Farquhar áfram. „Það hefir þú
sýnt svo greinilega, að þú getur ekki neitað því.“
„Það fær enginn mig til þess að segja, hvað
ég veit eða hugsa með tilliti til þessa," sagði
Ellen ákveðin.
„Mig langar ekki til þess að gera ungfrú Drum-
mond neitt illt, og ég vil ekki heldur að neinn
annar geri það, ef ég má ráða. Það eina, sem
getur fengið mig til þess að ræða þetta, er, að
ég sjái, að hún sé í hættu stödd."
„Hvaða hætta ætti það að vera?“ spurði frú
Farquhar.
„Ó, ég vildi, að þér hættuð að spyrja mig!
ÉJg vil heldur deyja en að svara."
Ellen leit á hana biðjandi augnaráði.
Frú Farquhar tók greiðuna af henni og sagði:
„Það er bezt að þú farir, Ellen. Ég get ekki
haft hjá mér herbergisþemu, sem hræðir mig
með þessháttar leyndardómsfullu tali.“
Stúlkan lauk starfi sínu, augsýnilega mjög
taugaóstyrk, og er hún fékk bendingu um að fara,
virtist hún hlýða með ánægju. En þegar hún var
komin fram að dyrunum, nam hún staðar og stóð
þar, þangað til frú Farquhar leit á hana og
sagði:
„Jæja?“
„Ó, sendið mig ekki burtu, frú,“ sagði hún í
bænarróm. „Mér hefir liðið svo vel hér. Þegar ég
kom hingað móðurlaus ung stúlka, voru allir svo
undur góðir við mig, en ég hefi líka reynt að
vera dygg þjónustustúlka. Og það skal ég vera
áfram, ef ég má vera hér lengur."
„Mér þykir leitt að skilja við þig, Ellen, en . .." '
„En ég hefi gefið yður fulla ástæðu til þess
að vantreysta mér. Ég veit það og iðrast þess.
En ég lofa því, að það skal ekki koma fyrir
framar."
Frú Farquhar leit í augu hennar og rétti henni
svo höndina.
„Þú hefir á réttu að standa, Ellen, þú hefir
verið mér trygg, og ég ætla að reyna að gleyma
hinni einkennilegu hegðun þinni með því skilyrði,
að þetta endurtaki sig ekki.“
Ellen þakkaði húsmóður sinni og fór. Síðar
var ekki minnst á þetta. Iðrun stúlkunnar vegna
leiðindanna, sem hún olli húsmóður sinni, var
svo greinileg, að það blíðkaði skap frú Farquhar
og eftir nokkurn tíma var hún aftur í eins mikl-
um metum hjá henni og áður.
XIII. KAFLI.
Elsie Drummond, sem ekki vissi, hve mikið
hafði verið um hana rætt, kom til frú Farquhar
á tilteknum tíma. Maud Mamilton, bezta vinkona
hennar frá skólaárunum, Beatrice Farquhar og
systur hennar fögnuðu mjög komu hennar.
Þegar stúlkurnar gengu til hvilu um kvöldið,
sagði frú Farquhar við Ellen, að hún ætti að að-
stoða ungfrú Drummond og horfði rannsakandi
á hana til þess að sjá, hvort það fengi ekki á
hana að þurfa að umgangast þessa stúlku svo
mjög. En Ellen var alveg jafn róleg og venju-
lega. Hún var ekki einu sinni skjálfhent, er hún
greiddi hár ungfrú Drummond, og frú Farquhar
fór út úr herberginu og var miklu rórri.
Það var mjög heitt þessa nött, og þótt Maud
Hamilton væri steinsofnuð, lá Elsie og bylti sér
í rúminu og gat alls ekki sofnað, fyrr en allt var
komið í kyrrð í húsinu.
Hún var að festa svefninn, er hún varð allt í
einu skelfingu lostin, því að henni fannst einhver
vera kominn inn í herbergið og standa við rúmið
og horfa á hana.
Elsie Drummond, sem enn var veikluð og tauga-
óstyrk eftir sjúkdóm sinn, þorði ekki að hreyfa
sig á meðan þessi óboðni gestur var svona nærri.
VIKAN, nr. 23, 1942
Hún hefði kallað á hjálp, ef hún hefði ekki verið
hrædd um, að sterkar hendur myndu leggjast um
kverkar henni.
Hún heyrði greinilega andardrátt manneskj-
unnar, þótt hún reyndi að halda andanum niðri 5
sér, en hún vissi ekki, hvort það var eitthvað af
heimilisfólkinu eða innbrotsþjófur, sem stóð fyrir
framan hana. Ótti hennar óx með með hverju
augnabliki, sem leið, en að lokum leið veran
næstum hljóðlaust frá rúminu.
Elsie opnaði augun svo mikið, að hún gat séð
komumann i síðri, fráflakandi treyju standa við
snyrtiborðið, augsýnilega að fást við skrautgripa-
skrín hennar.
Elsie heyrði lykli snúið í lásnum og hverju
hólfinu á fætur öðru vera lyft upp og athugað í
hinni daufu birtu sumarnæturinnar. En það var
ekki að sjá, að konan ætlaði að tileinka sér neitt
•af innihaldinu. Á meðan Elsie lá þama titrandi
af hræðslu, tautaði Maud eitthvað í svefninum,
og er konan heyrði þetta, flýtti hún sér burt.
Það leið á löngu, áður en Elsie þorði að hreyfa
sig, en loks tók hún í sig kjark, fór fram úr rúm-
inu og læsti dyrunum. Skrautgripaskrínið var
opið og innihald þess lá dreift um borðið, svo að
Elsie sá, að henni hafði ekki skjátlast. En ekki-
hafði neinn af skrautgripunum horfið.
Hræðsla hennar var augsýnilega alveg óþörf.
Það var aðeins venjuleg forvitni, sem hafði knúð
kvenmanninn inn í herbergi hennar; en endur-
minningin um þessa næturheimsókn hafði óþægi-
leg áhrif á Elsie, og hún ákvað að vera ekki
lengi í þvi húsi, þar sem hún mætti eiga von á
slíkum heimsóknum.
En gremja hennar hvarf strax næsta morgun.
Frú Farquhar gat ábyrgst forvitni þjónustufólks
síns. Er Elsie hafði fengið Margaret skrautgripa-
skrínið til geymslu, ætlaði hún sér að hafa ekki
frekari áhyggjur út af því, sem skeð hafði. Hún.
ákvað einnig að segja ekki neinum frá þessu, en
lét sér nægja að spyrja Margaret, hvernig henni
geðjaðist að þjónustufólki frú Farquhar og fékk
það svar, að hún væri mjög ánægð með það.
Það var fyrirmyndar þjónustufólk, góðar og
elskulegar rosknar konur, nei, það var rétt, her-
bergisþeman var ung, en hún var vel uppalin og
gerði sér ekki í hugarlund, að hún væri betri en
hinar, og það var meira en hægt var að búast
við af manneskju í hennar stöðu.
Kirkjan aðstoðar í hemaðinum. Prestur við rómversk-katólsku kirkjuna St. Anthony of Padua í
Brooklyn, New York, og tvær konur úr varnarliðinu horfa á verkamann byrja á því að brjóta
niður stórt steypujárnsker, sem kirkjan gefur til hergagnaframleiðslu.