Vikan - 16.03.1944, Qupperneq 6

6
VIKAN, nr. 11, 1944
XXII. KAFLI.
Ástin sigrar.
Það var unaðslegt í Nizza, þegar Sir Allan
kom þangað með konu sinni og lafði Sergiu. Þau
áttu von á Juliani eftir nokkra daga, en eftir
því sem stundin nálgaðist, að Sergia fengi að sjá
Julian varð hún kvíðnari. Og þegar Mary spurði
hana, hvers vegna hún væri svona hrygg, sagði
hún:
„Ég hefi þá tilfinningu, að ég sé ekki fædd til
að vera hamingjusöm. Það eru til menn, sem eru
skapaðir til að þjást."
„Það er mjög heimskulegt af þér að segja þetta,
Sergia,“ sagði Mary. „Nú eru bara nokkrir dag-
g,r eftjr, kannske einn dagur, eða nokkrar klukku-
stundir, svo verður þú hamingjusöm, það sem eftir
•r lífsins.“
Jlún gekk með Sergiu upp í dagstofu hennar,
og hún sagði við hana, að hún væri svona skap-
Jauf vegna þess að hún væri svo þreytt, en þegar
Mary var farin, gekk Sergia að opnum gluggan-
um, hallaði sér að gluggakarminum og horfði út.
Landslagið var dásamlega fallegt.
Hún heyrði’ rödd álengdar, sem söng, og
Sergia hlustaði á orðin, sem lofuðu ástina, sem
þá tilfinningu, sem sigrast á sorg og kvíða. Hún
var svo niðursokkin í hugsanir sinar, að hún
þeyrði ekki að hurðin opnaðist og einhver kom
inn í herbergið. Hana grunaði ekki sjálfa, hve
fögur hún var þar sem hún stóð þarna niður-
sokkin í hamingjusama drauma.
„Julian,“ hvíslaði hún, þegar söngurinn dó út.
„Julian, elskan mín.“
Á næsta augnabliki var Julian við hlið henn-
ar; hún starði á hann eins og hann væri draum-
sýn, svo féll hún í faðm hans og tárin streymdu
niöur vanga hennar.
Fyrstu augnablikin þögðu þau bæði. Julian var
svo hrærður að hann gat engu orði upp komið,
hann tók það svo nærri sér að sjá Sergiu aftur,
því að hún bar merki sorgarinnar i andliti sér,
Og hann ásakaði nú sjálfan sig biturlega fyrir
að hafa farið.
„Sergia," hvislaði hann loks, „segðu, að þú
fyrirgefir mér?“
„Fyrirgefi þér?“ endurtók hún og horfði undr-
andi á hann. „Hvað á ég að fyrirgefa þér? Það
er ég, sem á að biðja þig um fyrirgefningu. Ég
þarf að segja þér frá nokkru, Julian, áður en —
ég get orðið frú Sergia.“
Hún reyndi að losa sig úr örmum hans, en
hann viþdi ekki sleppa henni.
„Ég veit það,“ hvíslaði hann. „Allan hefir sagt
mér nokkuð. Ég veit nú, hvað þú hefir þolað,
og það eykur aðeins sjálfsásakanir mínar. Ég
minnist þess dags svo vel, þegar þú komst til
mín til þess að ég skyldi hugga þig og hug-
hreysta; en í stað þess var ég miskunnarlaus
við þig. Þegar ég hugsa til þess, þá skamm-
ast ég mín og mér finnst eins og ég hafi með
minni sterku hönd kramið lítinn og hjálparvana
fugl, sem leitaði hjálpar hjá henni. Ef þú elsk-
ar mig, Sergia, þá fyrirgefðu mér, og þú mátt
aldrei framar minnast á þenrian dag.“
„Það er fallega gert af þér, Julian, að taka
þessu svona,“ sagði Sergia hrærð, „en það er nú
samt dálítið, sem þú þarft að vita.“
„Já, en ekki núna, Sergia mín,“ sagði Julian.
„Þú getur sagt mér það á morgun eða seinna.
Hefði ég þennan dag beðið þig um að segja mér
frá því, þá hefðir þú eflaust gert það, og ég get
ekki lýst því fyrir þér, hve mikið ég sé eftir
því að hafa ekki gert það. En það er líklega
þannig, að ástin hefir alltaf við einhverja erfið-
leika að etja — við skulum vera þakklát fyrir
að hafa sigrast á þeim erfiðleikum, og við skul-
um nú vera hamingjusöm."
„Og þú kvíðir alls ekki fyrir því, sem ég hefi
að segja þér?“ spurði hún og horfði rannsak-
andi á hann.
„Nei, Sergia, ég er aðeins hræddur við eitt, og
það er — að dauðinn skilji okkur. Ég hefi verið
miskunnarlaus við þig — jafnvel þó að ég vissi
að ég elskaði þig. Ég var eins stórlátur og þú
og harður eins og járnið, sem hendur mínar unnu
við, en þú veizt, að eldurinn getur beygt járnið
og ástin hefir drepið hið falska stolt. Ég veit,
að þú ert miklu meira virði en ég; ég get alls
ekki skilið, hvernig ég — venjulegur, verkamaður
— já, það er ég, Sergia — hefi unnið þig, sem
ert drottning í samanburði við mig.“
„Þú mátt ekki vanmeta sjálfan þig,“ sagði
Sergia brosandi. „Berðu þig ekki saman við mig,
því að þú þekkir mig kannske ekki rétt. Veiztu
nokkuð um, að ég verði ekki aftur einn góðan
veðurdag hin stórláta og kalda lafði Sergia?"
„Þú getur aldrei orðið það, af því að þú ert það
ekki og hefir aldrei verið það.“
„Það eru þó margir, sem segja hið gagnstæða,"
sagði Sergia og brosti lítið eitt. „Sir David hlífði
mér ekki i bréfinu, sem hann skrifaði mér.“
„Ég hefi ekki trúað honum fyrir neinu," sagði
Julian alvarlega, „en hann er, eins og þú sagðir
einu sinni, mannþekkjari, og hann hefir getið
sér til alls. Ég á annars von á bréfi frá honum,
sem hann ætlaði að senda hingað. Já, Sergia, ég
get líka þakkað þér fyrir vináttu hans — það
veit ég vel.“
„Þetta er í fyrsta sinn, sem þú hefir þakkað
mér fyrir nokkuð, Julian; hvar er stolt okkar?"
„Eins og ég sagði þér áðan,“ sagði Julian og
þrýsti hönd hennar fast, „ást okkar hefir gert það
að engu.“
Það var mikil gleði fyrir frú Armstrong, þegar
hún frétti að sonur hennar hafði kvænst Sergiu.
Allan hafði auðvitað beðið hana og ungfrú
Dering að vera við brúðkaupið; en gömlu kon-
unni fannst hún ekki vera nógu hress til þes3
að þora að leggja út í svona langa ferð, og húií
var meira en ánægð að vita, að báðum börnum
hennar hafði hlotnast það, sem var hamingja lífs
þeirra. Sergia hafði skrifað henni og lofað, að
fyrsta heimsókn þeirra á Englandi yrði auðvitað
„til mörnmu", eins og hún kallaði núna móður
Julians. Sir David Hurst, sem hafði tekið sér
nokkurs konár tilsjón með ungu hjónunum, hafði
ákveðið, að þau skyldu fara í langt ferðalag, áður
en þau kæmu aftur til Englands, en það fannst
frú Armstrong alveg sjálfsagt. Hún tilheyrði
þeim mæðrum, sem lifa fyrir hamingju barna
sinna og krefjast einskis handa sjálfum sér, og
hún gat aldrei fengið meiri sönnun á því að
Julian væri hamingjusamur en bréfin, sem hún
fékk næstum annan hvorn dag frá konu hans.
I einu bréfinu skrifaði Sergia, að hún vonaði
að frú Armstrong vildi búa hjá þeim, þegar þau
búsettu sig í Englandi.
Frú Armstrong var mjög hrærð yfir þessari
beiðni, en hún afþakkaði hana þó, eins og hún
hafði afþakkað að búa hjá Mary. Hún var mjög
gáfuð kona, og hún hélt því fram, „að það væri
alltaf bezt fyrir ung hjón að vera án fjölskyld-
unnar hversdagslega." Það var því ákveðið, að
útbúið yrði heimili fyrir hana á tveim stöðum,
annað nálægt Juliani og Sergiu og hitt nálægt
Allani og Mary, og þar átti frú Armstrong að
búa til skiptis.
Gertrude Dering var enn þá hjá henni og var
ánægð að vera laus við erfiða kennslu, en frú
Armstrong gat ekki búizt við að hafa hana meira
en í eitt ár, því að hún hafði nýlega trúlofast
unga aðstoðarprestinum í Stanchester, og þau
ætluðu að gifta sig, þegar hann fengi hæfilegt
embætti.
Þegar Sir David hafði verið svaramaður við
brúðkaup Sergiu og Julians og kvatt þau, er
þau lögðu af stað í brúðkaupsferð, skrifaði hann,
þegar hann kom heim, Stanschester lávarði bréf,
sem hafði þau áhrif, að faðir Sergiu leit allt
öðrum augum á ráðahag Sergiu.
Þar sem Sir David Hurst hafði verið svara-
maður og brúoguminn var mágur Sir Allans
(Endir á næstu síðu!)
Erla og
unnust-
inn.
Teikning eftir
Geo. McManus.
'Érla: Viljið þér gera svo vel að láta hann Odd koma í símann? Hermaðurinn: Hvaða náungi er þessi Oddur?
Ef hann er á ráðstefnu með yfirforingjunum, þá er auðvitað Foringinn: Hvað er þetta maður! Ég er hér að lesa her-
ekki rétt að ónáða hann. búðablaðið okkar og svo kemur þú og leggur fynr gátur!
Hermaður: Halló! Er Oddur þarna? Vinnu- Oddur: Hvar er síminn? Oddur: Liðþjálfinn sagði, að ég mætti aldrei
konan þin er í símanum! Hermaðurinn: Hvemig dettur þér í hug að fara í fara ur herbunmgnum.
bað í fötunum?