Alþýðublaðið - 09.03.1923, Blaðsíða 3

Alþýðublaðið - 09.03.1923, Blaðsíða 3
ALÞÝÐUBLAÐÍÐ á Kleppi þ»nn tíma, er ég dvaldi þar. Ótilneydd nefni ég ekki nöfn at hlílð við aðstand- endur. i. Kona> sem legið hatði veik svo vikum skifti — hvað að henni gekk, var mér ekki kunn- ugt um; vissi bara, að hun hatði mikinn blóðmissi og meiri og minni sótthitá ' —, var á öðrum. degi frá því, ér tekið hafði fyrir blóðmissinn, kaffærð í köldu vatni fyrir þá sök, að hún táláði í æsingu við hjukrunarkonu. Blóð- missirínn tók sig þegar upp aftur. 2. Stúlka er búinn að vera leogi á Kleppi, sem ekki hefir fetigist til að tala nokkurt orð, svo að árum hefir skift. Læknir- inn fór eitt sinn að tala við hana, en húu hélt uppteknum hætti og þagði. Hann tók þá það ráð að lemja hana i andlitið með hurðarhún, sem var úv járni og látúni. Andlitið á stúlkunni stokk- bóignaði, svo að hún gat ekki opnað augun, svo að dögutn skifti. 3^ Kona var höfð í sarna her- bergi og ég var í siðustu þrjár ,vikurnar, s^m hún lifði, Þegar hún var flutt inn í áður nefnda stofu, hafði hún stórt legusár á hægri lærhnútu, og var ekkert hirt um það, Hún var nú látin liggji á vinstri hliðinni í þrjár vikur eða þangað til hún dó, enda kom fljótt sár á þá hliðina líka, því að henni var aldrei hagrætt neitt í rúminu; sjálf var hún svo þrotin að kröítum, að hún gat Jitia hjálp sér veitt, enda hafði hún ekki nærst á 6ðru, svo að vikum skiíti, en mjólkuivatns- blöndu; maginn var svo veikur eftir langa sveltu, að hún þoldi ekki aðrá fæðu. Blandan gerði slím í munninn, og átti hún erfitt með að 'koma því frá sér vegna máttleysis, Það 'sótti á hana þorsti, og'bað hún oft una vatn að drekka, en var neitað um það. Síðasta daginn, sem hún lifði, lá hún í saur sínum. Ég hafði orð á því við stúíku þá, sem átti.að sjá um þessa stofu, að það þyrfti áð athugá rum hennar. Hún fletti upp, ábreið- unni, sem var ofan á þessari lifandi beinagrind, en sneri strax frá með hryllingi. Einu sinni á þessu þriggja vikna tímabili leit Iæknirinn inn til hennar. Hún fór þá að kvarta um, að sér liði afarilla, en hánn svaráði kvörtunum hennar því einu, að búa væri >undir áhrifum<, hefði verið það, síðan hún var Ung. Aðra hjálp veitti hann ekki og gekk síðan burt. Ekki leit hann heldur á líkið, þegar hún var dáin, enda mun það hafa verið föst régla hans að gera það ekki. Þessi dæmi læt *ég nægja að sinni, og getur hver og eiim dregið af þeim þær ályktabif, sem honum finst bezt við eiga. Ég hefi skrifað þeSsar línur at meðaumkyun rmeð þeim aum- ingjum, sem verða fyrir þeirri ógæfu að lenda á geðveikra- hælinu. Mér finst, að geðveikir sjúklingar eigi einhverh rétt á sér. Mér finst, að læknir á geð- vevkrahæli þurfi að vera lýsandi stjarna í mýrkri þessara vesa- linga, en ekki hræða. Ouðfinna Eydal. Sjómannamadressur á 6 krónur altaf fyrirliggjandi áFreyjug. 8 B. Thomas Krag: Skugga-völd. á þá leið, aðs hlutaðeigandi yrði ínjög hamingju- sámur, ætti að eignast mikla peninga, fallega konu og yndisleg börn. ... En í þerssum svifufn beindist éftirtekt mín að öðrú. Til hliðar'við mig stóð maður, sem ég gat ekki neitað xrjór um að athuga — laDga stund. Hann v&v meguiðin sjálf, með smá, fjörleg augu, bogið nef og mjóar nasir, breiðan þunnvara-munn og stórar, hvítar tennur, fallegar og gallalausar, og yörpuðu fær á andlitið fskörpum syip ósvikinhar græðgi og meira ¦— einhveiju, sein líktist, eða minti mann strax á glottandi hauskúpu. í rauninni leit hún veiklulega úfc, þessi magra og mannleiks- rýr'a persóna, hvar sem á hana var litið. Og eítir því, sém ég viiti hana betur fyJrir mér, gat mér varla öulisfc, að lífsþreyta og ítrekuð niæðukjör hefðu sett merki sitt á hana, en alt um það eih- kendi manninn augljós ráðvendnísblíBr, Harin stóð íbpginn og vafði pappírs-vindling milli þvengmjórra fln'gia sinna, er höfðu óvenjulega rauðleitan blæ, svipaðast því, >að. þeir hefðu orðið fyrir áhrifum af bruna. Hann vivtist óvanur því að vef^a vindling, eh auk þess kom hann mér þaina fyrir sjónir, sem væri hann með öllu hugsunarlaus og sjálfum sór fjarri. Hann gerði hveija tilraunina á fætur annari til að búa til vindlinginn, en árangurslailst. Við og við leit hann suögglega upp og til hliðar, svo.sem væri hann áð skyggnást eftir, hvort riokkur tæki eftir sér öðrum fremur, er vildi lesa í huga hans. Og mér varð á að álykta, að hann mundi vera meira en lífcið viðkvæmur og hégómlegur, þessi maður. En eitthvað var það í fari hans, 'sém snart mig. Og : útlit hahs og háttsemi tók að verða mér áll- hugstæð ráðgáta. Ég ávarpaði hann nokkrum þýðum orðum og inti að því við hann, hvar ég niundi vera stad'dur. Svaraði hann því vingjarnlega. Og rótt strax tókum vlð tal saman, meðal annaís uni sþáságnir flökku- fólksins umhverfis. Hann brosti, svo að sá í allar tennur háns, og samsihti því, að víst mundu um- sagnir þess .hégóminn einber. Og að stundarkorni liðnu varð mór það að gera nokkuð lítið úr dul- rænum vísindum yflrleitt, en þó ekki í beinhi ál- vöru, því að hreinskilnislega sagt éru mér állir hlutir á þeim sviðum djúptækt umhugsunarefni. Hann váíð hinn alvaiiegasti á svipinn. „Éger ekki sammála yður lengur," sagði hann. „Nú, en trúið þór þá á þessa nútíðaitöffa?" sagði ég. Hann tók nú sviphratt viðhafnarviðbragð. 8^á, ég tiúi á stórfenglegsi, dulræna hiuti," sagði hann. „fað er svo; þér trúið. En haflð þór þá hökkuru sinni séð nokkurt atvik, nokkurn viðburð, sem í sannleika var „yfirnáttúrlegs'' eðlis, sem í rauninni var nieira en hégóminn einn? . . . Ég trúi líka hinu og þesau, finst eitthvað. . . . En getið þér tilfært nokkia Bönnun^ sem veigur er í?" sagði ég»

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.