Vorið - 01.04.1932, Side 5

VORIÐ
29
Æfintýrið
í skóginum.
Jóhann litli var 12 ára gamall,
og var í raun og veru allra bezti
drengur, en því miður hafði hann
ýmsa slæma galla. Og einn af
þessum göllum var sá, að hann
hafði óstjórnlega löngun til að
hrekkja yngri skólasystkin sín,
sérstaklega hafði hann gaman af
að hræða þau, þegar hann mögu-
lega gat. Þessvegna hugsaði hann
gott til glóðarinnar dag einn, þeg-
ar lítil stúlka, sem hét Gréta, kom
í skólann í fyrsta sinn. Gréta litla
var feimin og óttaslegin í öllum
þessum hóp, og Jóhann litli var
ekki lengi að taka eftir því, og
um leið og- skólatíminn var búi'nn
þennan dag, flýtti hann sér út í
skóginn, þar sem hann vissi að
Gréta litla mundi ganga á heim-
leiðinni, því nú ætlaði hann að
gjöra hana reglulega hrædda.
Þarna inni í skóginum geymdi
hann gamla ábreiðu, og Ijótan,
barðastóran flókahatt. Hann setti
nú upp hattinn, og vafði ábreið-
unni utan um sig, braut síðan
grein af einu trénu og hafði hana
fyrir staf. Þegar þessum umbún-
aði var lokið skreið hann inn í
kjarrið fast við skógarstiginn,
sem Gréta litla var vön að ganga,
til að stytta sér leið heim til sín,
og beið þar þolinmóður.
Loksins kom Gréta. Hún gekk
hratt og lei't hvorki til hægri né
vinstri. Andlit hennar ljómaði af
gleði og eftirvæntingu, því í dag
var afmælisdagurinn hennar, og
hún hlakkaði til að sjá gesti'na
heima, og borða kökurnar, sem
mamma hennar hafði verið að
baka.
Allt í einu heyrði hún eitthvert
þrusk inni í kjarrinu rétt hjá
stígnum og leit skyndilega til
hliðar náföl af ótta. Hún ætlaði
að hljóða, en gat það ekki, svo
hræ'dd var hún, og henni fannst
hún ætla að hníga niður þar sem
hún stóð.
Einhver hræðileg ófreskja með
tveim tindrandi augum, kom út
úr kjarrinu án þess að mæla orð,
og stefndi beint til hennar.
Eitt augnablik stóð Gréta litla
kyrr eins og hún væri gróin við
jörðina, en síðan rak hún upp
hljóð og hljóp sem fætur toguðu
heim. Þegar hún kom heim var
hún orðin veik, og varð að hátta
ofan í rúm.
Jóhann var aftur á móti hinn
hreyknasti fyrst á eftir, en þegar
frá leið var hann ekki alls kostar
glaður, þegar hann fór að hugsa
um þennan ljóta leik, og hvaða
afleiðingar hann hafði haft, og að
lokum fékk hann af þessu hið
mesta samvizkubit.
En þó varð hann smeykur fyr-
ir alvöru morguninn eftir, þegar
honum var sagt að Gréta litla
væri veik, og gæti ekki komið í