Vorið - 01.04.1932, Síða 6

30
VORIÐ
skólann, og þegar hann á heim-
leiðinni fór framhjá staðnum, þar
sem hann hafði framið stráksskap
sinn deginum áður, iðraðist hann
sárlega gjörða sinna.
En allt í einu sá hann mann
koma á eftir sér eftir stígnum, og
það var eins og hann hefði kom-
ið upp úr jörðinni, svo skjmdilega
kom hann í ljós. Hvernig sem á
því stóð, fannst Jóhanni allt í
eiuu maður þessi vera að elta sig,
og það greip hann einhver óvið-
ráðanleg hræðsla, sem hann gat
ekki losað sig við. Þegar hann
hafði gengið dálítinn spöl, ásetti
hann sér að komast fyrir hvort
maðurinn væri í raun og veru að
elta sig, og í því skyni' beygði
hann út af stígnum inn á milli
trjánna til að vita hvort maður-
inn gjörði hið sama. En nú fyrst
varð hann smeykur fyrir alvöru,
því ókunni maðurinn beygði líka
út af stígnum, og kom á eftir hon-
um inn í skóginn. Jóhann vissi
ekki sitt rjúkandi ráð, en hann
fór að hugga sig við það, að þetta
væri aðeins tilviljun að ókunni
maðurinn tók þessa stefnu, og til
þess að komast að hinu sanna um
það, beygði Jóhann aftur við, og
hélt ofan á skógarstíginn, en leit
um öxl í öðru hverju spori, til að
vita hvort ókunni maðurinn kæmi
á eftir sér. — Og honum til mik-
illar skelfingar sá hann, að svo
var. Það var enginn efi á því
lengur!
Hjartað barðist í brjósti hans
eins og það ætlaði að springa.
Hvað átti hann að taka til
bragðs? Maðurinn var kominn á
skógarstiginn, og var nú rétt á
hælunum á honum.
Jóhanni fannst hann vera að
kafna, og hann óskaði þess heitt
og innilega að vera nú kominn
heim, og hann óskaði þess einnig
af öllu hjarta, að hann hefði ekki
hrætt Grétu litlu í gær. Þetta var
óþolandi. Hann fór að reyna að
herða á göngunni, en fæturnir
skulfu undir honum, og nú fyrst
fór ókunni maðurinn að herða
sig.
En þá var Jóhanni öllum lokið.
Hann sótti í sig veðrið, og hljóp
af stað eins og fætur toguðu, viti
sínu fjær af ótta. En loksins nam
hann staðar, og leit um öxl, en
þá ætlaði hann að stirðna af
skelfingu, því ókunni maðurinn
kom á harðahlaupum á eftir hon-
um, og hann heyrði hann kalla:
»Halló, Halló, bíddu!«
En hann heyrði ekki meira því
áður en hann vissi af, var hann
hlaupinn af stað eins og trylltur
yæri, og hljóp nú á hvað sem fyr-
ir var, og hafði ekki einu sinni
hugmynd um hvert hann var að
fara. IJann bjóst við á hverri
stundu að þrifið yrði í hnakkann
á sér, eða öxlina, og honum sýnd-
ust trén fljúga fram hjá sér, svo
hratt hljóp hann. Aldrei á æfi
sinni hafði hann hlaupið annað