Bjarmi - 01.03.1976, Qupperneq 15

við Biblíuna og predika undirstöðu-
atriði og kenningar Biblíunnar og
vitna í Biblíuna, þá hefur það
áhrif. Margt fólk, sem snýr sér til
Krists á samkomum okkar, gleym-
ir öllu, sem ég sagði. Öll röksemda-
færsla mín er rokin út í veður og
vind. Það álítur, að sumt, sem ég
segi, sé heldur slök rökfræði. En
það eru ritningargreinarnar, sem
ég hef yfir, sem það losnar ekki
við. Ég þekki prófessor við einn
stóra háskólann okkar. Hann sneri
sér til Krists. Hið eina, sem hann
mundi eftir guðsþjónustuna, voru
þessi orð: „Ef þú játar með munni
þínum Drottin Jesúm og trúir með
hjarta þínu, að Guð hafi uppvakið
hann frá dauðum, muntu hólpinn
verða“. Þetta hljómaði sí og æ í
huga hans. Hann var efahyggju-
maður, þegar hann kom á sam-
komuna. En hann gat ekki losnað
við þetta ritningarorð.
Að predika er ekki eins og að
halda sýningu, þar sem allt er kom-
ið undir þeim, sem kemur fram.
Allt veltur á efni boðskaparins. Ég
trúi því, að þegar ég tala, þá tali
önnur rödd. Ég held, að hún sé
heilagur andi og að hann noti boð-
skap minn.“
„Úr því að svo er, skiptir þá
nokkru máli, hvort talað er vel eða
illa?“
„Já, að minni hyggju skiptir það
miklu máli. í fyrsta lagi vil ég, að
efni predikunarinnar sé rétt. Ég
vil vera í samræmi við Biblíuna.
Og ég vil tala einfalt. Ég vinn að
því tímunum saman að gera ræður
mínar einfaldar. Það er svo mikil
hætta á því, þegar maður er sífellt
í þessu starfi og er stöðugt að læra
og lesa, að maður fari fram hjá
fólkinu, ef svo mætti segja. 1 trúar-
legum efnum er venjulegur Banda-
ríkjamaður á sama stigi og tólf
ára barn. Þess vegna reyni ég að
tala til allra með það í huga, að
þeir séu eins og börn í trúmálum.
Og menn hlusta. Ég held, að hér
séum við komnir að einhverjum
mestu misgjörðum, sem drýgðar
eru í predikunarstólunum nú á dög-
um. Hér er að[ finna ástæðuna til
þess, að fólk kinkar kolli — og
sofnar, þegar predikarinn er að
tala, af því að hann er fyrir ofan
höfuð fólksins."
Ver róleg, sála mín.
„Getur þú nefnt mér dæmi um,
að þú hafir framgengið í trú, dæmi
og trúarathöfn, sem hefur sérstak-
lega snortið þig?“
„Ég man til dæmis fyrstu kvöld-
samkomuna okkar í Lundúnum
árið 1964. Þú manst áreiðanlega
eftir henni. Öll blöðin voru á móti
okkur, hvert einasta dagblað. Marg-
ir kirkjuleiðtogarnir, sem höfðu
boðið okkur að koma, höfðu snúið
baki við okkur. í enska þinginu
hafði komið til umræðu, hvort mér
skyldi leyft að stíga á land í Bret-
landi. Allt virtist vera okkur and-
stætt.
Þá um daginn bauð ég tveimur
öldungadeildarþingmönnum banda-
rískum að vera gestir mínir þarna.
En þá hringir annar þeirra til mín.
Hann segir, að sendiherra Banda-
ríkjanna hafi komizt að þeirri
niðurstöðu, að þeir öldungadeildar-
mennirnir skuli ekki fara á sam-
komuna vegna alls óhróðursins um
samkomuhöldin. Þeir höfðu því
ákveðið að koma ekki, en snæða
heldur kvöldverð með Anthony
Eden, sem þá var utanríkisráð-
herra.
Um það bil hálfri klukkustund,
áður en samkoman átti að hefjast,
var hringt til mín á litla hótelið,
þar sem ég gisti. Þeir sögðu: „Leik-
vangurinn er auður, en fjögur
hundruð fréttamenn eru hér til
þess að taka myndir af auðum
bekkjunum." Og við höfðum tekið
Harringay Arena á leigu til þriggja
mánaða! Við hjónin krupum á kné
og báðumst fyrir: „Drottinn, við
erum reiðubúin að taka hverju því,
sem er samkvæmt vilja þinum.
Þetta getur allt farið út um þúfur,
en það getur líka tekizt vel. Við
leggjum það í þínar hendur.“ Ég
var algjörlega rólegur. Það var
trúarathöfn jafnvel að fara til leik-
vangsins.
Við héldum svo þangað, en sáum
ekki nokkra sálu. Við fórum út úr
bílnum. Einn aðstoðarmaður minn
kom út um dyr á bak við leikvang-
inn og mælti: „Billy, það er troð-
fullt á leikvanginum, og hinum
megin eiai fimm þúsund manns að
reyna að brjóta upp dyrnar.“ Ég
spurði: „Hvaðan komu þeir?“ Svar-
ið var: „Við vitum það ekki. Guð
hlýtur að hafa sent þá.“ — Og við
vorum þama í þrjá mánuði. Það
var ekki nóg með, að bekkir væru
aldrei auðir, heldur héldum við
tvær og þrjár samkomur sum
kvöldin. Og við enduðum á Wemb-
ley leikvanginum með öll blöðin
með okkur og erkibiskupinn af
Kantaraborg sitjandi við hlið
mér.“
„Finnst þér, að þér hafi einhvern
tíma orðið á mistök, sem þú mund-
ir vilja bæta úr, ef þú ættir kost á
því, ef þú ættir að lifa lífinu upp
á nýtt?“
„Ef ég ætti að byrja upp á nýtt,
mundi ég nota mun minni tíma til
þess að tala og láta tala við mig
og lengri tíma til þess að læra og
lesa. Ég held, að Biblían geri ráð
fyrir, að menn búi sig undir frem-
ur stutta þjónustu. í þrjátíu ár bjó
Kristur sig undir þriggja ára starf.
Ég býst við, að ég hafi tekið of
mörg verkefni að mér og ekki varið
nógu miklum tima til lesturs. Samt
er ég vanur að lesa um það bil sex
klukkustundir á degi hverjum að
meðaltali. En það er ófullnægjandi,
því að þeim mun meira, sem ég
læri, því fleiri svið langar mig að
kynna mér.“
Leyndardómurinn
vifi predikun Jesú.
Aftur ræða þeir um predikunina.
„Sumir segja í sambandi við
predikun þína, að þú talir of ein-
falt.“
„Svisslendingurinn dr. Karl Barth
var mikill guðfræðingur, mesti
guðfræðingur í okkar kynslóð.
Hann kom til Bandaríkjanna fyrir
nokkrum árum og var við einn
stóra skólann okkar. Stúdent nokk-
ur spurði hann: „Dr. Barth, hver
er stórkostlegasta hugsun, sem hef-
ur nokkurn tíma komið upp í huga
yðar?“ Barth laut höfði og saug
pípuna sína. Svo leit hann upp, og
menn bjuggust við mikilfenglegri
yfirlýsingu. Allir voru að springa
af eftirvæntingu, og Barth svaraði:
„Jesus loves me, that I know, for
the Bible tells me so“, „Jesús elsk-
ar mig, ég veit það, því að Biblían
segir mér það“. Þetta er undra-
djúpt, en einstaklega einfalt. Ég
hygg, að þetta hafi verið leyndar-
dómurinn við predikun Jesú. Hann
talaði til fólksins, sem kunni ekki
að lesa, en það skildi hann. Hann
notaði stuttar sögur, hversdagslega
viðburði til þess að útskýra mikil
andleg sannindi. Hann gei'ði það
svo einfalt, að ólæst fólk gat skilið
hann, og ég held, að það sé þess
konar predikun og fræðsla í trúnni,
sem við þurfum á að halda á okkar
tímum.“
15