Æskan - 01.05.1949, Síða 4

ÆSKAN
ina. „Slóllinn fór allt í einu á fleygiferð og —- —
Hann lcomst ekki lengra, því að nú varð honum litið
út um gluggann og sá þar ofan á herðar á manni,
ef mann skyldi kalla, því að höfuðið vantaði. Það
ætlaði alveg að líða yfir ifjössa af hræðslu.
„Sérðann, sérðann!“ hrópaði hann. Gunna leit út
um gluggann en sá ekki neitt, því að það var liorfið,
sem þar hafði verið.
„Nú, ég sé ekkert. Hvers konar óráð er þetta á
þér, maður, eða ertu orðinn alveg bilaður á sönsum,
greyið mitt?“
„Æ, liann er horfinn, það---------.“ Hann komst
ekki lengra, því að liúsmóðirin kom að i þessu og
sagði:
„Hvað gengur eiginlega hér á?“
„Þa—það var draugur á glugganum,“ stamaði
Bjössi og gaut hornauga þangað, sem hann hafði
séð ófreskjuna, og titraði af hræðslu.
„Hvaða vitleysa er þetta?“ sagði María.
„Ég sá hann nú með mínum eigin augum,“ sagði
Bjössi ákafur, og svo sagði hann upp alla söguna.
„Og þetta hafa bara verið strákarnir,“ sagði María.
„Já, það segirðu satt, auðvitað liafa þcir verið
Jtarna með eittlivert spilverk,“ þrumaði Gunna. „Já,
þeir eiga skilið að fá hýðingu, ég segi ekki nema
það, fyrir svona lagað. Þarna gerðu þeir Bjössa
greyið dauðhræddan og mjöðmin á mér, sú held
ég verði á marga fislca næstu dagana, eins og giktin
hefur lika grasserað i henni undanfarið.“
„Ég skal sjá um strákana,“ sagði María. „En nú
skulum við koma fram að taka til kvöldmatinn,
Gunna mín.“
Þær fóru nú fram, en Bjössi varð eftir, og gerðist
ekki fleira til tíðinda. En oft varð honum litið út i
gluggann. Og vissara þótti honum að færa stólinn
sem lengst frá glugganum.
Um kvöldið urðu drengirnir að ])ola alvarlega
yfirlieyrslu. Og þó að mamma liefði ekki stór orð,
skildu þeir, að nú hefði gamanið verið of grátt. Þeir
báðu liana fyrirgefningar, og það varð að samning-
I Framhaldssaga. Eftir L. Fitinghoff.
Snædalabörnin
17. Brúdlcaupsveizlan.
Úti fyrir veizlustofunni stóð liópur af fólki og
bcið þess að fá að sjá brúðina. Ljósið streymdi úl
um opnar dyrnar og hitann og rykið frá dansfólk-
inu lagði sömu leið.
í sama hili og börnin bar þar að, kom brúðurin
með brúðmeyjunum út á dyraþrepin til þess að
sýna sig gestunum, kasta kveðju á stúlkurnar úr
grenndinni og þakka fyrir mjólkina, sem send hafði
verið í veizluna eins og siður var til.
Hún var lagleg, unga brúðurin, ekki var ofsögum
sagt af því. Hávaxin og tíguleg, og á höfði hennar
Ijómaði gullin brúðarlcóróna. Laufin á lienni klingdu
og skrjáfuðu, þegar brúðurin lireyfði sig.
Og svo bar hún rósir í liárinu, rósasveig um axl-
irnar og rósir voru nældar á svarta silkipilsið. Hvíta
brúðarslæðan og rauður, gullsaumaður silkiklútur
féllu aftur af herðunum og drógust á eftir lienni.
Hún var hýr og alúðleg. Hún kallaði alla til sin,
sem drógu sig í lilé og voru feimnir að koma nærri.
„Nei, sko,“ sagði hún. „Þarna eru þrjú ókunnug
börn. Þið megið lil að koma til mín. Það boðar
þeim hamingju, sem förubörn lieimsækja á slíkum
degi.“
Og brúðurin gekk niður þrepin og sótti Andrés
og systkini hans og dró þau með sér inn. Það var
um, að ef þeir gættu betur liófs í glettunum eftir-
lciðis, skyldi liún ekki segja pabba frá þessu.
Flosi.
44