Æskan

Árgangur

Æskan - 01.12.1912, Blaðsíða 2

Æskan - 01.12.1912, Blaðsíða 2
90 Æ S K A N. r, p (Sjá inynílina á fyrstu blaðsíöu). | 1EGAR Jóhannes fór lil vinnu "*" sinnar um morguninn, var hið siðasta, sem kona hans mælti lil hans: »Góði Jóhannes, komdu nú beint heim í kvöld. Ó, hvað þú værir vænn, ef þú gerðir það«. Jóhannes hét því og kysti börnin sin, Hildi og litla drenginn, að skilnaði. Það var laugardagur og átti hann því að taka við vikukaupi sínu um kvöldið að lokinni vinnunni, en þann dag var konan hans sít'elt kvíðin og óróleg hans vegna. Jóhannes var að upplagi drengur góður, en fremur þrek- litill og ósjálfstæður. Oftsinnis hafði hann heitið því, að ganga fram hjá veitingahúsinu og oftsinnis hafði hann gengið á þetta heit sitt. Það var eins og þetta bjarta og heita herbergi, sem gegnsýrt var af öl- og vínþel', hefði ómótstæðileg aðdráttaráhrif á hann, og ginti það hann ekki, þá gerðu slæmir lagsbræður hans það. Oftsinnis hafði hann einsett sér að fara beint heim, en sjaldan hafði hann þó gert það. Hann unni konu sinni og börnum, og vildi ekki vera valdur að sorg og áhyggjum þeirra, en ginningar veitinga- hússins stóðst hann ekki. Tæki hann öðru hvoru i sig kjark og mótmælti því að fara inn i veit- ingahúsið og kvaðst ætla beint heim, þá hlógu þeir og hæddust að honum; einn spurði hann, hvort hann hrædd- ist »kerlinguna« eða »vöndinn« eins og krakki; annar kvaðst ekki mela mikils þann mann, sem ekki hefði þrek til að sljórna kvenfólki og krökkum og vera húsbóndi á heimili sínu; sá maður væri blátt áfram aumingi. Svo tóku þeir að gorta af aga þeim, er þeir hefðu á sínu heimili, og af óttanum, er konan og börnin hefðu af þeim. Jóhannes var í raun og veru ekki slæmur maður, eins og áður er sagt, en hann var þreklaus og þvi fljotur að láta undan ástríðum og ginningum. Þetta vissi kona hans, því hún þekti nákvænilega lyndiseinkunnir hans. — Hún reyndi að halda öllu í réttu horfi á heimilinu eftir mætti, þótt illa gengi stundum, því vikukaupið var ekki mikið, en þó hefðu þau vel getað komist af, hefði ekki helmingur þess, og stundum meira, i'arið í veitingahúsið. Margt tárið feldi hún yfir þvi, og margri gleðinni rændi þessi ástríða föðursins börnin hans. Þegar Jóhannes var farinn þennan morgun, átti kona hans að eins eitt athvarf. Hún bað Drottinn að snúa huga manns síns frá veitingahússlifinu og óheillafélögunum, svo hann yrði að betri manni. Hildur, sem var 6 ára að aldri, l'ylgdist með í bæninni eftir mætti, og litli drenghnokkinn sat uppi í rúminu og sagði i hálfum hljóðum: »Pabbi, pabbi«. Sem betur fór haföi hann litla hugmynd um breyskleika föður sins, en honum þótti vænt um pabba sinn og vissi að þetta var hon- um að einhverju leyti viðkomandi.

x

Æskan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Æskan
https://timarit.is/publication/383

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.