Valsblaðið - 24.12.1959, Blaðsíða 26

22
VALSBLAÐIÐ
liðiS aftur. Ég var kominn yfir
þrítugt, er ég fékk aftur tækifæri
til að leika gegn Svíum og þá sigr-
uðum við einnig, 3—1. Á hinn bóg-
inn hef ég alltaf af einhverjum
ástæðum leikið fremur lélega gegn
Norðmönnum. Ég hef unnið og
tapað en aldrei verið ánægður með
frammistöðu mína. Annars er það
yfii-leitt þannig, að ég hef leikið
því betur, því sterkari sem mót-
herjarnir voru. I Moskva, þar sem
okkur gekk illa, lék ég minn bezta
landsleik, og í Vín,þar sem við töp-
uðum einnig með miklum mun,
fékk ég ágæta dóma. I Glasgow
töpuðum við „aðeins“ 1—3, en vor-
um vafalaust mun iakari — þar
fékk ég ágæta dóma í skozku dag-
blöðunum. Yfirleitt hafa erlendir
blaðamenn verið mér hliðhollari en
innlendir. Það er líkast til vegna
þess, að við fyrstu sýn verður mað-
ur svo hissa á því, að slíkur gíraffi
skuli geta leikið knattspyrnu, að
maður ofmetur frammistöðu hans.
Þannig eru beztu vitnisburðir mín-
ir komnir frá Skotlandi, Englandi,
Austurríki, Sovétríkjunum, Spáni
og Belgíu. Talsverðan hluta af
þeim hef ég aldrei getað lesið af
eðlilegum ástæðum.
Og því miður hætti ég að halda
þessum úrklippum saman fyrir
mörgum árum síðan. Ég vildi óska,
að ég hefði geymt enska blaðið,
sem sagði í fyrirsögn, að ég gæti
gert allt með knöttinn, að því und-
anskildu að fá hann til að tala.
Eðlilega hef ég fengið öðru hverju
tilboð um að gerast atvinnumaður.
Ég sé þó enga ástæðu til að harma
það, að ég tók ekki neinu þeirra.
Atvinnuknattspyrna hefði varla
verið mér að skapi og ég er mjög
hræddur um, að hún hefði rænt
mig leikgleðinni. En hana vil ég
ekki selja við nokkru verði, ekki
einu sinni í dag. Það tilboð, sem
kitlað hefur hégómagirnd mína
hvað mest, barst mér frá Barce-
lona fyrir ekki svo mörgum árum
síðan, þegar ég var kominn tals-
vert á fertugsaldur. Knattspyrnu-
maður að nafni Kubola, ungversk-
ur flóttamaður og spönsk þjóð-
hetja — Spánverjarnir álíta hann
betri en Puskas og hafa reist hon-
um myndastyttu í Barcelona —
hafði orðið alvarlega veikur. Eg
var því spurður, hvort ég gæti
ekki komið og verið staðgengill
hans í nokkra mánuði, þar til hann
væri heill heilsu. Gjarnan sem á-
hugamaður, og skyldi ég ákveða
þóknunina sjálfur. Þetta var ekki
fyrir mig. Ég vildi gjarnan vera
á Spáni sem ferðamaður og líka
mjög gjarnan sem knattspyrnu-
maður með dönsku liði. En ég held
ekki, að það mundi eiga vel við
mig að vera þegn Franeo, jafnvel
þó það væri ekki nema um nokkra
mánaða skeið. Alls staðar þar sem
ég hef fengið góða dóma, hefur
einkum verið bent á hugkvæmni
mína og góða yfirsýn. Allir hljóta
því að sjá, að geta mín byggist
ekki á hraðanum. Þess vegna hef
ég oft erlendis verið spurður ráða
í taktiskum vandamálum. Það
broslegasta, sem ég minnist í því
sambandi er ítali nokkur, sem ein-
faldlega vildi fá uppskriftina af
hinu fullkomna marki, allt frá
frumspyrnu, þannig að engin vörn
gæti komið í veg fyrir það. Það
tók næstum því klukkutíma að
skýra það fyrir honum, að um leið
og slík áætlun hefði heppnast einu
sinni — og þó væru margir örðug-
leikar í vegi þess — þá mundi
sæmilega athugul vörn vara sig á
þessu í næsta skipti. Það hefur líka
oft komið fyrir mig, að drengir
hafa spurt að því, hvernig þeir
gætu orðið landsliðsmenn. Það eru
ekki allir, sem geta það. En það
eru ótrúlega margir, sem hafa
hæfileika til þess, ef þeir í raun
og veru hafa gaman af að leika
knattspyrnu og gefa sér tíma til
þess. Það er enginn efi á því, að
maður hefur gagn af því að iðka
fleiri íþróttir. Ég hefði ekki leikið
svo marga knattspyrnulandsleiki,
ef ég hefði ekki leikið handknatt-
leik og körfuknattleik. Það eru
vafalaust margir, sem hafa haft
jafn mikla leiklöngun og ég, en
látið eitthvað hindra sig í að full-
nægja henni. Það er ekkert eins-
dæmi, að drengi á öllum aldri langi
til að leika knattspyrnu á hverjum
degi. Og ég þekki bæði smásnáða
og sextuga embættismenn, sem
gefa sér tíma til þess. En það eru
ótrúlega fáir leikmenn úr 1. liðum
félaganna, sem hægt er að segja
það sama um. Þó hafa þeir meiri
ánægju af þessu en hinir — og
meiri ánægju af kappleikjunum,
því meir sem þeir láta það eftir
sér að leika knattspymu daglega.
Við höfum þó öll nægilegar tóm-
stundir til að fórna einum klukku-
tíma daglega til góðrar tómstunda-
iðju. Annars held ég, að mest sé
þörfin fyrir þetta, þegar vinnan
er erfiðust. Og það á ekki aðeins
við um þann, sem stundar andlega
vinnu. Iþróttirnar geta líka hjálp-
að til, þegar um líkamlegt erfiði
er að ræða. Ég minnist þess, að
ég vann einu sinni í sumarleyfi
mínu við að jafna sand undir járn-
brautarbita frá kl. 6 að morgni til
kl. 6 að kvöldi. Að loknum vinnu-
tíma þá fórum við Torben Jörgen-
sen og ég, 15 km. leið á reiðhjólum
til þess að leika handknattleik. Svo
mikil er leikgleði margra drengja.
En af einhverjum ástæðum er það
fyrir neðan virðingu flestra full-
orðinna manna, sérstaklega þegar
menn eru komnir á fertugsaldur
og hafa mesta þörf fyrir hreyf-
ingu. Við komumst báðir í hand-
knattleiksliðið, Torben og ég, ekki
vegna erfiðisins með bitana, því
það stóð ekki lengi. Og ekki heldur
vegna handknattleiksins, sem við
lærðum að afloknum 12 tíma
vinnudegi, heldur vegna þeirrar
leikgleði, sem við áttum — og
vegna þess, að við vorum ekki
feimnir við að sýna það, að okkur
þótti gaman að vera með í knatt-
leik, þó að við værum komnir yfir
tvítugt. Drengir og unglingar
hætta tíðum vegna þess, að um
tíma gengur þeim illa eða vegna
þess — eins og þeir orða það —
að þeir hafi ekki tíma til þess. Hið
síðastnefnda er léleg afsökun, sem
við því miður heyrum foreldra oft
nota. Börnin þurfa að nota allar
tómstundir sínar til heimavinnu
vegna námsins, segja þeir. Ef að
svo er, þá eru börnin ekki í réttum
bekk. Þau geta notað sínar tóm-
stundir til margs annars en knatt-
leikja. En tómstundir eiga að
vera mannréttindi — líka fyrir
drengi — í þjóðfélagi, þar sem
vinnudagur hinna fullorðnu verð-
ur stöðugt styttri og styttri.
vhá þýddi.