Mánaðarblað K.F.U.M. - 01.12.1909, Blaðsíða 10
98
MANAÐARBLAÐ K. F. U. M
I. ARG.
Krossferð
Uppsala-stúdentanna.
í nóvember 1908 ákvað hið
kristilega stúdentaQelag í Upp-
sölum í Svíþjóð, að senda þá
af meðlimum sínum, er viljugir
væru til þess, tvo og tvo saman,
lil þess að tala við æskulýðinn
víðs vegar um landið um stær-
stu spursmál lífsins, Krist og
kirkju hans. Þessi ákvörðun
varj ekki ávöxturinn af skyndi-
legri hrifningu, heldur af rnilc-
illi umhugsun og alvöru.
Er þetta hafði verið auglýst í
hlöðunum, streymdu til fjelags-
ins beiðnir úr ílestum sveilum
landsins um, að þær fengju að
njóta góðs af þessu, og fengju
heimsókn af þessum krossfar-
endum.
Þeir urðu 40 er huðu sig fram
og var það meir en menn höl'ðu
gjört sjer vonir um.
Það var merkilegt að lesa öll
þau brjef, sem komu frá ýms-
um stöðum, þau vitnuðu um
vakinn áhuga og lifandi löngun
eftir meira lífl.
Veturinn 1908—9 notuðu stú-
dentarnir lii þess að húa sig undir
krossferðina. Fjórtánda hvern
dag komu þeir saman til þess að
ræða um alt það, er laul að
ferðunum og biðja saman og
tala um þau efni, sem vera ælti
í ræðum og fyrirlestrum þeirra
á leiðinni. Orðtakið var þetta:
»Svíalýður, guðs lýður!« Áður
en lagt var af stað, voru þeir
allir til altaris í »Þrenningar-
kirkjunni«, og á uppstigningar-
dag var svo ferðin byrjuð með
guðsþjónustu í dómkirkjunni. —
Ferðirnar stóðu yfir í 2—3
vikur. í allt voru haldnar yfir
300 samkomur í ýmsum sveit-
um. Samkomurnar voru haldnar
bæði í kirkjum og bænahúsum,
leikvöllum o. s. frv. Opt voru
samtöl höfð á eptir ræðunum.
Gleðilegt var að sjá, hve stór
skari af æskumönnum sótti sam-
komurnar. Áhugi var mikill og
ríkuleg samskot voru gefin, svo
lalsvert íje varð afgangs l'erða-
kostnaðinum, var það lagt í
sjóð til næsta árs. —
Allstaðar var tekið með virtun
móli krossfarendunum og þeir
boðnir velkomnir i annað sinn.
í »Exéelior«, krislilega stúd-
enta blaðið, skrifar einn af þess-
um háskólamönnum:
Hvort heimsóknir vorar hafa
liaft varanleg áhrif, vitum vjer
enn þá ekki. En að vjer sjálfir
liöfum á krossferð vorri fengið
óumræðilega blessun, það kemur
oss öllum saman um og erum
þakklátir fyrir. Og vor bæn til
guðs er nú sú, að liann vilji
blessa það starf, sem vjer höfum
gjört, og gefa oss stöðugt nýjan
krapt lil þess að ganga þá vegi,
er hann vísar oss á.
(Úr „Den unges Ven“)