Mánaðarblað K.F.U.M. í Reykjavík - 01.07.1938, Blaðsíða 11

MÁNAÐARBLAÐ K. F. U. M.
33
víkurflokkurinn kom upp eftir. 1 honum
voru 38.
Annar Reykjavíkurflokkurinn kom svo upp
eftir, miðvikucl. 13. júlí, en hinn hjelt heim.
Sá flokkur var sögulegastur að því leyti að
hann var stærsti flokkurinn, sem nokkurn-
tíma hefur dvalið í skóginum, 60 ma,nns.
Þrátt fyrir það var ílokkurinn einhver á-
nægjulegasti flokkur sumarsins.
Þessir þrír fyrstu flokkar fengu allir hið
ákjósanlegasta veður, og má segja að nær
aldrei drægi fyrir sól. Næstu flokkar fengu
rigningu öðru hvoru, en hlýindi og yfirleitt
gott veður.
Þriðji Reykjavíkurfl. var 19.—28. júlí, 10
daga. 1 þeim flokki voru 44.
Loks var síðasti flokkur 6.—14. ágúst, og
voru í honum 27 manns.-------------
Ýmsar umbætur voru gjörðar áður en
starfið hófst. Meðal annars: var byggt nýtt
búr og mjög þægilegur og góðúr bátur út-
vegaður á vatnið. Kom það hvorttveggja að
mjög góðu haldi.
Margt hefur mátt læra af starfinu í sum-
ar fyrir framtíðarrekstur starfsins. Aðsókn-
in hefur aldrei verið önnur eins, og er það
oss knýjandi bending um 'að nýji skálinn þarf
að koma sem fyrst. I sumar hefði vel getað
illa farið, ef sjerstök veðurblíða hefði eigi
verið fyrir hendi, þegar fiest var. En á slíkt
getum vjer ekki treyst í íslenzku sumarstarfi.
Ef eigi veröur ráðin bót á ytri aðbúnaði, er
ekki annað sýnna en að takmarka verði mjög
aðgang að Skóginum.
Þegar vjer lítum lil baka yfir sumarið,
hefur það verið eitt af vorum beztu sumrum,
hvað hið ytra, og innra snertir. Að vísu hafa
skipst á ljós og skuggar, eins og lífinu til-
heyrir, en yfir öllu hefur náð Guðs hvílt í
ríkum mæli. Já, þegar erfiðast var, var hjálp-
in næst. Og rnargar af manns björtustu minn-
ingum eru knýttar við Vatnaskóg' 1938!
Ástr. S,
Vjer Farisear.
Eftir Ragnar Leiveslad.
Fariseinn stóð og taðst þannig
fyrir með sjálfum sjer: Guð, jeg
þakka þjer að jeg er ekki eins o
aðrir menn; ræningjar, ranglætis-
menn, hórkariar eða þá eins og þessi
tollheimtumaður. — Lúk. 18, 11.
Vjer þekkjum allir þetta atvik, Fariseann
og tollheimtumanninn í musterinu, og oss
finnst þessi Farisei blátt áfram viðbjrðsleg-
ur í allri siinni sjálfhælni cg sjálfselsku. Og
oss finnst að vjer vera hátt yfir hann hafn-
ir. Já, auðvitað erum vjer hafnir yfir þjófa,
ranglætismenn og. jafnvel líka yfir þenna
veslings tollheimtumann. Ef til vill hugsum
vjer þannig með sjálfum oss, að vjer þökk-
um Guði ekki aðeins fyrir að vjer erum ekki
eins og ræningjar, hórkarlar og tollheimtu-
menn, heldur einnig fyrir að vjer erum ekki
eins og þessi Farisei. Og svo virðum vjer fyr-
ir hugskotssjónum, vorum vort eigið ágæti,
sem veldur því að vjer erum betri en þessir.
Vjer höfum ekki stolið, ekki brotið hjúskap-
inn og vjer tölum ávallt máli rjettlætisins.
Vjer lifum heldur ekki á því að pretta aöra,
eins og þessi austræni tollheimtumaður. Ot
sízt af öllu gortum vjer af sjálfum oss eða
g'jörum oss betri en vjer erum, eins cg þessi
Farisei.
Hugsum vjer nú eiginlegai ekki þannig æði
oft? 1 rauninni erum vjer dálítið betri en
aðrir, og' að minnsta kosti eins góðir. Ef til
vill er hið síðara sjerkenni nútímans. Vjer
eins og' veigrum oss við að segja það bein-
lín'S', að vjer sjeum betri en aðrir. Olfert
Ricard kemst einhversstaðar svo hnittilega aö
orði, aö Farisear vorra tíma huggi s,ig n eð
því, að þeir sjeu ekki verri en aðrir menn.
Fariseinn í oss er þetta, að þurfa alltaf að
samlíkja oss. við aðra menn, — og þá velj-