Ægir - 01.04.1942, Side 7

Æ G I R
93
Flóttinn frá framleiðslustörfunum.
Ráðningarmiðstöð
1 yrir sjávarútvegi n n.
Fátt mun nú jafn ískygg'ilegt með þjóð
vorri og flótti vinnuaflsins frá fram-
leiðslustörfunum. Alll frá því að landið
var hertekið í maí 1940 hefur fjöldi
nianns jafnan stundað vinnu í þágu her-
liðsins. í fyrstu mæddi það eigi mjög á
alvinnuvegunum, því að þá var tiltölu-
lega fæst við störf hjá erlendum og all-
nokkurt atvinnulevsi í landinu, er þcir
konni. En síðasll. ár og það sem af cr
þessu hafa atvinnuvegirnir óstinnt mátt
súpa seiðið af því, hve ört fólksstraum-
orinn liggur yfir til herliðsins. Nú er svo
komið, að til fulls tekur i hnúkána. All-
ar alvinnugreinir þjóðarinnar skortir
vinnuafl.
Eandbúnaðurinn hefur þegar dregizt
saman og horfur eru á, að svo muni
órdda áfram. Sjávarútvegurinn hefur og
'Nátt kenna þessa ástands á ýmsan hált.
Fjöldi fiskiskipa hefur hætt störfum i
þágu framleiðslunnar, en stundar i þess
stað flutninga fyrir herliðin. En þrátt
fyrir það, að öll þessi skip eru mcð
’oiklu færri menn en ef þau hefðu slund-
að tiskveiðar, hefur nokkuð skorl á, að
sjávarúlvegurinn hafi haft nægan niann-
atla. Enginn hátur hefur í velur verið
gerður út úr Þorlákshöfn vcgna mann-
iæðar, og í Grindavik hefur meira en
öehningur bátaflolans orðið að liggja í
aausl, af sömu ástæðum. A nokkrum
öðrum stöðum hefur og vantað all marga
nienn (i| fiskveiða. Frystihúsin liafa og
orðið að kenna á mannfæðinni, og síðast
e>' ekki sízt her að geta þess, að sums
staðar hefur gengið mjög erfiðlega með
afgreiðslu fiskiskipanna vegna fólks-
skorts. í liafnarfirði t. d. og víðar lvefur
marg oft ekki verið hægt að sinna af-
greiðslu skipanna nema í eftirvinnu, og
jafn vel þá ekki verið hægl að fá nægan
mannafla.
Enn scr þess engan votl, að straumur
vinnuaflsins sé að bevgja til framleiðsl-
unnar á ný. Undanfarið hafa að tilstuðl-
an ríkisvaldsins farið fram umleitanir
við hersljórnirnar um að brcvla til um
ráðningu verkafólks til setuliðanna frá
því sem verið liefur. Þegar þetta er ritað,
er með öllu óljóst, hversu þessum um-
leitunum verður lekið. Visasl er, að
þunglega kunni að liorfa, og landsmenn
verði eingöngu að eiga það undir sín-
um eigin þegnskap, hvort þeir vilia
fórna á altari fljóttekins gróða þeim á-
rangri i upphvggingu atvinnuveganna,
er náðsl hefur með langri og þrotlausri
baráttu.
Svo er að sjá, að fjöldi fölks láti sig
það einu skipta, að það fái sem flesla
seðla fvrir vinnu sína, en skoði hitl sem
aukáatriði, hvort það leggur fram krafta
sína til framleiðslustarfanna eða óarð-
hærrar vinnu, þjóðinni að mestu óvið-
komandi. Þessu fólki virðist og gleym-
ast, að fram lil þessa hefur gjaldmiðill
vor eingöngu hvíll á fæti framleiðslunn-
ar, fiski, kjöli, injólk, lýsi o. s. frv. Veik-
isl grundvöllur fyrir framleiðslu þessara
afurða, hlýlur verðgikli gjaldmiðilsins
að minnka nokkuð að sama skapi. Með-
an ahnenningur gerir sér ekki grein
fvrir svo Ijósum staðreyndum sein hér er
um að ræða, má óefað húast við því, að
seðlavíman eigi enn eflir að vinna þjóð-
inni mikð til öþurftar.
Verði engin brevting eða lílil frá því,
sem nú er, á skiptingu vinnuaflsins,
verða aðal atvinnuvegirnir liart úti á