Víðir


Víðir - 04.09.1937, Blaðsíða 3

Víðir - 04.09.1937, Blaðsíða 3
V 1 Ð I R Frfínti íokíð. Þann 1. þ. m var miðdagsfrí verslunarfólks afnumið, og geta nú þeir, sem þurfa þess með, komist í búð frá kl. 9 f. h. til kl. 7 e. h. — Væntanlega sofn- ar þessi miðdagslokun nú'svefn- inum langa. Vegírnír. Vegna hinnar miklu úrkomu hér í sumar, hafa myndast margir pollar í sumar götur bæjarins, þar sem bílaumferðin er mest. Strandvegurinn mun etnna verat leikinn, en nú mun byrjað að gera við hann. Víðar þarf nokkurra bóta við Það er ekki þægilegt fyrir bíl- ana, og ekki skemtilegt að sjá, þegar þeir fara um vegina eins og bátar um sjóinn móti krappri kviku. Einhverntíma í haust verður fiskinum keyrt heim, og þá þarf þeirra leið að vera í lem beBtu lagi. Aflabrögð. Nokkrir dragnótabátar hér hafa veitt allmikið af ýsu und- anfarna daga. En ýsumarkaður er hér þröngur um þessar mund- ir, ef nokkuð berst að til muna. Kolaveiði er treg. Nokktir skíp eru hætt síldveiðum. Þrírtog- arar voru komnir heim í gær. Hafa þeir vafalaust álitið litla von um framhaldsveiði. Þarkar. Nú er uppi fótur og fit á fólk- inu, því sólin skín á milli skýj- anna, og verður líklega dágóður þurkur í dag. bæjarins verður lokað vegna starfsbreytingar þar til þriðju- daginn 14. sept. kl. 5 — 7. Á sunnudaginn (á morgun) vevður þó opið á venjulegum tíma. kjóíar & nátfföt á börn og fuííorðna. Mýkonil: á að lesta til mín næstu daga. Eolin eiga að veia horpuð, sallalaus og af bestu tegund. Tai- ið við mig áður en þér gerið kaup annarsstaðar. Ólafur Auðunsson. oskur margar gerðSr fást í YefnaðarYÖruverslun IÍ880H gSBkW 011 I Barnasokkar fleiri tegundir, Kven- og barnabuxur — mjög ódýrar, Kven undir- föt og lífstykki. Versl. öll ógreidd ljósgjöld verða að vera greidd fyrir 10. p. m. Eftir.þann tíma er óhjákvæmilegt að straumur verði rofihn hjá þeira, sem eigi hafa greidd skuld sína við Rafstöðina að fullu. Bæjargjaldkerinn í Vestmannaeyjum 4. sept. 1937. Ágúst Bjarnasðo, að orði, er skýrt er frámiðunum: HeJlisey við Hellutá og örn í Skarðið. Alt af voru seglin notuð, er byr gaf, öllum var mjög hugleikið að fá góðan byr til þess að létta róðurinn. En ef logn var, varð einungis róið. Var metingur í skipshöfnum að róa sem hraðast. Oft var róinn kappróður á leiðinni út á miðin. Algengt var að tvö og tvö skip þreyttu kappróður alla leið undir Sand. Munu fáir leika það eftir nú. Hve leiðin er löng má best sjá af því, að vélbátur, sem gengur 8 mílur á vökunni fer ekki þessa leið á skemri tíma en rúmum klukkutíma. Það var ekki nóg með það, að þreyttur væri kappróður á útleið, heldur einnig á leið til hafnar og þá oft með allmikinn afla. En á ,þessu urðu menn sterkir og þolgóðir. Formenn höfðu ekkert til að fara eftir, nema mið á landi. En ef þoka-var. urðu þeir að sigla eftir ágiskunum. En um 1870 lagaðist þ'etta, er áttavitinn kom til sögunnar og var hann úr því notaður á öllum opnum skipum. Pyrstu áttavitarnir, sem fluttust til Eyja, voru ekki spiritus- áttavitar. Það var einungi3 segulnál, sem lék á oddi. Spiritusáttavitar komu ekki fyrri en um 1906 og voru aldrei notaðir á opnum skipum. Er komið var út á miðin skipaði for- maður að renna færum. Var þá dregið allan daginn, ef veður var gott. En ef fisk- ur var ekki mikill, var alt af verið að róa annað veifið til þess að „komast í fisk". Var þetta nefnt að „kippa". Er for- maður vildi „kippa" skipaði hann háset- um sínum að hafa uppi (innbyrða færiu). Af þeesu má sjá að sjómenska í þá daga hefir verið allerfið. Fyrst að róa langa leið út á miðin og síðan renna færum allan daginn. Einkum er þetta erfitt, þegar þess er geett, að menn fóru matarlausir á sjóinn og jafnvel vatnslausir líka. Gamall for- maður hefir tjáð mér, að allan þánn tíma, er hann réri, hafi hann aldrei haft með sér matarbita og vatn. Það þótti ógegnd að þola ekki við einn dag, án þess að vera alt af að éta. Áður fyr þótti.það sjálfsagt, að fylgja þessum sið, enda gerðu menn þá miklu minni kröfur til lífsins én nú. Misjafnt var það, hve lengi var verið á. sjó. Pór það bæði eftir þvi, hve mikið fiskaðist og hvernig veðriö var. En venju- lega voru allir komnir að kl. 7 á kvöldln. En 8tundum kom það fyrir að bátar komu ekki að fyrri en um miðja nótt. Oftast var það vegna veðra. Þá reyndi rnesi á þol hásetanna. Sátu þá allir undir árun, er stormur var kominn og sjór varmikill. Þá varð oft að sitja undir árum tímum saman. Var það kallaður barningur, Réru þá tveir menn sömu árinni og sátu á móti hver öðrum. Var sagt, að annar þeirra „félli á". Dæmi eru til þesa, að. bátur var að berja í 7 klukkutinm, vegalengd, sem annars var róin á 1 klukkutíma, erveður var sæmilegt. En oftast var siglt með rif- uðum seglum, en stundum var rokið og sjórinn svo mikill, að ekki var seglum við- komið. Ef vindur var á mótí, varð einungis að nota árar eða sigla í smákrókum og færast þannig nær laridi. Var það kallað „að slaga". Ef sjór gekk inn í bátinn.skip- aðí formaður einhverjum af hásetunum að að ausa. Þeir, sein .það gerðu stóðu í aust- urrúmi og jusu með trétrogum. Pormaður reyndi, sem tök voru á að verja bátinn'á- föllum óg hindra að báturinn',',sti*ngi sér undir ölduna. Ef ofviðri var komið reyndi mjög á dugnað formanns ög stjórnkænsku. Margar sögur mætti 'segjá af sjávaiháska, en ekki verður það gert hér, til þess þyrfti lengra mál. Þó verð ég hér að geta ein- hvers hins mesta sjávarháska, sem sögur fara af, en pað er útilegan mikla í febrú- ar 1869. Þá lágu úti 14 skip. Um morg- uninn 'var suðaustan vindur (landsunnan) - Framh.

x

Víðir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Víðir
https://timarit.is/publication/600

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.