Dagblað - 03.05.1925, Blaðsíða 3

DAGBLAÐ
3
Alls hafa veriö haldnir 7 sam-
fundir í vetur og hafa allir veriö
vel sóktir og hinir skemtilegustu.
Pað er Ungmennasamband Kjal-
arnesþings sem fyrir pessum fund-
um hafa gengist.
Snmarfagnað héldu prentarar í
Iðnó í gærkvöld, Var þar margt
manna samankomið og gleðskapur
mikill.
Notkun rafljösa.
f*að er oft talað um að raf-
ljósin skemmi augun, og að
augnveiki fari í vöxt, þar sem
rafljós séu tekin upp. Þetta getur
verið satt, en er þá að kenna
skakkri notkun ljósanna. Vegna
þess hve sjálfur ljósgjafinn er
miklu sterkari en annað ljós,
sem menn eiga að venjast, að
sólinni undanskilinni, þá verða
menn að koma raflömpunum
þannig fyrir, að ljósið frá þeim
skíni ekki beint í augun. Pví
að rafljósið er ekki fremur en
annað ljós gert til þess að lýsa
upp augun á mönnum, heldur
til að lýsa upp þá hluti, sem
augun eiga að sjá. Og ef þessa
er vandlega gætt, mun rafljós
ekki vera augunum óhollara en
hvert annað ljós.
í heimahúsum hafa menn því
víða reynt að haga lömpunum
svo, að þeir meiði ekki sjónina.
Á götum úti er málið verra við-
ureignar. En sjálfsagt verður
lausnin sú, að koma götuljós-
unum fyrir sem hæst uppi og
laga þau sem ljóskastara.
Mesta vankunnáttu í meðferð
ljósa sýna menn hér í ýmsum
búðargluggum og í kirkjunum,
og er þó mjög hægt að koma
Ijósunum þar haganlega fyrir. 1
búðargluggum á enginn lampi
að lýsa beint út á götuna, held-
ur aðeins inn á þær vörur, sem
hafðar eru til sýnis. Sumir
kaupmenn skilja þetta vel, en
aðrir álíta haganlegra fyrir sig,
að nota ljós sem skera sem
mest í augun, af því að þau
veki athygli fólks á gluggum
þeirra. En það er einmitt þvert
á móti. Umhyggjan fyrir sjón-
inni kennir mönnum að líta
undan sterkum rafljósum. Hreyfi-
legar ljósauglýsingar verka líka
afskaplega leiðinlega og þreyt-
andi, og eru því sumstaðar
bannaðar.
Hvergi kastar þó reglulega
tólfunum með óhæfilega tilhög-
un ljósa, nema i sumum sam-
komuhúsunum hér, einkum
kirkjunum. Að sitja uppi á lofti
í kirkjunum og fá þessa líka
litlu ljósadýrð frá hjálmunum
beint í augun, það er ekki þægi-
legt og þvi síður holt. Hjálm-
ana ætti að taka niðt^r tafar-
laust og koma Ijósunum fyrir í
loftinu. Kórinn má vera vel
lýstur, en enginn lampi á þó aö
sjást þar framan úr kirkjunni.
Það er annars merkilegt
smekkleysi, að það skuli alla tíð
hafa gengið óátalið, hvað birtan
í kirkjunum hér á landi er yfir-
leitt látin vera skjannaleg og
skerandi. Ekkert er gert til að
koma í veg fyrir að sterkt sól-
skin skíni inn á fólkið, — ekk-
ert til þess að skapa þennan
þýða og rólega blæ, sem hvílir
yfir erlendum kirkjum einkum
þeim katólsku. í kirkjurnar
koma menn væntanlega sálinni
til hvíldar og sér til hugarhægð-
ar, og verður öll tilhögun að
vera í samræmi við það og ber
því að forðast alt sem verkar bart
og órólega. Yrði nú lýsingin
iöguð í kirkjunum, væri strax
mikið fengið. 0.
Sonnr járnbrantakóngBÍns.
— Enga útúrdúra sagði hann, þegar fyrir-
liðinn virtist ætla að bera eitthvað í bætifláka
fyrir sig. — Ég geri ráð fyrir að þurfa ekki að
biðja oftar en einu sinni um að fá að tala við
fangann.
Hann glenti upp skjáinn um Ieið og hann
sagði þetta og horfði beint í augu fyrirliðans.
Fyrirliðinn var fljótur að svará:
— Nei, auðvitað, hr. Cortlandt.
— Fylgið okkur á fund hans.
— Ég vil koma í veg fyrir að frúin þurfi
að taka nærri sér að sjá fangelsið. Fanginn
verður sóttur samstundis.
— Við viljum tala við hann einslega.
Enn hikaði fyrirliðinn og leit á þau hálf-
undrandi, en með snöggu og skýru augnaráði.
— Ég býst við því að það sé ekki leyfilegt.
— Nær engri áttl mælti frú Cortlandt, og var
henni nú þrotin stiilingin. Við kunnum lögin
jafnvel og betur en þér hr. Alfarez, Ef þér
kjósið heldur mun hr. Cortlandt sækja um
leyfi hjá forseta.
— Nei, slíkt er fjarri minu skapi, svaraði
fyrirliðinn og greip fljótt frammí fyrir henni, um
leið og hann hneigði sig auðmjúklega. — Ef
það er á mínu valdi að gera yður greiða, þá
eru lögin lítilsvirði, eða einkisvirði! Ég vil að-
eins benda yður á eitt atriði: Fanginn okkar er
ekki veikur í orðsins fylsta skilningi, en hann
er heldur ekki vel 'frískur, Hann hefir beitt of-
beldi við lögregluna og særst, — en það eru
smámunir — lítið sem ekkert. Það er óhyggi-
legt að veitast að lögreglunni, finst yður ekki?
Hann hristi höfuðið og hélt áfram.
— Mig tekur sárt er ég frétti slíkt. Það stoð-
ar ekki hót að beita valdsmenn ofbeldi, er þeir
gera skyldu sina. En þið Amerikumenn eruð
svo hugrakkir! Ég neyðist til að virða þennan
fanga. Þetta er sterkur karl.
— Okkur skilst hvernig á stendur, býst ég
við. í stað þess að gefa undirmanni sínum fyrir-
skipun fór fyrirliðinn út með afsökun á vörun-
um, en kom aftur eftir mjög langa bið. Var
Anthony í fylgd með honum og margir lögreglu-
þjónar.
Er hinn ungi maður leit vini sina hljóp hann
til þeirra og kallaði með ákefð:
— Það veit hamingjan, að ég verð feginn að
þið eruð komin. Mér fanst öll von vera úti.
— Allan fann okkur ekki fyr en í dag, svar-
aði frú Cortlandt. Er því varið eins og hann
segir frá? Hefir yður verið misþyrmt?
Hin unga hetja leit til óvina sinna heiftar-
augum. Hann var magur og veiklaður eftir út-
liti að dæma, en þá sáust engin merki á and-
liti hans, nema sárið, sem hárið huldi aðhálfu leyti.