Dagblað

Tölublað

Dagblað - 09.12.1925, Blaðsíða 1

Dagblað - 09.12.1925, Blaðsíða 1
Miðvikudag 9. desember 1925. ÍOaaðíað I. árgangur. 260. tölublað. KJÖTVERSLUN landsmanna er langt frá því að vera koniin i það horf sem viðuuandi getur talist. Flestum mun ljóst hver nauðsyn landbóndanum er að fá sem mest fyrir aðal íram- ieiðsluvöru sina og að markað- urinn fyrir hana sé sem trygg- astur, og minstum verðsveifl- um háður. Nu er það vitanlegt að sölu mögul°ikar á islenzku kjöti eru bundnir þröngum takmörkum f)ar sem nærri eingöngu er.um saltkjötssölu að ræða og það aðallega í einu landi. Hingað iil hefir kjötið að mestu leyti •verið saltað og annara kjöt- verkunaraðferða að engu gætt aiema það litla sem hefir verið reykt til neyzlu innanlands. Mest alt saltkjötið hefir verið flull til Noregs og selt þar lágu verði, jafnvel lægra en hér- lendis. Og vegna þess hve markaðurinn er þröngur höfum við að mestu leyti orðið að sætta okkur við það verð sem Anstmenn vildu borga. Kjötsalan til Noregs heflr oft mátt heita neyðarúrræði • og er það í raun og veru altaf, því þar getur aldrei fengist sannvirði fyrir þessa vörutegund miðað við kjöt annara þjóða sem keypt er sumstaðar dýrara verði, þótt hað sé jafnvel verra. Norðmenn kaupa ekki íslenzkt kjöt af því að þeir framleiði «kki nóg kjöt sjálfir, heldur af þeirri ástæðu að þeir geta fengið meira verð fyrir sitt eigið kjöt en það íslenzka kostar og grætt þannig verðmismuninn. Norðmenn flytja töluvert af kjöti út úr landinu, einkum á brezkan markað, og íslenzka kjötið kaupa þeir því aðeins í 8«"óðaskyni en ekki af raunveru- le8ri þörf. — Af þessum ástæðum getur saltkjötssalaQ til Noregs aldrei orðið trygg 0g er hún því sízt °™gg Ul frambúðar. Okkur er því brýn nauðsyn að reyna af fremsta megni að afla okkur nýrra markaða, sem vænlegri eru til frambúðar en norski markaðurinn. Tilraunir hafa verið gerðar þá með sölu á kældu og frosnu kjöti til Bretlands og Belgiu en reynsla er ekki fengin fyrír því enn hvernig þær tilraunir muni gefast þótt nokkur von sé um góðan árangur og hærra útkomu- verð eh salan til Noregs hefir gefið. Ekki er óliklegt að fá mætti einnig nokkurn markað fyrir annað kjöt en saltað og nýtt. Einu sinni var mikið talað um söluhorfur á þurkuðu kjöti, og komst það svo langt, að á Alþingi 1918 var mikið rætt um einkaleyfi til útflutnings á þurk- uðu kjöti. Var það lagt fyrir þingið í frumvarpsformi, og vildi landbúnaðarnefnd N. d. samþykkja það, en við 3. umr. var það felt með 1 atkv. mun, og var þar með úr sögunni. Hvað formælendur þess hafa vitað um söluhorfur, er þeim ókunnugt,; sem þetta ritar, en hafi þær einhverjar verið, þá er varla ekki loku fyrir það skotið að enn sé einhver söluvon, og að m. k. er þetta þess vert að vera athugað. Hangikjötið islenzka hefir alt- af verið talinn herramanns mat- ur, og er ekki ólíklegt að fleir- um mætti »kenna átiðcc en okk- ur sjálfum. Gæti það verið mik- ill ávinningur, að fá erlendan markað fyrir íslenzkt hangikjöt, og þyrfti að gera ítarlegar til- raunir um sölu á þvi, og er ekki ólíklegt að afla mætti því þess álits, að það yrði eftirsótt vara. Kjötmarkaðurinn þarf að rýmk- ast, svo salan sé ekki lengur bundin við verðlag í einu Iandi og eftir því sem selja mætti kjötið verkað á fleiri vegu, er meiri von um rúman markað og gott verð, og það er hlr aðalatriðið. Ofviðri og hrakningar. ] Norðanpósturinn er 18 tíma yfír Holtavörðuheiði. Einn maður gefst upp og er grafinn i fönn. í fyrrakvöld brast bér á ofsa- veður af norðri með snióhreyt- ingi og hefir það haldist siðan. Annarstaðár hafði veðrið skollið á fyr, og t. d. á tsafirði var komin stórhríð strax á, mánu- dagsmorgun. Pósturinn, sem gengur frá Borgarnesí norður yfir Holta- vörðuheiði var á suðurleið og lagði upp frá Grænumýrartungu kl. 10 á mánudagsmorguninn, voru þeir 5 saman með marga hesta. Veður var sæmilegt um morg- uninn en nokkur ófærð á heið- inni. Um kl. 2 voru þeir komn- ir á miðja heiði og var veðrið þá farið að versna en þó ekki svo að ekki væri ferðafært og h'éldu því áfram fram hjá Sælu- húsinu, sem er á miðri heiði. En veðrið fór versnandi og nokkru eftir að þeir fóru fram hjá Sæluhúsinu varð einn mað- urinn viðskila við þá ásamt 4 hestum, og fóru hinir að leita hans, en við það fóru þeir út af réttri leið og mistu af síma- línunni, sem þeir höfðu fylgt þangað til. Skömmu síðar eða uai kl. 4 skall á iðulaus blindhrið svo ekki varð við neitt ráðið, hest- unum töpuðu þeir út í hrfðina og var þá ekki annað að gera en reyna að ná gangandi til bygða. Einn þeirra, Ólafur Hjalte- sted kaupm. hér í bæiium varð magnþiota er Jeið á kvöldið og voru þá engin úrræði önnur en grafa hann í fönn og var þar hlúð að honum eins og hægt var>

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.