Dagblað

Tölublað

Dagblað - 07.01.1926, Blaðsíða 1

Dagblað - 07.01.1926, Blaðsíða 1
Fimtudag 7. fanúar 1926. acjBlaé I. árgangur. 285. tölablað. EFLING sjávarútvegsins er það atriði í atvinnumálum okk- ar, sem vonir flestra eru tengdar við. Er það eðlileg af- leiðing þess að nú er svo kom- ið, að afkoma meiri hluta þjóð- arinnar er komin undir aflafeng fiskiskipanna. Er það bæði vegna þeirrar atvinnu, sem bundin er við útveginn, og einnig þeirra stórtekna, sem hann gefur i ríkissjóð. Má því segja, að þjóð- arnauðsyn sé á, að sérstakrar varúðar sé gætt í öllu sem mið- ar til eflingar útveginum svo trygging verði fyrir öryggi hans til frambúðar, a. m. k. i þeim atriðum, sem hægt er að ráða við. Mörgum finst að þessarar sjálfsögðu varúðar hafi ekki verið gætt sem skyldi, en leflt um of á tvær hættur við aukn- ingu fiskiflotans. Telja margir sein mesta sérþekkingu hafa á þessu sviði, að vöxtur útgerð- arinnar hafi verið of ör og ef sama heldur áfram sé um of- vöxt að ræða og því hætt við að afturkastið komi áður en varir og myndi slíkt hafa al- varlegri afleiðingar i för með sér heldur en við getum gert okkur grein fyrir, meðan upp- gripavonirnar og útþenzluviman altekur hugi flestra. Óneitanlega hafa þeir menn mikið til sins máls, sem efast um ótakmarkaðan veiðifeng um ófyrirsjáanlega langa framtíð, en vilja hinsvegar gæta allrar varúð- ar og öryggisog hindra það, eað boginn verði spentur of hátt — svo hann bresti. Fiskimergðin umhverfis strend- ur landsins er áreiðanlega tak- mörkum bundin og hlýtur að ganga til þurðar ef meira er veitt en viðkoman er. Pað eyð- ist sem af er tekið, og ef endur- nýjunin er ekki nægileg tH að vega upp í móti eyðsiunni stefn- ir það eina leið til gjöreyðingar. Og ekkert er liklegra en að til þess komi fyr en seinna að fisk- veiðaraar umhverfis ísland gangi til þurðar ef nauðsýnlegra ör- yggisráðstafana er ekki gætt með- an tími er til. — Sú ránveiði, sem hér er framin árið um kring, hlýtur einhverntima að hefna sín. Hér er aðeins hugsað um það eitt, að afla sem mest á stórtækasta hátt, en ekkert gert til öryggis viðhaldinu né varn- ar gjöreyðingu. — Þegar á alt er litið verður ekki annað séð en að skipa- stóllinn sé nú orðinn svo stór, að meiri fjölgun veiðiskipa sé óþörf og jafnvel hættuleg. Út- gerðarmönnum ætti að vera svo minnisstæðir síðustu krepputím- ar, að þeir gættu nauðsynlegs hófs, en stefndu ekki áfram hærra og lengra út í tvisýnið. Ætti því að leggja aðaláhezluna á að tryggja sem bezt afkomu þess útvegs, sem orðinn er, en leggja minna kapp á að auka hann að skipatölu. Einhverntíma verður að nema staðar og styrkja þá aðstöðu, sem fengin er. Og nú er einmitt sérstaklega heppi- legur tími til þess, þegar ávöxtur óvenjulegs góðæris er uppskor- inn og möguleikar til nauðsyn- legra öryggisráðstafana eru venju fremur fyrir hendi. Eintóm orð eru allslaus forði. [Jóhannes Jósefsson glimu- kappi hefir undanfarið ár ferð- ast um Ameriku og sýnt þar listir sfnar við mikinn orðstýr. í nóvembermánuði var hann staddur i borginni San Fran- sisco í Californiu, og ritaði þar grein þá, sem bér fer á eftir, tekin eftir Lögbergi. — Þótl hún sé aðailega skrituð fyrir Vestur- íslendinga, er s\o svipuð að- staða okkar og þeirra, viðvikj- andi aðalefni hennar, að Dagbl. þykir rétt að taka hana upp, svo sem flestir geti séð hana]. »Nu mun uppskerutíminn vera um garð genginn hjá ykkur í Canada, og hinir yngri menn- irnir af kynflokki vorum, sem til sumarvinnu fóru út í sveit- irnar, bæði frá Winnipeg og öðrum bæjum IslendÍDga, fara nú að hópast til borganna og þorpanna. í>á er og einmitt bezti tíminn til þess að stofna fleiri glímu- félög og berða á æfingum bjá þeim, sem fyrir eru. Margt af ungmennum þess- um mun fara til skólanáms i bæjunum. Þurfa þá vitanlega jafnframt að létta sér upp með likamsæfingum, sem viðurkend- ar eru fyrir löngu sem nauðsyn við skólanámið, og því haldið að nemendum sem einni grein lærdómsins. Hvað er þá sjálf- sagðara en einmitt iðkun ís- lenzku glímunnar fyrir slíka nemendur? Hún hefir öll þau áhrif í sér fólgin til lfkamsment- unar og gleði sem aðrar likams- æfingar hafa inni að halda, og meira af íþróttaverðleik og stuðn- ingi til andlegta hæfileika. Aðrir munu þeir, sem að vetr- inum til leita sér atvinnu í borgunum, og er þeim þá nauð- syn að fjörga sig og hressa með likamsæfingum, eftir unnið dags- verk. Fyrir þá er ekkert hollara né skemtilegra en glfman. Sjálf- ur hefi ,ég verið verkamaður, og tala þvi af eigin reynslu. Hvað getur verið meira aðlaðandi en að bregða sér á leik, fara í »eina bröndótta« og liðka sig þannig og magna, til gieymsku og mótvarnar sársauka dag- stritsins? Enn munu aðrir, þó vonandi langminsti hlutinn, sem safnast til borganna til þess eins að slæpast og skemta sér, eða til þess, sem Ameríkumenn kalla, að hafa »good time«. Þeir menn leita sér hvorki andlegrar ment- unar né verklegs frama. Slíkum mönnum er brýn nauðsyn á að æfa glímur, ef þeir eiga að

x

Dagblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblað
https://timarit.is/publication/605

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.