Brautin


Brautin - 03.08.1928, Blaðsíða 1

Brautin - 03.08.1928, Blaðsíða 1
Ritstjórar: Sigurbjörg Þorláksdóttir. Slmi 13S5. Maria Einarsdóttir. Sfmi 571. Brautin. Útgefendur: Nokkrar konur { Reykjavík. Af greiBsfuif mi: «37. 1. árgangur. Föstudaginn 3. ágúst 1928. 6. tölublað. Avarp til íslenskra kvenna. Samkvæmt áskorun Kvenrétt- indafélags Islands til allra kven- félaga Reykjavíkur og til Barnavinafélagsins, hafa þau öll, að einu undanskildu kosið fulltrúa i sameiginlega nefnd til að ræða um samvinnu þeirra á milli, i þvi skyni að koma í framkvæmt hugmynd- inni um almenna ekknastyrki, eða styrki greidda af opinberu fé til einstæðra mæðra. Höfum vér undirritaðar verið kosnar fulltrúar í nefnd þessa, auk þess njótum vér samvinnu konu úr félagi því, sem ekki gat komið því við að senda lögleg- an fulltrúa og væntum vér að það sendi löglegan fulltrúa með haustinu, þegar fundir hefjast. Hafa þá öll kvenfélög Reykjavíkur sameinað sig um þetta mál og eru þau skipuð konum af öllum flokkum. Eins og mönnum er kunnugt má heita að hér á landi séu engir almennir ekknastyrkir til. Slysatryggingalögin ná að eins til vissra stétta og dauðaorsaka og getur sá styrkur sem yeitt- ur er samkvæmt þeim, ekki tal- ist annað en hjálp 1 bili. Eftir- laun ekkna starfsmanna og em- bættismanna eru lág og ófull- nægjandi, má þar sórstaklega nefna eftirlaun prestsekkna. Hefir alþingi sjálft viðurkent það í verkinu með því að veita fjöldamörgum ekkjum auka- styrki. Það má heita sameiginlegt mál fyrir allar eignalausar konur hér af öllum stéttum, sem verða ekkjur og eiga fyrir ungum börnum að sjá, að þá vcrða þær annaðhvort að flýja & náðir ættingja eða að leita til sveitarinnar. Getur hún þá flutt þær nauðugar í ókunnug héruð, á hrepp mannsins, þar sem þær eru yfirleitt ver settar til að hafa ofan af fyrir sér, en i dvalarsveit þeirra, og er börnunum þá allajafna skift nið- ur. Gera menn sér ekki alment ljðst að þetta skuli eiga sér stað enn í dag. Þegar stórkostleg slys ber að höndum, eins og mannskaðana í vetur, er oft efnt til samskota, sem geta verið til mikillar hJ&par í bili, en ná skammt og koma misjafnt niður. Hin mikla samúð með ekkjunum í vetur varð til þess að menn fóru að hugsa um kjör ekkna yfirleitt og að nauðsyn bæri til að finna einhver ráð til að hjálpa þeim á annan hátt, sem væri til frambúðar og kæmi jafnar niður. Væntum vér því að almenn- ingur taki vel kröfum vorum um almenna ekknastyrki. Vér litum svo á, að ekkert starf sem leyst er af hendi fyr- ir þjóðfélagið sé þýðingarmeira en starf móðurinnar, sem ann- ast líkamlega og andlega heil- brigði barnanna og undirstöð- una undir allri fræðslu þeirra. Teljum vér að enginn geti kom- ið börnunum í góðrar móður stað og að þjóðfélaginu beri að styrkja móðurina til að halda heimilinu saman og ala upp börn sín, sé hún hjálparþurfa og hafi mist aðstoð föður barn- anna, en að öðru leyti fær um að ala upp börn. Væri sá styrk- ur viðurkenning á starfi henn- ar fyrir þjóðfélagið og hefði ekki í för með sér neinn rétt- indamissi eða teldist fátækra- styrkur. Kostnaðinum við þetta teljum vér að skifta mætti milli 4 að- ilja: einstaklinganna, með sér- stökum skatti eða iðgjöldum, ríkissjóðs, sveita- og bæjarsjóða og atvinnuveganna. Er augljóst að slíkt fyrirkomulag myndi spara sveitasjóðum mikið af fc því, sem nú er varið til fátækra- framfæris, þá eru og líkur til að bætt lifskjör barnanna og mæðra þeirra yrðu til þess að héilbrigði þeirra ykist og myndi það spara rikissjóð útgjöld til berklavarna og heilbrigðisráð- stafana, atvinnuvegjrnir myndu fá betri starfskrafta, og einstak- lingarnir myndu geta sparað mikið af fé þvi sem nú fer til liftrygginga, ef borgið væri framtíð ekkna þeirra og barna með slíkum almennum styrkj- um eða tryggingum. Munum vér síðar gera nánari grein fyrir þvi hvernig vér hugsum oss að kostnaði þessum yrði skift, milli þessara 4 aðilja. Treystum vér þvi að allar is- lenskar konur muni skilja nauðsyn þessa máls og muni hver einasta þeirra vilja ljá því Ég undirituð tek að mér, að búa undir veislur í heima- húsum. — Tek einnig smá- vöislur heim til mín á Mat- söluhúsið — Ðergstaðastíg 8. Annast smurt brauð til ferða- laga. Oddný Bjarnadóttir. lið, eftir því, sem hún getur. Geta konur stuðlað að fram- gangi þess á tvennan hátt: 1) Með þvi að safna sem bestum gögnum um hagi ein- stæðra kvenna, svo hægt sé að gera sér nákvæma grein fyrir þvi, hve víðtækir styrkir þessir ættu að vera, og reikna út kostnaðinn hlutfallslega eftir þvi. 2) Með þvi að vekja áhuga almennings fyrir málinu og skapa þar svo sterkan þjóðar- vilja að hann beri það fram til sigurs. Væntum vér að konur muni fúslega svara fyrirspurnum þeim, sem vér munum í þessu skyni senda út um landið. I trausti góðrar samvinnu. Reykjavík í júní 1928. / mæðrastyrksnefndinni: f.h. Kvehréttindafélags íslands, Bandalgs kvenna, Barnavinafé- lagsins, Félags íslenskra hjúkr- unarkvenna, Hins isl. ,<kvenfé- lags, Hvitabandsins, eldri deild- ar, H\itabandsins, yngri deild- ar, Kristilegs félags ungra kvenna, Kvenfélagsins „Hring- urinn", Lestrarfélags kvenna, Ljósmæðrafélags Islands, Thor- valdsensfélagsins, Trúboðsfélags kvenna, Verkakvennafélagsins „Framsókn". / framkvæmdanefnd: Laufey Valdimarsdóttir, p. t. form., Aðalbjörg Sigurðardóttir, Guðrún Lárusdóttir, Inga Lár- usdóttir, Laufey Vilhjálms- dóttir. Fulltrúar: Áslaug Ágústsdóttir, Bentina Hallgrímsson, Briet Bjarnhéð- insdóttir, Elisabet Björnsdóttir, Gerda Hanson, Guðlaug Árna- dóttir, Guðrún Ásmundsdóttir, Hólmfriður Árnadóttir, Ingi- björg H. Bjarnason, Ingibjörg Isaksdóttir, Jónina Jónatans- dóttir, Kristin Guðmundsdóttir, Kristin V. Jacobson, Sigriður Eiríksdóttir, Sigriður Sighvats- dóttir, Valgerður Freysteins- dóttir, Þórdís Carlquist. FarðuleQ járnurautargrein. Furðuleg grein birtist i „Tim^ anum" 30. júní þ. á. Samfara því sem greinarhöfundur viður- kennir að brýn þörf sé til að járnbraut verði lögð frá Rvik austur að Ölfusá, leggur hann til að til beinna samskota sé efnt í því tilefni. Samskotin eiga að nema alt að 2 milj. kr. Hvar meinar greinarhöf. að slik upphæð sé fólgin? Maður skyldi ætla að flestum væri vel kunn- ugt um efnalega áfkomu bænda austanfjalls, til að gjörðar væru slíkar tillögur. Bændur eru, sem allir vita, sokknir í stórskuldir, énda heyrir maður ekki svo sjaldan að duglegir og atorku- samir bændur hér austanfjalls, séu alveg að gugna á búskapn- um og ráðgera að hverfa frá jörðum sinum, sem ef til vill kemur mikið til af samgöngu- vandræðunum, og svo hjálpa auðvitað óhagstæð Iánskjör og mjög háir bankavextir til. Og þó bændur hefðu féð, sem þeir auðvitað ekki hafa, þvi skyldu þeir þá leggja það í járnbraut? Hvenær hefir þess verið krafist af öðrum lands- hlutum að lagðar yrðu fram miljónir króna með frjálsum samskotum til aðal samgöngu tækja á sjó og landi, svo sem til strandferðaskipa eða brúagerða og þjóðvegalagninga. Það virðist því óréttlátt áð héimta slíkt af austan og sunnahmönn- um einum. En landsmenn hafa séð nauð- synina til slikra útgjalda og fáum dottið í hug að malda í móinn eða telja eftir slik fjár- tillög frá ríkinu. En nú er hér gerð uppástunga, sem sýnilega hlyti að tefja framgang málsins að miklum mun og jafnvel gæti orðið til að svæfa það að fullu. Því hvernig halda menn að bláfátækir austan-bændur, sem berjast i bökkum méð fjölskyld- ur sinar, hefðu nokkurntíma bolmagn til að skjótd saman á skömmum tima svo milj. króna skifti. Slik fásinna getúr aldrei komið til nokkurra mála og er mesta furða að nokkur maður skuli geta látið sér detta slikt i hug. Reyndar gerir greinarhöf. ráð fyrir að Rvik og Hafnar-

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.