Brautin


Brautin - 07.06.1929, Blaðsíða 3

Brautin - 07.06.1929, Blaðsíða 3
BRAUTIN Málning \ Veggfóður * B.aii<l*cii* atærmta úpval. 1 mjög- ía,llegii% nýkomnir. 99 Málarinn". K. Einarsson £z Bjöi-nssoii. semdar Sevus, höfuögoði lí ellena. Leiksvið borgarinnar var ein- hver fegursti staðurinn í Hellas, alsett hofum og líkneskjum, olíu og platanviðum. A leikjum þessum safnaðist múgur og margmenni frá öllum béruðum og borgum landsins og jafnvel frá fjarlægum lönd- um, einkum þó iþróttamenn lil kappleikjanna. Allir voru skrýddir sínnin bestu fötum er þangað sóttu, og dómararnir við kappleikana voru klæddir purpuraskikkjum með lárviðarsveiga um höfuð sér. fþróttirnar voru margskon- ar er, sýndar voru s. s. kringlu- kast, spjótkast, hlaup, stökk og grísk glíma; mest þótti samt koma til um kappaksturinn er þreyttur var á léttivögnum með 4 hestum fyrir hverjum. Við enda hvers leikjar var kallari látinn tilkynna lýðnum ?afn sigurvegarans, forfeður hans og ættborg. Gullu þá við fagnaðaróp frá vinum hans og ættborgurum. Sigurlaunln voru oliuviðar- sveigur. Siðasta dag leikmótsins, gengu allir sigurvegararnir , í skrúð- göngu til hins mikla Sevushofs, voru þeir allir i hvitum skrúð- klæðum með oliuviðarsveiga um höfuð og pálmagreinar i hönd- um. Frá hofínu gengu þeir hægt i fylking i kringum alt leiksviðið; meðan var blásið á hljóðpipur og lýðurinn æpti fagnaðarópum. Ekki var minni viðhöfnin er sigurvegararnir komu. heim tii ættborga sinna, voru þeir þá skrýddir purpuraklæðum og ekið i skrautvagni með 4 hest- um fyrir i gegnum hlið borgar- innar, þvi sigur þeirra þótti ekki minna virði fyrir ættborg þeirra, en fyrir þá sjálfa og skyldfólk þeirra. Voru þeim oft reist minnismerki, eður lofdrép- ur um þá ortar, veislur voru þeim haldnar i ráðbúsi borgar- innar ásamt ágætustu mönnum hennar. Frh. JFVéttir. Fimleikastúlkur frá AkurpTrí. Á sunnudaginn var komu hingað fimleikastúlkur frá Akureyri ásamt kennara þeirra hr. Ármanni Dalmannssyni. — Ætla stúlkurnar að sýna hér fimleika. Mun það i fyrsta skifti, sem iíokkur kvenna kemur utan af landi, til að sýna fimleikalistir í höfuðborginni. Litur út fyrir að isl. stúlkur séu fimar og þolnar, og geti vel lært iþróttir. Ætti beldur að glæða éhuga kvenna fyrir iþróttastarfsemi, því það er mikils um vert, að ungar stúlkur stæli likamsþrótt sinn og fegri allar hreyfingar sem mest. íslenskup söngflokkup fep tll HLaupmannahaf nar, ísl. söngflokknr fór nýlega til Hafnar til að taka þátt f söng- móti þvi, sem Norðurlanda- þjóðirnar efna til þar í borginni. — Hr. Sigfús Einarsson stýrði flokknum. Hafa fréttir, sem hingað hafa borist, sagt frá þvi, að söngur- inn hafi tekist mjög vel hjá isl. flokknum. Er talið, að songur Finna og íslendinga hafi verið bcstur. , Einkum er sopranröddunum hælt mjög fyrir fegurð. Iiögpeglustjóplnn og- göturykið. Ekki alls fyrir löngu gaf lögreglustjóri úl til- Vandlátar húsf reyjur kaupa Hjartaás- smjörlíkið. kynningu um það, að húseig- endur hreinsuðu vel kringum hús sin og gættu hreinlætis i þeim efnum framvegis. Ef ekki væri hlýtt bótaði hann hreingerningu á kostnað hús- eigenda. Þetta er nú alt gott og bless- að, þar sem einstaklingar eiga i hlut. En hvernig er það með hann sjálfan gagnvart hreinlæti þess opinbera, þar sem það á í hlut? Hvernig stendur á því, að lögreglustjóri leyfir að götur Reykjavíkurbæjar, sem íjöldí barna leikur sér á og fullorðnir verða að ganga um daglega og oft mörgum sinnum á dag, eru aldrei hreinsaðar eða sprautaðar til að ná af þeim hinu afar- óholla göturyki, sem -er á þeim i þurkatið. Væri ekki rétt að lögregln- Guð hennar mömmu. 184 Blessaður Vilhélm, þú mátt ekki ímynda þér, að eg sé að akæra þig! hrópaði hún með fjöri. — Faðir minn á sökina. Þess vegna bið eg þig aðeins um það, að þu reynir að fyrirgefa honum í hjarta þínu. — Aðeins. Naumast hafði hann mælt þetta eina orð, án þess nærri að vita af, áður en hann iðraði þess; honum skildist, hvað það hlyti að særa hana. — Ástin mín, hvers vegna ertu nú einmitt í dag að hreifa við þessu Ieiða efni, mælti hann lágt. Með innilegri bliðu hraut þessi aðfinsla fram af vörum hans, og hann harmaði ákaft, að samræðan skyldi hafa snúist í þessa átt. Varir hennar titruðu, og hún lokaði augUnum fast sam- an, til þess að hefta tárastrauminn. — Eg hugði að á þessum degi meðal allra daga mundir þú verða bljúgur í skapi við mig, hvislaði hún að honum. Vonbrigðin, er lágu í þessum orðum hennar, nístu hjarta hans. Aldrei á æfi sinni hafði hann verið nær því að hræsna, en hann vann bug á freistingunni og reyndist sannur. — Ekki einu sinni þín vegna get eg látið i ljós nokkuð það, er enga rót á í mínum innra manni. En svo miklu get eg hreinskilningslega lofað þér, að leiti faðir þinn um sættir við okkur, skal eg vera til taks við hlið þér. — Þakka þér iyrir! Hún hafði að visu vonast eftir meiru, en sá, að hún varð að láta sér nægja það, er hann gat látið eftir. 181 eitt við hana. Hún stóð þarna fyrir i'raman hann svo töfr- andi ljúf og barnsleg og var órjúfanlega hans ástmey og eiginkona. — Þú hefir svo oft og mörgum sinnum verið uppi á þessu fjalli; það takmark er þér ekki nýtt, og hér hefi ég líka verið sjálfur áður. En þessi orð hans tók hún sér ekki nærri, og þessi mein- lausu spaugsyrði breyttu i engu skapi hennar. Áður hefir alt öðruvísi staðið á en nú. Hér höfum við aldrei verið stödd sem hjón; á þessu fjalli hefi ég aldrei. staðið fyr sem brúður þín. Hún hélt honum altaf frá sér, með hendina á handlegg hans, og hann þóttist sjá, að hún hefði eitthvað meira á samviskunni, enda var það, sem hún var búin að segja, að- eins inngangur að aðalefninu, og nú varð hún alvarlegri á svipinn. Sjálfur varð hann og alvarlegri, og beið þess með spenn- ingi, hvað það væri, er henni Iægi á hjarta. — Vilhelm, mælti hún, án þess að horfa á hann og færði sig litlu nær honum, nú höfum við náð því marki, er við höfum lengi stefnt að. En eftir er annað mark, er við höf- um ekki náð. Ó, Vilhelm, ef þú vildir! Hún leit snögt framan í hann, brennandi bænaraugum, er vöktu honutn gremju, þvi að hann grunaði, hvaða mark hún ætti við, en hann áleit að því yrði með engu móti náð; þvert a móti vilja hans og honum til ærins sársauka kom harkan upp í honum gegn hinu innilega ávarpi hennar. Hann gat ekki við það ráðið.

x

Brautin

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Brautin
https://timarit.is/publication/629

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.