Eyjablaðið - 14.11.1926, Blaðsíða 1

Eyjablaðið - 14.11.1926, Blaðsíða 1
14. nóvember 1926 „Eyjablaðið" Símnofni: „Eyjablaðið" Talsími 160. Pósthólf 113. Utgefandi Verkamannafjelagið „Drífandi" Vest- mannaeyjum. Ritstjórn: Isleifur Högna- son, Haukur Björnsson og Jón'Rafns- son. Kemur út hvern sunnudagsrnorgun Kostar kr. 1.50 um ársfjórðunginn 7 *¦ | W /jum I. árgangur ~~ Tbl. 9 krónur. út um land. A-nglýsingaverð 1 króna sentimoterinn eindálka. Smá- auglýsingar tíu' aura orðið 50 aura stofngjald. Afgreiðsla blaðsins er á Heimagötu 20 (Carlsbergi) Sími 160 Prentao í prentsmiðju Guðjónsbræðra — — Vestmannaeyjum — — Tálloforð auðvaldsins. Svar við grein Páls V. Kolka. „Þeir sem stríði vilja verjast, verða stundum fyrst að berjast." Þeim er refjar vill haía í frammi lánast off og tiðum, að sbjóta sjer undan rjettmætri kröíu, með þvi að hafa góð orð um fullnægingu hennar. Frammi fyrir lánardrotni sinum ber hann sjer á brjóst og spyr, hvort hann hafl ástæðu til að væna sig um óskilsemi. Hann útmalar og gyllir framtíðarmögu- leika sína og gróðavonir, kröfunni skuli fullnægt næstu daga, og eng- in hætta sje á því að hann greiði ekki að fullu, áður en lýkur. Margur auðtrúa lánardrottinn, heflr þannig sJegið kröfum sínum & frest, og æði oft gert tilslakanir við hinn refjafulla og viðsjála Bkuldunaut. m Líkt þessu er og farið við- skiftum milli stjetta þjóðfjelagsins. Verkalýðun'nn er hinn auðtrúa og eftirgefanlegi lánardrottinn. Yfirstjettin, auðmennirnir eru hinir viðsjálu skuldunautar. Verkamaðurinn berst við skort, hættur og sjúkdóma. Hann vinnur baki brotnu ár og daga i gegn, án þess að sjá annan árangur af lifs- starfi sínu en þann, að „athafna- mennirnir" sem hann vinnur fyrir, hirðaafrakstur erfiðis hans og gorta siðan af afreki sínu og menningu. Margir verkamenn hafa nú feng- ií íullan skilning á því, að þeir eru hinir raunverulegu lánardrotn- &r, yflrstjettarinnar, auðmannanna. Þeir vilja ekki lengur líða það, að hiður á þá sje litið sem þræla, sem möglunarlaust hljóti að hlýðn- ast, boði og banni yfirstjettarinnar. Pess vegna setja verkamenn fram kröfursínar. Þeir heimta af vald höfum að íá að njóta, sömu líís- kjara og aðrar stjettir; þeir krefj- as rjettar síns, tiJ þess að nióta þeirra uppfyndinga og menningar- tækja, sem yfistjettirnar hafa söls að undir »ig. Þegar þesaar raddir verkalýðsins gerast óþægilega háværar, þegar verkalýðssamtðkin eru það sterk, að auðmennirnir finna, að verka- lýðurinn œtlar að ganga að þeim, og krefjast reikningsskila, grípur það til varnaðarráðstafana sinna. Fyrsta ráðið er þá það, sem á góðu alþýðumáli er kallað „að brúka kjaft". Óvönduðustu rithák- ar eins og t. d. V. Hersir og hans nótar, eru pískaðir fram, til þess að ófrægja þá, sem bera fram kröfur verkalýðsins. Allar hugsan- legar svivirðingar eru til týndar, svo sem glæpaundirróður og land- ráð, hræsni og flærð. Þegar bar- áttu aðíerö þessi, hefir engan árangur borið, koma hinir fág- aðri kraftar yfirstjéttarinnar fram á leiksviðið og fara að tala utan að greiðslu lofoiðunum. A þessum vettvangi hefir læknir- inn PálJ Kolka komið fram í „Skeggja" 30. október s. I. og skrifar þar grein er hann nefnir: „Bylting eða framþróun". Byrjar Kolka á því að lofa á- gæti nútíðar menningarinnar, segir að hugvitsmenn hafi tekið rafmagn ið i þjónustu sina og með viður- kenhingu fjöldans á þjóðlífafræð- inni, rnuni að lokum fást svomörg ný skilyrði til aukinnar vellíðanar, að varla sje hægt að gera sjer í hugarlund. Þarna höfum ' við þá fyrsta greiðsluloforðið. Annað lof- orð: „Víðsýnir íhaldsmenn!!! frjáls- lyndir menn og hægfara jafnaðar- menn — trúa á mátt vaxandi menningar og heilbrygðrar skyn- semi til þess að koma þjóðskipu- laginu í það form að rjettlæti, vel- megun ogvsmannúð, falli ðllum i skaut". Þriðja Joforð: — „flestir íhalds- menn vilja ríkisrekstur járnbrauta, síma, póstmála og annara slíkra stórfyrirtækja". (Rafstöðvar?) Fjórða loforð: — „yið hinir vilj- um halda á móti og reyna að lyfta henni (þ. e. ís^lenskn þjóðinni) upp á brekkubrúnina i sólskyn menn- ingar, velmegunar og þrifa". Margt er það fleira þessu líkt aem Kolka segir aö íhaldið vilji gera fyrir þjóðina. Væri jeg viss um að á bak við þessi slagorð Kolka, lægi annað en undanbrögð hins refjafulla skulda- nautar, mundi jeg taka mjer hans eigin orð í munn: Nær væri yður íhaldsmaöur, að sýna viljan í verk- inu og framkvæma eitthvað af þesum fögru loíorðum helður — „en glápa í þess stað út í fjarlæg- an sjóndeildarhring, þar sem augu trúarinnar sjá sælulönd framtíðar- innar í daufri glætu draumóranna" Kolka læknir talar svo fræði- mannslega, að víða er torskilið. Hann segir t. d. að íhaldsmenn hafl jafnan viljað halda i jafna framþróun; „að íhaldsmenn hafi viljað halda Tið og auka fram- þróun" og „að flokkurinn (þ. e. í- haldsflokkurinn) hafl verið stofn- aður til þess að halda í Tið þröngsýna afturhaldsseggi innan Tímaflokksins". Lesi menn þetta um íhald og Tiðhald Kolka með athygli, munu menn fljótt komast að raun um að hjer er ekki annað á ferðinni, en undanbrögð og refjar hins tungu- hála skuldunautar. „Þjóða hatrið gat af sjer heims- styrjöidina miklu" segir Kolka. Það hefði ekki þótt speki, setning- in sú arna, hefði einhver beitu- maðurinn sagt hana. Dómstóll sá er bandamenn skipuðu, þegar eftir að ófriðnum lauk, til þess að graf- ast fyrir um orsakir striðsins, dæmdi fijótlega þjóðverja, óvini sína, seka. Dómstóll þessi var um eitt skeið aðal aðhlátursefni h^gpis- blaðanna. Engum dettur lengiíTí hug að halda því fram í fullri al- v^öru, að annað, en yfirdrotnunar- stefna (Imperialismi) stðrvaldanna hafi verið undirrót styrjaldarinnar. Það voruhinirframsæknu, víðsýnutll og frjálslyndu!!! íhaldsmenn, sem voru leiksoppamir í rás framþró- unar auðvaldsins, sem hleyptu hinu ægilegasta blóðbaði yfir heiminn, sem sögur fara af. Þessir sömu herrar og samherj- ar þeirra, þeir hægfara, eru enn á ný að undiibúa annan ennþá ægi- legri hildarleik. í skjóli þjóðabanda- lagsins, brugga þeir morðáætlanir sínar. Út um heiminn æpa þeir: „Við erum að tryggja heimsfriðinn, öllu er óhætt". A meðan þeir láta smíða nýjar vítisvjelar svo milljón- um skiftir, vígdreka svo hundruð- um skiftir og eiturgas í tonnatali, gala þeir um frið, mannúð og kœr- leika. Þjóðabandalagið, er ekkert annað en dulbúið hernaðarsam- band, milli Vestur-Evrópuþjóðanna gegn ameríska lánardrotninum annars vegar og Ráðstjónar-Rúss- landi hinsvegar. Um þjóðabandalag- ið ritar Helgi Hjörvar í sept. s. 1. „Stjórnmálamennirnir sjálfir trúa á þjóðasambandið og friðinn eins og HeJgi magri trúði á Krist. Alt hið meira traustið, er enn á Þór og vopnin". Þetta mun láta nærri að vera hið rjetta um þjóðabandalagið. Seint þreytist Kolka á því að reyna að telja mönnum trú um að Marxisminn sje úreltur sök- um elli; úr týsku. Væri svo gæti Kolka sparað sjer allar Adeilur á kommunista, því ef að þeir fylgd- ust ekki með tímanum og bæru fram kenningar, sem hvergi fyndu bergmál í nútímanum, væri stefn- an sjálfdauð. Þannig er því varið meðMarxismann,að hann erhvorki byggðar á sjertrúarkreddum, nje á draumórum, eins og Kolka held- ur fram. Stefna Marxista er byggð á athugunum söguþróunar, á hag- skýrslum og staðreyndum hvers tíma. Marxisminn getur ekki úr- elst frekar en t. d. læknisfræðin sem breytir um lækningaaðferðir og lyfjablöndun, samkvæmt því er nýustu uppgvötanir á sviði sýkla-

x

Eyjablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Eyjablaðið
https://timarit.is/publication/646

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.