Samtíðin - 01.05.1964, Síða 7

4. blað 31
arg,
IMr. 302
IUaí 1964
SAMTlÐIIM
HEIIVIILISBLAÐ TIL SKEMMTlJlXlAR 0G FRÓDLEIKS
SAMTIÐIN kemur út mánaSarlega nema í janúar og ágúst. Ritstjóri og útgefandi: Sigurður
^ulason, Reykjavík, sími 12526, póstliólf 472. Afgreiðslusimi 18985. Árgjahlið 95 kr. (erlendis
kr.), greiðist fyrirfram. Áskriftir miðast við áramót. Áskriftum og áskriftargjöldum veitt
móttaka í Bókaverzlun Isafoldar, Austurstræti 8. — Félagsprentsmiðjan lif.
4ron Guðbrandsson forstjóri:
^rjár orsakir til lausungar æskulýðsins?
Eitt af mörgu, sem aflaga fer i okkar litla
bjóðfélagi, er uppeldi æskufólks. Gönuhlaupin
a gelgjuskeiðinu eru áhyggjuefni, og margir
^afa í fullri alvöru leitað orsakanna. Ég hef
stundum leitað orsakanna að þessari lausung
með sjálfum mér, og mér finnst þær einkum
Vera þrjár:
Of mikil fjárráð og lítilsvirðing á peningum.
Óhófleg áfengisnotkun. Skortur á fótfestu í trú-
^alum. Ég ætla að skilgreina þetta nánar.
E Við íslendingar höfum á umliðnum árum
^sft miklu meira úr að spila heldur en áður
^efur þekkzt í sögu þessa lands. Allir, sem geta
vilja vinna, hafa getað valið um vinnu, og
SUm störf hafa gefið mikið í aðra hönd, en létt-
fenginn gróði loðir oft skammt við hendur.
'^uðnuleysi íslenzkrar krónu á sinn þátt í eyðsl-
Unn>. Spöruð króna í dag er orðin að 50 aurum
a uiorgun. Þess vegna eyða menn því, sem afl-
ast.
Ofnotkun áfengis er mjög áberandi hjá
UnSu fólki. Fyrir þessu Alþingi lá frumvarp
Um breytingu á áfengislögunum, þar sem áfeng-
lsaldurinn er færður niður í 18 ár. Það hefur
marSsýnt sig, að slík aldurstakmörk og laga-
b°ð eru lítils virði. Skrílmennska sú, sem
ennd hefur verið við Hreðavatn, Þórsmörk
°g ^iórsárdalinn, er framin af fólki, sem er
undir 18 ára aldri. Þetta er sama fólkið og
það, sem ber áfengið innan klæða á áfengis-
lausar skemmtanir unglinga hér í borginni.
3. Ég held, að trúmálin hafi meira að segja
í þessum málum heldur en menn gera sér al-
mennt grein fyrir. Hér komum við þá einmitt
að starfi hinna leiðandi manna í málefnum
kirkjunnar.
Mér virðist, að um þessar mundir sé kirkjan
stödd í einhverjum öldudal, og má kannske
rekja það til hinnar miklu efnishyggju nútím-
ans, en mér er þó nær að halda, að rekja megi
sporin til kirkjunnar sjálfrar. Hún stendur ekki
í nægilega lífrænu sambandi við fólkið í land-
inu. Er hún ekki of bundin við cldri forni?
Er hún ekki of fjarri hinu daglega lífi fólksins
og niissir því tökin á því?
Ég hlusta oft á íslenzkar messur, og þær
skilja lítið eftir hjá mér, en ég hlusta líka oft
á enskar messur, og mér finnst þar mikill mun-
ur á. Mér finnst þær miklu meira lifandi og
í samræmi við daginn * dag án þess þó að
missa nokkuð af grundvallarkenningum sinum.
Væri íslenzku kirkjunni ekki styrkur i því að
athuga þetta? Mundi hún þá ekki frekar ná til
þeirra, sem mest þurfa hennar með, ungling-
anna?