Sameiningin - 01.03.1959, Blaðsíða 6

4
Sameiningin
Höfum vér sótt fram yfir brúna samkvæmt boði Krists,
eða höfum vér metið meira að reisa á henni fastan bústað
heimslundar og efnishyggju?
Höfum vér gengið til góðs
götuna fram eftir veg?
Vissulega er saga þjóðar vorrar mikil orðin, saga sigra
og ósigra, sólskinsbletta í heiði og svartra helskýja.
En þess er ekki að dyljast, að hún hefir áður fyrr orðið
fyrir voðalegu hruni af völdum ofstopa og eigingirni,
skammsýni og villu, og glatað frelsi sínu og sjálfstæði. Og
nú loks, þegar það er aftur fengið og ytri velmegun og lífs-
þægindi meiri en nokkru sinni áður, þá er hún í háska
stödd sökum of lítillar trúar og siðgæðisskorts. Henni hefir
gleymzt, að veröldin er aðeins brú, sem á að fara yfir. Hún
vill reisa bústað á henni. Þessa heims gæði eru henni fremur
mark en meðal og byrgja mörgum Guð og himininn. Sjónar-
miðið er orðið jarðbundnara en fyr, svo að minnir á dæmi-
söguna um ríka bóndann, sem batt hug sinn við kornhlöð-
urnar og það að eta og drekka og vera glaður. Þröngsýni og
sjálfselska sverfa að. í stað þess að spyrja: Hvað getum vér
unnið fyrir ættjörð vora, er oftar spurt: Hvað getur ætt-
jörðin gjört fyrir mig.
Nei, vér megum ekki ætla oss þá dul, að vér getum
leyst efnahagsvandamálin miklu, sem nú steðja að oss og
eru sjálfskapavíti, án þess að vér viljum fórna einhverju
fyrir þjóð vora.
Eigum vér siðgæðisþroskann, sem til þess þarf?
Það er aðeins eitt, sem fær bjargað þjóðinni — siðferði-
leg endurnýjun, runnin frá kristilegri trú, lífsmagnan
kristindómsins.
Kristur sjálfur stendur nú við dyr nýja ársins og bendir
þjóð vorri að sækja fram í sínu nafni að æðra marki, sem
ber við himin.
Hann býður enn í dag oss hið sama sem í öndverðu
sinni kynslóð: Takið sinnaskiptum og trúið á fagnaðarboð-
skapinn.
Og svar vort á að verða það af allri sál, er vér munum
syngja innan lítillar stundar: