Ísfirðingur - 12.12.1990, Blaðsíða 9

ÍSFIRÐINGUR
9
Guðmundur Ingi Kristjánsson:
Tvö haustljóð
í dag er ég barn.
Ég fer ekki framar í göngur
svo fóthrumur sem ég er.
En upp fyrir túniö
ég ætla mér.
í fyrirstööu ég fer
og fénu aö hliöinu beini.
Ég gæti götunnar hér
hjá Gunnusteini.
Stuttur er í dag
stígur minn gerður.
tekur mig til sín
þaö sem tvisvar verður.
Bergmáliö berst mér
frá bernskunnar kalli.
í dag er ég barn.
í dag koma lömbin af fjalli.
Haust í Bjarnardal.
Haustmyrkriö þéttist þungt og grátt,
þegjandalegt og svarafátt.
Skýjanna rjáfur liggur lágt,
lægra þó stjörnur í norðurátt,
útiljós góöra granna
- gott er aö vita til manna.
Rofin er þögn á rökkurslóð,
renna bílar meö vélahljóð.
Liggur viö túnið frjáls og fær
feröavegur í áttir tvær.
Gott er á gráum degi
að gleöjast af förnum vegi.