Nýr Stormur - 02.09.1966, Blaðsíða 12

12
^ÍIORMUR
FÖSTUDAGUR 26. ágúst 1966
Á forsíðu blaðsins í dag er
rætt um hlutafélögin og ým-
islegt í sambandi við þau. —
Hlutafélög er gamalt fyrir-
birgði í þjóðfélagsháttum
og erlendis eru hlutafélög virt
og þeir, sem að þeim standa
gera sér ljóst, að þetta form
á fyrirtæki er traustvekjandi
og haga sér samkvæmt því.
Mörg traust og virðuleg
hlutafélög starfa hér á landi,
bæði gömul og ný, sem njóta
almenns trausts og eiga það
fyllilega skilið.
. Hinsvegar eru hlutafélögin
þannig úr garði gerð, að auð-
velt er að nota þau til hinna
stórfelldustu svika, sem og
líka hefir verið gert. Verður
hér nefnt dæmi, sem er að-
eins eitt af mörgum.
Fyrir nokkru síðan datt
manni einum í hug að græða
neninga, sem og honum tókst.
Hann var ekki hneigður til
vinnu, en hafði augun hjá sér
og fékk þá hugmynd, sem hér
verður sagt frá. Vafalaust
hefir hann haft einhverja fyr
irmynd, því að vitað er um
fiölda manna sem leikið hafa
bennan leik, sem var í því
fólginn að stofna hlutafélag
um útgerð og kaupa bát.
Báturinn fékkst hjá banka
með góðum kjörum og ein-
hvefn veginn hafði pilti tek-
izt að klófesta nokkurt fé,
|<=em hann lagði síðan í út-
'r°rðina.
Fékk hann nú nokkra
menn í lið með sér; nægilega
marga til að stofna hluta-
félag, en til þess þarf fimm
menn. Sumir þessara manna
störfuðu hjá útgerðinni og
var nú gerður samningur við
fiskvinnslustöð, sem kaupa
skyldi aflann, en skila bank-
anum ákveðnum hluta and-
virðisins, sem var .skilyrði
bankans fyrir sölu bátsins.
Fékk nú útgerðarmáðurinn
rekstrarlán hjá bankanum
og auk þess lán fyrir veiðar-
færum. Og var nú tekið til við
að fiska. Gekk það vonum
fremur og gekk útgerðin hið
bezta. Af einhverjum ástæð-
um líkaði útgerðarmanninum
ekki með öllu viðskiptin við
fiskvinnsluhúsið, sem hann
hafði samning við og færði
sig með nokkurn hluta við-
skiptanna. Hinn nýi viðskipta
maður hafði ekki gengist
undir neinar skuldbindingar
til þess að skila bankanum
hluta af andvirði fiskjarins.
Útgerðarmaðurinn stóð þó
að nokkru í skilum við bank-
ann fyrsta árið, enda var
hans tími ekki kominn. Hann
stóð nú í bðrum stórræðum
og hafði keypt sér hús oe bif-
reið. Engu var til sparað að
gera húsbúnað hið bezta og
virtist öllum. sem hér hefði
birst „séní“ í sínu fagi og var
bað rétt með vissum hætti.
Hið vel rekna útgerðarfé-
lag fékk nú aukið lánstraust,
en aldrei var haldinn fund-
ur í hlutafélaginu. Er leið að
lokum annars ársins, voru
allar greiðslur fallnar í gjald-
daga i bankanum og útgerð-
armaðurinn löngu hættur að
leggja fisk inn á samnmg
sinn. Hann hafði iíka einnig
haft ýmsum öðrum áhuga-
málum að sinna m. a. að sjá
sig um í heiminum. Manna-
«kipti höfðu einnig verið tíð
á skipi hans því eitthvað
hafði gengið örðugt með
launagreiðslur.
Fór svo að lokum að geng-
Framh. á bls. 2
^whimmmmmmmmmmmmmmmmiimmmmmmmmmmmmmmmmmmmimmmmmmmmmmmmmmmmmmmmi
iiiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiniinuiiiiniiiiiimiiiiHiiiiiuiiiiiiiiiiiiiiiMiiimi' r,

GOTT FÚLK OG HREKKJALIMII
^niiiimmimnmiininnuimimartriliiiiuniiiniinijiiiniiirfn^l^iiiii
uninitluniiiiiuuniiniiíriíiilllíHiniiifiuií^liiiiiuinumfmmniinliiiiiiiiuiiniuiiim'
ALBERT ENGSTRÖM
Hinn gamli brennisagari, Jó-
hanners, er hjá sálusorgara
sínum og sagar brenni:
Presturinn: (sem horfir á
þann gamla púla): — Þú ert
orðinn gamall núna, Jóhann-
es og munt bráðum deyja.
Þá losnar þú við að saga
brenni.
Jóhannes: — Já, það er
eina huggunin sem ég hef
í ellinni, að þeir brenna ekki
viði í Helvíti!
hér birtist um daginn, hafa margir komið
að máli við blaðið og sagt sínar farir ekki
sléttar. Póstur kemur seint og síðarmeir til
skila og kemur mörgum það mjög bagalega.
y/HS (JAf A TTOAi^ös< sem send eru til áskrifenda, fá iðu-
kvartanir Og Uppsagnir Vegna SlæmS
útburðar. Eitt dæmi má nefna, en það
er, að maður nokkur fékk víxiltilkynningu
frá banka, sem var póstlögð, samkvæmt
póststimpli, þann 13. mánaðarins en til-
kynningin kom loks þann 18.: sama dag og
síðustu forvöð voru að greiða víxilinn.
Hrein tilviljun olli því að víxillinn var ekki
afsagður. Eru engin takmörk fyrir því hvað
opinber þjónustufyrirtæki bjóða fólki upp
á? — Enginn myndi skipta við einkafyrir-
tæki, sem hagaði sér eitthvað þessu líkt.
Fregn sú, er barzt um bæinn að „grind“
hafi hlaupið á land hér í Reykjavík, hefir
vakið mikla athygli. Atburður slíkur skeð-
ur ekki á hverjum degi.
Menn tóku sig til og reyndu að koma
björginni á land, að hætti frænda okkar —
Færeyinga, sem þykir „grindin“ herra-
mannsmatur. Þar sem þrír hvalir voru á
land dregnir, bar að yfirvöld borgarinnar
og bönnuðu allar aðgerðir. Þeir urðu þarna
lífgjafar 200 grindahvala, — og má þakka
þeim fyrir það. Þeir sem sáu grindatorfuna
í Vestmannaeyjahöfn fyrir nokkrum árum
vissu hvað í vændum var. Þar gengu nokkr
ir menn berseksgang og sundriðu hvalnum
um höfnina og kepptust við að reka rýting
sinn í varnarlausa skepnuna. Engin veit
hvað margir hvilir „druknuðu“ í höfninni
— enda er þetta feimnismál Eyjamanna.
En það skrýtna við þetta allt saman er
auglýsing sem lesin var upp í útvarpinu,
þar sem grindakjöt er bannað til mann-
eldis, nema hún sé slátruð í sláturhúsi! —
Það verður laglegt fyrir blessaða skytturn-
ar okkar, ef þær þurfa að koma með hvern
fugl í sláturhús til aflífunnar, ef þeir ætla
að eta hann!
Almenn óánægja er með póstþjónust-
una í Reykjavík. Vegna greinarstúfs, sem
Mikið vandamál er ofarlega á baugi hjá
foreldrum, skólum og þjóðfélaginu yfirleitt
í sambandi við börn og unglinga í borgum
og bæjum. Allskyns hnupl og peningaþjófn
aðir eru tíðir hjá börnum og unglingum.
Virðast hinir fullouðnu vera alveg skeyting
arlausir, ef þeir eiga ekki viðkomandi börn
sjálfir. Það er til dæmis algjört hneyksli,
að leigubílstjórar aki börnum langt innan
við fermingu í langar bílferðir, verðandi
varir við að þau eru með óeðlilega mikið
fé milli handa.
Ekkert foreldri fær barni sínu fé til að
aka sér til skemmtunar í leigubifreið.
Hér á bifreiðarstjórinn mikla sök. Hann
þarf að sjálfsögðu ekki að fara til lögregl-
unnar, en getur mjög vel tekið málið í sín-
ar hendur og leitað upp foreldra barnanna,
en ef það ekki tekst, ber honum skylda til
að fá lögreglunni slík mál.
Margt er skrítið í....
Fregnir herma að aðalritstjórnarskrifstofur Nýrra Vikutíð-
inda séu fluttar til Vestmannaevi- deild sú, er sér um
kynferðismála- og eiturlyfjafregnii )i eftir í Reykjavík!