Blómið - 01.03.1929, Side 4

J
6L6MÍD
á vaaakvaiða sinum úr brenni-
víni því, sem liafði spilst niður á
búðarborðið. Hann leit uppogsá,
að veitingakonan var eins ve) bú
in og dóttir hennar, með línbúfu
á höfði með marglitum böudum
og mikla eyrnahringi úr gulli. —
„Ég ætlaði að fá dálítið staup aj
í'ömmu brennivíni," svaiaði hann,
síðan borgaði hann henni það og
horfði róiega framan í veitinga-
konuna og mælti: „Þetta er í
síðasta sinn, sem ég ætla tnér
að vera heimskingi núna fyrst
um sinn.“
Vilhjálmur flýtti sér heim. Kona
hans og dætur sátu við vinnu
sína: þaer voru fölar á yfirbragð
af skorti á kröftugu viðurværi.
Alt. í stoíunni vár fátæklegt og
ekki var ofninn kyntur, sókum
þess. að eldsneyti vantaði, en þó
var þar aðdáanlegt hreinlæt.i og
regla á ölluni hlutum, „Það er
ejaldgæft, börn, að faðir ykkar
kemuf svona snemma heim,"
sagði konan og leit til manns
síns, sem stóð við borðið og horíð*
á börnin til skiftis. Síðan settist
hann niður og sagðií „Maria og
Lína, þykir ykkur ekki vænt um
að sjá raig? Getið þið ekki staðið
upp og hætt að sauma rétt á
meðan þið standið upp og kyssið
iianjt föður ykkat?“ „Dað g«tum
við vek' svaraði örmur þeirrn, í
því jþær stukku báðar upp og
fjellu um hálsinn á föður sínum.
„En við megum ekki spilla t.ím-
anum,“ sagði hún og hvíslaði að
honum: „þvi þetta eru siðustu
skyrturnar af þeinr tólf, sem við
áttum að sauma fyrir hr. Martein
á kolatorginu, og á morgun á að
skila. þeim.“ „En hvað gengur
að augunum í þér, góða mín?“
sagði Vilhjálmur við konu sina
„hefurðu grátið? eða er þér íllt i
augunum? Dú vinnur of mikið
við ljós. “— Sigvún leit; ekki upp
en svaraði biosandi, að það væri
ekki neitf. í þvi sama heyrðist
snökt úr dimmasta horninu í
stofunni, „Hvar er Hinrik? Hvers-
vegna stendur þú þarna iskotinu"?
spurði faðirinn. „Jeg hefi þá
gleymt. að kalla á hann,“ sagði
móðirin við sjáifa sig, „Komdu út
á gólfið! hvað er þetta?“ sagði
Vilhjálmur og sett.i drenginn áhné
sér.„ Hann var dálítið óþekkur"
svaraði móðiriti. “ Segðu mér
hvernig það var drengur minn,“
mælti faðirinn, „ég skal ekki vera
vondur við þig.“ Pilturinn liorfði
raman í fóður sinn og svaraði:
„Bikarlnn vjidi ekki láta mömmu
fá rtieiia brauð í kvöld, hann var
svo harður og vondur við hana,
on sagði þó, að það væri ekki,
henni að kenna, heldur þér, þvi
þú drykkir upp alla peningann.
Pegar mamma kom heim, grél
hún yfir þvi, sem hún var ab gera