Framsóknarblaðið


Framsóknarblaðið - 06.02.1963, Blaðsíða 1

Framsóknarblaðið - 06.02.1963, Blaðsíða 1
Utgefandi Framsóknarfélag Vestmannaevia. J Æ fw Málgagn Frc A/\£ vinnumanna Framsóknar- og sam- í Vestmannaeyjum 26. árgangur. Vestmannaeyjum, 6. febrúar 1963. 3. tölublað. HELGI BERGS: Iðnaður og kjörveiði Undanfarin ár hafa verið hin mestu góðæri. Útflutningsverð- mæti íslenzku þjóðarinnar hafa verið mjög mikil bæði vegna hagstæðs verðlags á útflutnings- mörkuðunum, en þó einkum vegna óvenjulega mikilla afla- bragða. Það er mörgum mikið á- hyggjuefni, að á þessum ein- stöku góðærum hefur ekkert ver ið gert af þjóðfélagsins hálfu til að búa í haginn fyrir atvinnu- líf okkar í framtíðinni. Á þess- um árum hafa engar verksmiðj- . ur á borð við t. d. áburðarverk smiðjuna eða sementsverksmiðj una verið byggðar, ekki unnið að neinum meiriháttar virkjun- arframkvæmdum og ræktunar- framkvæmdir hafa farið minnk- andi. Eitthvað hefur verið keypt af fiskibátum, en þó alls ekki svo, að það svari eðlilegri end- urnýjun flotans. Á sviði fiskiðn aðar hefur ekki verið ráðizt í neinar markverðar framkvæmd- ir, sem til nýjunga geta talizt. Þegar á þetta er minnzt svara stjórnarsinnar því gjarnan til, að svo mikil atvinna sé í land- inu, að ekkert vinnuafl sé að hafa til að starfa að áframhald- andi atvinnuuppbyggingu. Fátt sýnir betur en þessi hugsunar- háttur, hverja sjálfheldu við er- um komnir í ,ef við megum ekki vera að því að byggja upp atvinnulíf framtiðarinnar fyrir brauðstriti. Nýlenduveldin hafa lengi reynt að halda frumstæð- um þjóðum í slíkri sjálfheldu, en ekki tekizt það. Við ættum ekki að setja okkur í hana sjálf- ir. Meiri afli — minna verðmæri. Fiskiðnaður okkar hefur beztu hráefni heims. Engin önnur þjóð hefur eins góða að- stöðu til að ná fjölbreyttum og glænýjum afla á land, enda var meðalafli okkar íslendinga um langt skeið um 100 tonn á ári á hvern starfandi sjómann, og er Til athugunar Fylkir birtir í síðasta blaði smáklausu með þessari fyrir- sögn, og spyr eftir að hafa sagt að bæjarstjórn hafi samþykkt „nokkurra milljóna" byggingar- styrk til Leikfélagsins, hvort það hefði verið úr vegi að leita samstöðu annarra menningar- félaga í bænum um málið. Svona rétt „til athugunar- fyr ir Fylki, og bæjarbúa almennt, skal þetta skýrt nokkru nánar. í ágústmánuið s. 1. skrifaði stjórn Leikfélags Vestmannaeyja bréf til bæjarstjórnar, þar sem farið var fram á að bæjarstjórn in sæi Leikfélaginu fyrir æfingar húsnæði, og bættri aðstöðu til sýninga. Þessu fylgdi alllöng greinargerð um húsnæðismál menningarfélaga hér í bænum. Við skulum nú ætla, að mál- ið hafi verið tekið „til athugun- ar". Jú, bréfið var tekið fyrir í bæjarráði eftir tvo daga, og nið- urstaðan var, að bæjarstjóra var falið að ræða við stjórn Leikfé- lagsins um lausn þessa máls. Nokkru seinna, þegar fundar- gerð bæjarráðs var til umræðu í bæjarstjórn, voru ítrekuð til- mæli til bæjarstjóra um að'hann ræddi við stjórn Leikfélagsins. Síðan hafa tveir bæjarstjórar haft málið „til athugunar". Þess ar athuganir hafa ef til vill valdið bæjarstjórunum nokkrum höfuðverk, en ekkert svar hefur Leikfélaginu. borizt enn. . Enn. skrifaði Leikfélagið bæj- arstjprninni bréf 7. jan. s. 1., og bað nú um fjárhagsaðstoð til þess að eignast hús, eða hlut í Framhald á 4. síðu. nú sjálfsagt meiri en þetta, en það er margfalt meira en afli annarra fiskveiðiþjóða. En við förum ekki vel með aflann, enda verða okkur úr honum lítil verðmæti og hlutfallið milli verðmætis og aflamagns hefur sí- fellt orðið óhagstæðara á undan förnum árum. Fiskiðnaður okkar hefur ver- ið í stöðnun um nokkurt skeið. Við söltum fiskinn, herðum hann og frystum. Aðrar þjóðir gera meira. Þær sjóða niður, reykja og pakka í margvíslegar neytendaumbúðir og auka þann ig verðmæti stórlega. En slíkar aðferðir eru vanræktar hjá okk- ur. Þetta kemur m. a. fram í því, að brezkur fiskiðnaður get- ur borgað allt að 10 kr. fyrir kg. af íslenzkum ísfiski, en okk- ar fiskiðnaður getur ekki borg- að nema rúmar 3 kr. fyrir næt- urgamlan línufisk. Þýzkur fisk- iðnaður borgar 5 kr. fyrir kg. af 10 daga gamalli ísaðri síld, en íslenzkur fiskiðnaður borgar í hæsta lagi eitthvað á aðra krónu fyrir glænýtt síldarkíló. og mest fer í gúanó fyrir 70 aura. Á þessu sviði eigum við mikið ólært. Við aukum tekjur okkar með því að draga sífellt meiri afla úr sjó án þess að hirða um að auka það verðmæti, sem úr honum fæst. Við þyrftum að hafa það betur hugfast, að vandamál okk ar er ekki lengur fólgið í því að ná aflanum, heldur hinu að gera úr honum sem mest verð- mæti. Það er auk þess meira en vafa- samt, hvað lengi er hægt að ganga á það lagið að auka bara aflamagnið. Ofveiði — kjörveiði. ¦ Fiskifræðingar okkar telja, að nú séu þorskfiskstofnarnir við strendur landsins nær fullnýttir. Jón Jónsson, fiskifræðingur, flutti í s. 1. viku erindi í útvarp ið um ofveiði og kjörveiði, þar sem hann, eins og raunar oft áð- ur, sýndi fram á þetta. Það voru orð í tíma töluð. Þeir, er gengu hér um bryggj urnar í Eyjum fyrir helgina og og skoðuðu þá síld, er bátarn- ir komu með austan af Síðu- grunni, hlutu að velta því fyr- ir sér, hvort ekki væri betri bú- skapur að láta a. m. k. sumt af þeirri síld vera kyrra í sjónum og veiða hana síðar. Ekki slátra bændur lömbum sínum nýfædd- um á vorin, heldur hafa þau í högum yfir sumarið og slátra þeim ekki fyrr en í fyllingu tímans. Við eigum að vísu margt ólært um hagi og háttu síldar- innar, en það þekkingarleysi má ekki vera okkar skálkaskjól til að tefla á tæpasta vað í þess- um efnum. Það á ekki að vera okkar keppikefli að veiða meiri fisk, en iðnaður okkar getur komið í gott verð. Iðnaðurinn verður því að miðast við að geta unn- ið sem verðmætasta og fjöl- breyttasta vöru úr því magni, sem Jón Jónsson kallar kjör- veiði, þ. e. a. s. það magn, sem tryggir bezta framtíðarnýtingu fiskstofnanna. Sföðnun eða framfarir. Við verðum að brjótast út úr þeirri sjálfheldu, sem óhófleg vinnuþrælkun við framleiðslu ódýrra vara er að koma okkur i. Við verðum að byggja upp nýjan iðnað, sem tryggi sem fjöl breyttasta og fullkomnasta nýt- ingu aflans. Til þess að svo megi verða, þarf að skapa almennan skilning á þeim vandamálum, sem við er að etja. En það er einnig nauðsynlegt að gera sér ljóst, að í þessun efnum getur ekki miðað áfram, án þess að breytt sé algerlega um stefnu í efnahagsmálum. Það verður að nýta það fjár- magn, sem þjóðin ræður yfir, í atvinnulífi pg uppbyggingu. Fjárfrystingarpól itíkirini verður að Hnna. Þjóðfélagið verður á nýjan leik að taka upp öflugann stúðnihg við framkvæmdavifja þeirra fjölmörgu þegna, sem af hugmyndaauðgi, þrótti og dugn aði reyna að ryðjá nýjar brautir.

x

Framsóknarblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Framsóknarblaðið
https://timarit.is/publication/795

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.