Framsóknarblaðið - 20.12.1994, Blaðsíða 10

1 o
FRAMSOKN ARBLAÐIÐ
Rótaryklúbbur Vestmannaeyja hefur aó undanförnu unnið aó uppsctningu útsýnisskífu á Stórhöfóa.
Margvíslegar tafir hafa oróió á vcrkinu, en nú er aó sjást fvrir cndan á því. Búið cr aö stcypa undirstöður
skífunnar, og sjást hcr mvndir frá því vcrki.
SKRÍTLUR
Járnbrautarlest ein hægfara
staldraði við á hverri einustu
stöð og loks staðnæmdist hún
lengi úti á víðavangi. Eftir langa
bið rak kona ein hausinn út um
klefagluggann og spurði lestar-
vörðinn, hvort hún gæti ekki
farið út og tínt blóm á meðan
lestin biði.
„Sjáið þér ekki, að það eru eng-
in blóm hérna kona?“ svaraði
hann
„Jú, það sé ég“, sagði konan „en
það gerir ekkert til. Ég hef
blómafræ með mér.
Helmingurinn af öllu kven-
fólki veraldrar gerir fífl úr karl-
mönnum, en hinn helmingurinn
gerir karlmenn úr fíflum.
Allir menn í heiminum upp-
skera það sem þeir sá til, nema
þeir sem fást \ið garðyrkju án
þess að hafa kunnáttu til þess.
Ræðan ætti að vera eins og
kvenfatnaðurinn: Nógu löng til
þess að ná yfir innihaldið og
nógu stutt til þess að vekja forv-
itni.
„Hvað mundir þú gera, sonur
minn, ef ég gæfi þér hundrað
sterlingspund“, spurði gyðingur-
inn Abraham.
„Ég mundi telja þau,“ svaraði
stráksi.
„Urðu yður vandræði að
frönskunni yðar, þegar þér
dvölduð í París núna í haust?“
„Sei, sei nei. En Frans-
mönnunum urðu talsverð vand-
ræði af henni.
Hávær maður var að tala á
götuhorni og hafði margt fólk
safnast að honum. Allt í einu
tekur einhver frammí og segir:
„Hættið þér nú þessu og reyn-
ið að tala orð af viti. En þér
eruð erkifífl og fábjáni og ekk-
ert annað.“
„Haldið,, þér yður saman
maður minn. Þér eruð
drukkinn.
„Veit ég það,“ svaraði maður-
inn „en í fyrramálið verð ég alls-
gáður, en þér sami fábjáninn og
núna.
Konan: Gætirðu gefið mér
ofurlitla peninga?
Maðurinn: Já hvað litlir mega
þeir vera.
Ungi maðurinn átti að útfylla
beiðni um líftryggingu og komst
í stökustu vandræði er að því
kom að tilgreina dánarörsök
föður síns, því að svo var mál
með vexti, að hann hafði verið
hengdur. Eftir mikla umhugsun
skrifaði hann: Dó er hann tók
þátt í opinberri athöfn, og pall-
urinn lét undan.
„jú“ sagði gamli maðurinn“
hann sonur minn fór vestur fyrir
nokkrum árum til þess að græða
fé“
„Og hvar er hann núna?“
„Ég veit það ekki upp á hár, en
fyrir fimm mánuðum auglýsti
lögreglan að hún byði þúsund
pund fyrir hann.
Frú Nathanson er að skila síð-
ustu afborguninni af barnavagn-
inum. Og afgreiðslustúlkan
spyr: „Hvernig líður barninu.
Dafnar það vel?“
„Blessaðar verið þér, telpunni
líður ágætlega. Hún ætlar að
gifta sig í næstu viku.
„Heyrðu Dóri minn,“ segir
kennarinn. „Stíllinn þinn um
hundinn, er orði til orðs eins og
stílinn hans bróður þíns. Hvern-
ig stendur á því?“
„Það stendur svoleiðis á því,
að það var sami hundurinn, sem
við skrifuðum um.
Sendnm Vestmcmnaeyingum bestu óskir um
gleðileg jól
ogfavsœlt komandi ár
Þökkum samskiptin á liðnu ári
FLUGLEIDIR
SKRÍTLUR
Friðrik hafði unnið 10.000
krónur í happdrættinu og ætlaði
að kaupa sér bíl
„Þetta er ágætur bíll", segir
kaupmaðurinn, „80 hestöfl. Ef
þér farið héðan klukkan fjögur
síðdegis eruð þér komin norður
á Sauðárkrók klukkan tólf.“
Friðrik leist Ijómandi vel á
þetta og ætlaði að fara að borga
þegar hann tók sig á, allt í einu.
„Nei annars. Hvern skramb-
ann ætti ég að gera norður á
Sauðárkrók um miðja nótt?“
Séra Sæmundur hefir verið
austur í Veiðivötnum og er að
segja meðhjálparanum frá fisk-
gengdinni, þegar hann kemur
heim. Einn morguninn fékk
hann fimmtán feita silunga í ein-
um hylnum, á öðrum stað 20 og
á þeim þriðja 25, allt sama
morguninn. Og svo spurði hann
meðhjálparann hvort hann væri
ekki fiskinn.
„Jú þegar ég var ungur var
það ótrúlegt hvað ég veiddi vel
stundum. En síðan ég varð með-
hjálpari er ég steinhættur að
•júga.“
Hann: Hún Mæja vinkona
yðar var að tala um yður í
kvöld.
Hún: Jæja, gerði hún það.
Hún er nú allra besta stúlka, þó
að hún sé sérstaklega lygin og
illmál.
Hún: Afsakið þér að ég spyr.
En eruð þér nokkuð skyldur
Mike Brown?
Hann: Ég er Mike Brown.
Hún: Pá skil ég hversvegna
þið eruð svona líkir.
„Hafið þér nokkra æfingu í að
fara með brothætta, dýrmæta
gripi?“ spurði forngripasalinn
umsækjandann um afgreiðslu-
stöðu.
„Nei“ svaraði hann „en ég
hugsa að mér takist það.“
„Ef þér brjótið nú dýrmæta
skál, hvað gerið þér þá?“
„Ég reyni að raða brotunum
saman og set skálina þar, sem
hættast er við að einhver af
efnaðri kaupendunum reki oln-
bogann í hana.“
„Pér fáið stöðuna," Sagði
kaupmaðurinn. „En hvar hafið
þér lært þetta bragð.“
„Ég var sjálfur einn af efnuðu
kaupendunum fyrir nokkrum
árum.“
Jónas oddviti þykist hafa orðið
þess áskynja, að einhver leggi
það í vana sinn að hnýsast í
skattholið hans, sérstaklega þá
skúffuna, sem hann geymir bréf
sín og minnisbækur í. Og hann
grunar ráðskonuna sína.
Einn morgun meðan ráðskon-
an er að mjólka, skrifar Jónas
með stórum stöfum á blað:
„Guð sér til þín, kerlingar-
norn!“ Og svo leggur hann blað-
ið í bréfaskúffuna og læsir
henni.
Um kvöldið þegar hann kem-
ur heim af niðurjöfnunarfundi
er kerlingin hin versta og hefir
allt á hornum sér. - Pað er sví-
virðilegt að kalla mig kerlingar-
norn, segir hún, - því að ég get
svarið þess dýran eið, að ég hef
aldrei litið í skattholsskúffurnar.
Annar forstjóri verslunar-
hússins kom inn á afgreiðsluna
og sá þar slöttungs strák, með
hendur í vösunum og spurði
hvað hann væri að gera. - Ekki
neitt! svaraði strákurinn. - Hvað
fáið þér í kaup? - Átján shil-
linga, sagði strákurinn. - Hérna
er kaupið og svo getið þér farið.
Við höfum ekkert gagn af let-
ingjum hérna, sagði forstjórinn.
Og strákurinn fór.
í sama bili kemur hinn fors-
tjórinn - Ég var að reka strákinn
sem stóð hérna, úr vistinni. Við
höfum ekkert við letingja að
gera hér. Og ég borgaði honum
kaupið.
-Strákurinn var ekki hjá
okkur. Það var sendill sem var
að sækja böggul hingað.
Sendisveinn sótti um stöðu
hjá fisksalanum. Hann sagðist
ekki kunna hugarreikning, svo
fisksalinn fór að prófa hann. -
Hvað mundu 11 pund af silungi
verða með 30 aura verði á
pundi?
Slæm sala, svaraði strákurinn.
Gamla konan: (í kirkju, og ræð-
an er um tollheimtumanninn og
faríseann). - Ég þakka guði að
ég er ekki lík þessum Faríseum.
Barnið: (sem finnst morgun-
verðurinn vera nokkuð tilbreyt-
ingalítill). - Ég vildi óska að
Guð vildi láta hænurnar verpa
einhverju öðru en eggjum.