Siglfirðingur - 14.08.1948, Blaðsíða 2

2
SIGLFÍR ÐIN6UR
blað siglfirzkra Sjálfstœðismanna
Ábyrgðarmaður: ÓLAFUR RAGNARS
BLAÐAMENN:
Stefán Friðbjamarson og Eyjólfur K. Jónsson
Útkomuilacar:
Þriðjudagur, fimmtudagur og laugardagur
Skrifstofa blaðsins er í Verzlunarfélagshúsinu
(2 hæð — Sími 83), en afgr. er við Vetrarbr.
Siglufjarðarprentsmiðja h. f.
SAMSTILLTIR TÖNAR
EINKENNANDI við innlend stjórnmál
seinustu mánaða er hin samstillta rödd
Framsóknarmanna og kommúnista. Blöð
beggja, samþykktir og málssvarar hljóma.
af sömu tónum. Öll vandkvæði eru „íhald-
inu“ að kenna, og þangað eiga menn allra
sinna harma að rekja. Hinn „lýðræðissinn-
aði Framsóknarflokkur samþ. tillögu, sem
felur í sér vantraust á stjórnarsamvinnu
lýðræðisflokkanna, en vísar frá tillögu þess
efnis, að Framsókn telji sér ekki sæma að
taka þátt í stjórn með kommúnistum. Og
kommúnistar, „nýsköpunarmennirnir“ ráð-
ast nú af öllum mætti á Sjálfstæðisflokkinn,
sem gerði nýsköpunina mögulega, en styðja
og styrkja Framsóknarmenn, sem með hnú-
um og hnefum börðust gegn henni.
MENN VÆNTU ekki almennt heilinda
af hendi Framsóknar, þegar til stjórnarsam-
vinnunnar við hana var af neyð gengið, enda
gaf fortíðin ekki fögur fyrirheit um slíkt.,
en þeir töldu þó mögulegt að setja á lagg-
irnar stjórn með Eysteinshluta flokksins,
sem þeir töldu sterkari. Á daginn er þó
komið, að enn er í flokki „hinna framsæknu"
mikið dálæti á gamla slagorðinu „allt er
betra en íhaldið“. Af kommúnistum væntu
framfarasinnar einskis eftir svik þeirra við
nýsköpunina, og kemur þeim því ekki á
óvart, þótt þeir reyni nú að bera í bætifláka
fyrir f jandmenn nýsköpunarinnar, enda mun
þeim þegar ljóst, að flokkur þeirra steig
víxlspor, þegar hann studdi áð framkvæmd
hennar. Þeir sjá nú, að nýsköpunin mun
tryggja hagsæld og velmegun, sem aftur
mun fyrirbyggja velgengni þeirra. Hvað er
þá eðlilegra, en að þeir leitist við að lyfta
úr svaðinu þeim flokki, sem ætíð hefur stað-
ið gegn framkvæmdum og ávallt er líklegur
til þess??
SUMUM Siglfirðingum kann að finnast
það einkennilegt, en það er satt samt, að
maður sá, er skrifaði grein í Mjölni og Þjóð-
viljann til að vegsama f jármálastjórn Fram-
sóknar fyrir stríðið, er Áki sá Jakobsson, er
mestur þóttist stuðningsmaður nýsköpunar-
innar. Það er ekki ólíklegt, að siglfirzkur
verkalýður og Siglfirðingar yfirleitt séu á
öndverðum meiði við þingmanninn. Og
ósennilegt mun það þykja, að þeir óski eftir
sömu stjórn þeirra mála og var hér á sultar-
árunum fyrir styrjöldina. Verður því að
álykta, að þeir styðji ekki til þingsetu þann
mann, er auglýsir sig fylgjandi slíkri skipan
mála og líklegur er því til að vinna að fram-
gangi hennar. Hitt er líklegra, að þeir gefi að
fullu þessum stuðningsmanni sultar og seyru
frí frá þingstörfum.
KROSSGÁTAN
• Lárétt: 1. dýrka; 6. ösluðu. --
8. toga; 10. dýr; 11. hálendi; —
12. sérhljóðar; 13. tónn; 14. beita;
16. æða.
• Lóðrétt: 2. hnoðra; 3. flausturs-
lega; 4. erl. þfn.; 5. verkfærið;
7. liðlegar; 9. hvíla; 10. andi; —
14. fæð; 15. ónefndur.
Ráðning á síðustu krossgátu;
• Lárétt: 1. alsæl; 6. ótt; 8. ak;
10. ál; 11. fábjáni; 12. ff; 13. al;
14. il; 16. la.
• Lóðrétt: 2. ló; 3. strjáll; 4. at;
5. kaffi; 7. stilt; 9. káf; 10. ána;
14. ill; 15. allar.
Hafið þið veitt
því athygli:
★ að kommúnistar lofsyngja
lirunstefnu Framsóknar fyrir
styrjöldina.
★ að „verzlunarmálasérfræðing-
ur“ Mjölnir, sem dálr f jármála-
stjórn fyrirstríðsáranna, er Áki
Jakobsson ,sem á áruniun vildi
gera verzlunarsamninga við út-
skipunarmanninn Seminoff ?
SKRiTLUR
Stjórnmálamaður nokkur var
sagður afar munnstór, og aí þvi
er eftirfarandi saga sögð:
Einu sinni voru tvær flugur við
annað munnvik mannsins. Þær
komu sér saman um að þreyta
kapphlaup yfir að hinu munnvik-
inu. Gerðu þær það og urðu alveg
jafnfljótar. Ákváðu þær þá að
reyna aftur. Þegar önnur þeirra
var komin aftur yfir að hinu munn
vikinu, sat hin þar fyrir.
„Hvernig fórstu að vera svona
fljót ?“ spurði sú seinni.
„Jú, ég skal segja þér,“ svar-
aði hún, „ég fór bara aftur fyrir."
Ungur maður við stúlku, sem les
á bók, er hún lætur liggja á hnján-
um fyrir framan sig: „Ó, hvað ég
vildi óska þess heitt, að ég væri
þessi bók.“
Stúlkan: „Sama væri mér, ég
mimdi þá bara f lýta mér út í næstu
bókabúð og hafa skipti."
Framhaldssagan. 18. daigur.
BARÁTTA ASTARINNAR
eftir NATALIE SHIPMAN
■!
er yður. Eg vona, að kvöldið verði yður ekki óbæri-
legt.“
Hún leitaði eftir orðum, og svo allt i einu heyrði
hún sjálfa sig segja nákvæmlega það, sem henni
var efst í huga. „Það hefur ekkert að segja. Það
var bara — ég vissi ekki, hverju þér vilduð, að ég
svaraði —“
„Ég vildi, að þér kæmuð,“ sagði hann, „en ég var
hræddur um, að yður fyndist þetta ódrengílegt af
mér.“
„Það er það alls ekki.“ A samri stundú var henni
runnin öll reiði, og hún sneri sér brosandi til hans
um leið og hún sagði: „Mér þykir vænt um að
komia. Viðsegjum þá klukkan átta.“
Það hafði alltaf valdið Ghris kvíða að eiga að
ganga inn í stofu, þar sem fullt var af fólki, og þó
sérstaklega ókunnugu í'ólki eins og núna, prúðbúnu
og framkoman svo fáguð, iað það líktist einna helzt
sýningarbrúqum. Henni þótti vænt um, að hún
skyldi hafa farið í nýja samkvæmiskjólinn sinn.
Hann var einfaldur, en liturinn, fagurblár, gerði
það að verkum, að hinn bjarti litarháttur bennar
kom betur í ljós, hárið fékk ljósari og skærari blæ
og augun virtust stærri og dekkri en venjulega.
Stofan, sem hún nú koin inn í, var ekki skrifstofan,
með rauðu gluggatjöldunum, sem hún hafði áður
séð. Þetta var stór og löng dagstofa, og eftir því
sem hún gekk lengra inn eftir henni, fannst henni
hún lengjast sí og æ. Hún varð ringluð, og henni
fannst dauf ljós skina um alla stofuna og alls staðar
vera fullt af fólki. Þá allt í einu var Jason kominn
að hlið hennar. Hann greip um hönd hennar og
lirosti til hennar, og í sama mund sá liún, að fólkið
var reyndar ekki svo margt, aðeins fimm mann-
eskjur. Connie var fögur og fínleg, klædd í dauf-
grænan kjól, með alll rauðgullna liárið í smá-
lokkum uppi á höfðinu. llún brosti sínu sérkenni-
lega, litla brosi um leið og hún sagði. „Sælar —
mér þykir vænt um að sjá yður —“
„Sælar, ungfrú Allisfair“. Röddin lcom kunnug-
lega fyrir, og þegar hún sneri sér við, sá hún Lillu
Storridge, sem nú var klædd íburðarmiklum lcjól
úr gráu þunnu efni, sem sveipaðist um hana eins
og' ský, er hún gekk áfram. Hún var mjög virðu-
leg og fyrirmannleg.
Jason leiddi nú tvo menn fram. Annar var
dökkur yfirlituíli og var nafn Iians Landrill. Hinn
var ljósliærður og hét Prentiss. Þeir voru báðir
aðlaðandi og fágaðir í framkomu, en ósjálfrátt
veitti hún Landrill meiri athygli. Ilann brosli glað-
lega til hennar um leið og hann sneri sér við og
kallaði til húsfreyjunnar, sem stóð í hinum enda
stofunnar. „Héyrðu, ástin. Verðuni við að bíða eftir
fleirum, áður en við fáum eitthvað að drekka?
Reedshjónin koma alltaf of seint, og þau ætluðu
að koma með Nowellshjónin---“
„Nei, auðvitað ekki,“ sagði Connie hlæjandi.
„Jay, viltu ekki byrja að blanda?“
Svo reyndar átti þá að vera margt um manninn,
hugsaði Chris. Hiin sá, að Jason brosti til hennar
hálf afsakandi. Hún horfði á eftir honuni, þar sem
hann gekk að spegilfögru borði og byrjaði að mæla
og hella. Augnabliki síðar heyrðist hávaði, sem gaf
til kynna að fleiri væru að koma. Fyrst komu fjórir
gestanna og því næst tveir. Það voru tólf, sem sátu
til borðs og Lilla og Chris voru þær einu ógiftar.
Þrenn hjón voru frá Ridge-hverfinu og tilheyrðu
þessu nýkomna fólki, sem Chris hafði aldrei séð.
Þau vöktu ekki áhuga hennar. Konurnar voru allar
um þrítugt, fallega klæddar og eklcert sérkennilegt
Framliald.
L