Siglfirðingur


Siglfirðingur - 09.09.1957, Blaðsíða 1

Siglfirðingur - 09.09.1957, Blaðsíða 1
11. tölublað. (J Mánudagur 9. september 1957. vj^ 30. árg. GEORG PALSSON „Skjótt hefur sól brugðið sumri" Þessi ljóðlína leitaði i huga minn, er mér var tilkynnt lát vin- ar míns, Georgs Pálssonar. Hafði hann, að vísu verið sjúk- ur um hríð. Legið á sjúkrabeði syðra og þar gengið undir hol- skurð. En vonir þær, er við þá að- gerð voru bundnar, rættust ekki og enginn mannlegur máttur gat þar um neinu þokað. Eigi ráðum vér, manneskjur, hvort oss verður auðið að líta sól að morgni, þá er vér leggjumst til hvílu að kvöldi. Georgi varð þetta eigi auðið. — Lífsvonin og lífsþrótturinn varð að lúta í 'lægra haldi, fyrir sterk- ara mætti. Hann lézt að morgni þess 25. ágúst s.l. langt fyrir ald- ur fram, aðeins 48 ára að aldri. Það er hverju bæjarfélagi mikill missir, er borgarar þess falla frá, því iþá er mannsliðinu færra til starfa, og enn meiri er sá missir, þegar um er að ræða mikla hæfi- leikamenn, sem mikið starf beið og voru vaxandi menn í störfum og athöfnum og trausti því, sem til þeirra var borið og áliti því, er þeir nutu. Og þó maður komi í manns stað til starfa, sem er að vísu rétt, verður það þó aldrei sá sami og áður var. Með Georg hné til foldar einn starfhæfasti borgari þessa bæjar. Okkur samf erðamönnum hans fannst hans bíða svo mörg störf og óleyst viðfangsefni, sem kröfð- ust úrlausnar og sem við reyndar vissum, að hann vildi glíma við og hlakkaði til þess að fást við. En á miðjum aldri er hann hrif- inn brott af starfssviðinu og vett- vangi lífsins og það skarð, sem eftir varð, verður ei fyllt. Þetta eigum við bágt með að sætta okkur við, en eigi tjáir að deila við dómara allra tíma. Það eru óræð örlög, sem vér rekum oss þráf aldlega á á líf sleiðinni, að þeir, sem mest er eftirsjónin í og fegurstu vonir eru tengdar við, eru kailaðir burtu í blóma lífsins, þegar bjartast virðist fram undan og engum kemur í huga að á næsta leiti, við næsta fótmál bíði okkar harmur og söknuður en ekki gleði og fögnuður. Slíkt hlutskipti er okkur ógjarnt að sætta okkur við og er- um ætíð eða oft eigi nægilega við- búin þeirri raun. En stoð er iþað í harmi og raun að geta í fullu trausti leitað styrks og hjálpar í fölskvalausu trúartrausti og viss- unni um það, „að látinn lifir", og að hann hefur verið kailaður burtu af vettvangi þessa lífs til þess „meira að starfa Guðs um geim". „Skjótt hefur sól brugðið sumri". Nú er hljóðnuð gleði og horfinn unaður, en eftir lifa minningarnar um mikilhæfan, góðan dreng og mannkostamann og mikinn hæfi- leikamann. Þær minningar verða eigi frá oss téknar. Þær er gott að eiga og orna sér við á lifsleið- inni. „Ég finn til skarðs við auðu ræðin allra, sem áttu rúm á sama aldarfari". Sjálfur þakka ég honum margra ára vináttu, hugljúf ikynni og við- mót allt frá fyrstu kynnum til hinzta fundar. Tjái honum iþakkir fyrir mjög ánægjulegt samstarf á undanförn- um árum við lausn sameiginlegra áhugamála og þau viðfangsefni er að hafa bórið á hverjum tíma. Heimih hans, konu og börnum og öðrum ástvinum, sendi ég kveðjur samúðar og hluttekn- ingar og bið þess að minningar þeirra um ástfólgin vin og hug- umkæran megi verða þeim afl- gjafi og styrkur í binni þungu raun þeirra. Nú þegar Georg hefur gengið á Guðs síns fund, Iþökkum við hon- um ferðina, sem við áttum saman og biðjum honum blessunar á hinum nýju leiðum, sem hann hefur nú haldiðá. Italilur EiriktSSon Ég hafði ekki dvelið hema ör- fáa daga hér í bænum, eftir að ég settist hér að fyrir rúmlega 5 ár- um, er ég veitti sérstaka áthygli manni háum og kárlmánhlégUm, spengilegum á vöxt, röskuih og hispurslausum í framgörigU og óvenju fríðUm sýriiim. Maður þéssi var Georg Pálsson. Brátt tókust með okkUr ndkkur kynni, sem smám saman uxu í vináttu ög nú ér við riauðug viljug verðum að að sjá á bák Georg heitrium Páls- syni, tel ég það mikla hamingju mína að hafa átt hann að vini. Sjáldan 'heid ég, að ég hafi kynnzt manni, sém að innri gerð svaraði eins til ytra útlits síris ög var um Georg heitirin. Hann var sérstákt glæsimerini á ytra útlit, en bjó einnig yfir þeim mannkostum, sem prýða góðan dreng. Hann var dugmikill og vaxandi athafnamaður, djarfur óg áræðinn í framkvæmdum sínum og tilþrifum, án þess þó að vera ógætinn, hispurslaUs og frairisæk- inn, án 'þess þó að vera framur, hélt fram hiut sínum og rétti, en vildi þó á einskis manns hlut gera og var manna góðviljaðastur og reiðubúinn að leysá hvers manns vanda, ef hann útti þéss nokkurn kost. Hann var trúr og tryggur þeim málstað, sem hann taldi rétt- an vera og taldi ékkert eftir, sem hann vissi þeim m'álsstað verða til framdráttar. Hann var laus við mærð og yfirborðsmennsiku í ihál- flutningi, en hélt þó vel og traust- lega á máli sínu við hVern sem var. Hann var maður hreinskilinn of hreinsikiptinn. Við fráfall Georgs Pálssoriar hefir Siglu- fjörður mikils misst. Þar sem hann er, er í valinn fallirin í blóma lífsins, einn af mest metnu og vinsælustu borgurum þessa bsejaír- félags, vaxandi athafnamaður, sem allir væntu sér góðs af. Siglfirðingar kVeðja hanh -hinztu krveðju méð éötknúði, én það er sþá raín, að minningin iím góðan og göfugan riiahri 'niurii iím langan > aldur varðveitast hér inni á milli hinna húu norðlenzku ijalla. Sárastúr harniUr er 'þó kveðinn að éftirlifáhai ástvihuía ttáris, 'eiginkonu, aldraðri móður, börn- urri hans, tengdabörnum ög barna- börnum. Úr því sem komió er, get- um við ekki annaó en vottítð iþeim inniiega samúð og beðið Guð að styðja þau og styrija i Itínri'i miklU sorg. Sjálfur þakka ég hinum horfria vini niírium og sainiherja VinSttu hans óg hollráð ög trýggð íiaíís og hóilustu við góðan ritálstáð ura leið og ég bið Ihonuih velfftrna.ðftr, nú er hann heJdur ihh 'á végi hias eilífa sumarlaÁds. Kiuar lugijiiundur^ta Öeorg heitinn Pálsson ittí %&iiiir og gjörfuleik til langíár ævi, "éri var kaliaður brott í blóriiá lifsihisi í önn dagsins, frá verkefnuih, isem þörfnuðust hans. 'Það er erfitt að skilja og sættá sig við 'þá ráa Við- ¦ burðanna, er tékur burt af sj^tar- sviði lífsins hæfileikamann á töiðju ævisumii hans; mann, serii aáíii- bor^ararnir áttu bundnar við lhHíl- ar vonir. Við, sem áttum samleið affeð Georg heitnUm Pálssyni skentmri eða lengri vég, ög áttum máiefna- lega samstöðu með honum, nriim- umst hans með hlýhUg bg virð- ingu. Er leiðir skilja, þölckuni við honum 'störf í þágu góðra Hí&l- efna — og óskum horiura farar- heilla frara á iþann veg, sera allra - bíður. Það. dregur ský fyrir sólu við;- andlát góðra drengja. Að baki skýja sörgar og trega, er þó œvih- lega sól góðra minninga. — Megi það verða huggun þeirra, seiri nú hafa mest misst við frafall tþessa. góða drengs, Og megi minningiiii um hann Verða okkur öllura hvöt til drengilegs starfs i þáigu þeirra raálefna, sem til heilla horfa. iSá er beztur minnisvarðinn yfhv menn, sem við eigum öU skuld að gjalda. St. F. i T ' Georg Páisson andaðist í Landls-, spítalanum i Reykjavík 25. águst s.l., eftir nókkra manaða legu hér heíriia og þar syðra. < '¦'¦' Georg sál. yar fæddur 21. des. 1908 að Vestdalseyri við Seyðis- fjörð. • , , •. Faðir hans Páll A. Pálssbri, tfar.', austfirðingur að ætt og uþþruna . og lézt fyrir riokkrunt áruni. ,—_.. Móðir Geórgfc ér Soffía Vigfús- . dóttir iVigfíjissbnar GunnlaUgssön- ar frá Krpssutri á Arskðgs'strörid, (Fraiuhald i 2. sfðu) ,

x

Siglfirðingur

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Siglfirðingur
https://timarit.is/publication/803

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.