Austurland - 23.12.1974, Síða 26

26
AUSTURLAND
Jólin 1974.
Gagnfrœðaskólaþula
þEGAR ÉG var að róta í dót{ mínu fyrir nokkrum vikum kom upp
í hendur mér þula sú, er hér fer á eftir. Eg sá strax að hún
var orðin hœfilega gömul til að birta hana og sneri mér þá til höf-
undarins} Jónasar Ámasonar, og bað hann um leyfi til að birta
hana í jólablaðinu. Varð hann Ijúflega við þeirri beiðni en tekur
fram, að þetta hafi verið „samið í einum grænum hvelli til upp-
lestrar á skólaskemmtun — og síðan var gert ráð fyrir að málið
yrði úr sögunni“. Hann tekur líka fram að á nokkrum stöðum sé
stuðlasetning hœpin og hafi hann smogið þar framhjá með vissum
áherslum í upplestri. — B. Þ.
Nú skal fögnuð hefja hér
með hláitirasköll sem vera ber,
og gleðjast af, hve gaman er
í Gagnfræðaskóila.
þó ’margur karskur kavaler
kunni þar stundum fátt hjá mér
og sé með brellur hist og her
oig hoppi upp á stóla
og geti stundum ei stillt sig um að góla
og borði minna brauð og smér
en beinlínis kannski vel á fer
og næringu frekar sæki sér
í svarta lakkrísnjóla,
Spur og CocaCoIa.
Mér samt líkar miklu ver,
hvað mörg ein falleg damani
sleikipinna af stolti ber
standandi firam úr munni sér,
svo hún verður eins og íguilker
ásýndum 1 framan
og fær svo illa í magann af öllu saman.
En þó fólk þetta sé ei f jarska stillt
og fáeinir gallar á því,
ég ætla það geti engum spillt
að eyða vetri hjá því.
Og mun ég nú segja svol'ítið nánar frá því.
Þriðja bekk við byrjum á.
því best mun Mca fara á,
því þar er menning rnerk og há
og mikið af setningafræði
og óteljandi fleiri andleg gæði.
Og þar er æðri ensika kennd
og ýmsir garpar frægir.
„How do you do, my dear old friend,
to-day, professbr Ægiri?
Rauðmaganetin leggjum við strax oghann Iægir“.
í fylkingarbrjósti firæðatraust
þar fröken Guðný2 skálmar
og yfirstignir umsvifalaust
allir farartálmar.
Á eftir koma svo Uni3, Sigfús4 og Pálmar5.
Frá Eiríki® heyrist aldrei víl
né ögn af kveifarvoli,
enda þótt hann oft í stíl
illa skelili þoli
og ensfcan líkist ánni Níl,
sem öllu burt skoli;
ótrauður gegn hverjum straum stefnir hann á kroli.
Næst að kanna ætla ég
annars bekkjar flokkinn.
sem þeys-ir friam um fræðaveg
á f jörhestum, stimdum á skrokkinn.
Sú ferð er ekki letileg;
menn lemja fótastokkinn.
Það er að segja sumir þó
sjaldan lesa alveg nóg;
það hnígur á þá himnesk ró
horfandi út um glugga,
eins og verið sé þeim í væran svefn að rugga.
Við Sigmariö mínum hef ég til dæmis stundum orðið að
stugga,
Um grundir allar Guðmundur'7
geysist með mifclum bresti,
þó að vísu stundum víxlgangur
verði á hans hesti
og ýmislegt frá Sveini8 sé saman við hans nesti.
Um Svein skal annars unders-tood,
að enskan hans er very good.
og á því sviði hann eflaust could
aflað sér mikils frama.
Og um Tryggva9 má segja það sama.
Og þó KalliiO ekki hafi hátt,
hugsar hann fleira stórt en smátt;
og aftur.mundi bekknum brátt
í betri siðum fara
ef þar vantiaði HalldórM og hann Aral2.
Og þá er að geta um Gunna-r Bjart.13,
og gætj það orðið vandi,
því fram hann gengið hefur hart
í hinu og þessu standi
og búinn að reyna býsna margt
bæðj á sjó og landi.
Sem stendur e-r hann blaðam-aður og bóikaútgefandi.
Það kem-ur fyrir í kennslustund.
að kurteisir balir og fögur sprund
af öllum kröftum á ýmsa lund
ólöeigt jóðla tyggó.
Slík't hendir þó aldrei heiðurspiltinn ViggóH.
Stefánl5 í háu embætti er,
sem er embættum fáurn verra.
Hann hefur þá stöðu hlotið hjá mér
að hrópa í skyndi: „Guð hjalpi þér,“
strax og hann he-yrir mig hnerra.
Um góðar stúlkur get ég hér,
sem gjarnan mætti hrósa.
í enskunni Lovísal6 af þeim ber,
og einnig Halldóral7 bjargar sér,
en hins vegar stundum here and there
hryg-gð hún Guðrúnl8 veldur mér,
og dálítið hræddur ég urn það er.
að oft hún ej nennj að glósa.
Og af hverju sikrifarðu was fyrir were.
vina min, Imba Rósai9?
Við förum þá í fyrsta bekk,
sem frægur er af mörgum hrekk
og líkist gjaman lambastekk
um lífsgleði á vorin
og þyngir oft okkur þreyttum kennurum sporin.
Mjög svo eru meyjar þar
að margra dómi laglegar,
fríðar og fagurgjörvar,
og utan úr homi augum tveim
ýmsir trúi ég sendi þeim
heitar ástarörvar.
En fáir mun-u þar hitta betur en Hjörvar20.
Fyrst ég þó um Góa21 get,
garpinn dönskusnjalla;
því þó hann ei skilji að köd er ket
og kannski segi stundum det
í hirðsiðum er hann uddannet.
og einkum það ég við hann met,
að mig hann ávarpar Majestæt,
og má þá saklaust kalla,
iþó hann viti stundum lítið um hvað lexíumar fjal-la.