Eining - 01.12.1961, Side 11

EINING
11
Spádómur um vonaríka framtíð
Flestum mönnum er framtíðin full-
líominn leyndardómur. Þó hafa verið
til og eru sennilega enn til menn, sem
gæddir hafa verið þeirri sérgáfu að geta
séð fyrir óorðna viðburði. Þessir menn
hafa venjulega verið nefndir sjáendur
eða spámenn. Getum við skilið rétt túlk-
un þeirra og þorum við að fulltreysta
spádómum þeirra?
Um þessar mundir er mannkyn allt
ærið uggandi um hag sinn og þykist sjá
yfirvofandi mikla hættu. Enginn vandi
er að nefna ýmsa markverða spádóma,
sem heimfæra mætti upp á liðnar ógnir
•og hugsanlegar komandi ógnir, en svo
eru líka til spádómar, sem eru hugg-
unarríkir, og nú skulum við hugleiða
ögn einn slíkan.
Spámaðurinn Jóel spáði um miklar
ógnir, styrjaldir og eyðingu, en hann
mælir einnig á þessa leið:
„En síðar meir mun ég úthella anda
mínum yfir allt hold, synir yðar og dæt-
ur yðar munu spá, gamalmenni yðar
mun drauma dreyma, ungmenni yðar
sjá sjónir. Já, einnig yfir þræla og
ambáttir mun ég á þeim dögum úthella
anda mínum.“ — Jóel 3, 1—2.
Postular Krists töldu þenna spádóm
rætast í hvítasunnuundrinu, og kom-
ast þá svo að orði: „Og það mun verða
á hinum efstu dögum“ eða hinum síð-
■ustu dögum.
Hvaða skilning leggjum við svo í
orðin „efstu dögum“ eða síðustu dög-
um? Og hvaða skilning leggjum við í
orðin: andi Guðs.
Það sem gerðist í hinni fyrstu kristni,
gat vissulega verið uppfylling spádóms-
ins. Sú atburðarás kom í fylling tím-
ans, og þá var gömul heimsmenning
að því komin að lifa sína „efstu daga“,
og sem afleiðing þess anda, sem gagn-
tók kristnina á fyrstu öldum hennar,
rann upp nýtt sögutímabil og fæddist
ný heimsmenning.
Getur þetta ekki endurtekið sig? Er
ekki gamall heimur nú að líða undir
lok, eru ekki að því leyti hinir „efstu
dagar,“ og lifir nú ekki allt mannkyn
í eftirvæntingu um eitthvað nýtt, eitt-
hvað frelsandi nýtt.
Um þúsundir ára lifði mannkyn við
alls konar hörmungar, styrjaldaógnir,
drepsóttir, sjúkdóma og hungursneyð,
en hélt þó velli og þurfti aldrei að standa
andspænis hugsanlegri aleyðingu. Hið
gamla hátterni heimsins hefur þróast
þannig, að það getur ekki haldið velli
áfram. Mannkyn á nú um aðeins
tvennt að velja: að farast eða fá nýjan
heim, nýja menningu. Hin gamla er
dauðadæmd. Að þessu leyti eru nú hin-
ir síöustu tímar. — Hvað mun þá ger-
ast? Úthellir Guð enn á þessum „efstu
dögum“ anda sínum yfir allt hold?
Ef mannkyn heldur áfram að gera
kunnáttu og efnisfræðilega þekkingu,
lífsþægindi og munað, peninga og of-
nautn í mat og drykk, skaðnautnir og
lystisemdir, skemmtanir og gjálífi að
guði sínum, heldur áfram að hafa „mag-
ann fyrir guð sinn,“ eins og postulinn
orðar þe.tta, heldur áfram að dýrka
efnið, skepnuna í stað skaparans, má
búast við að vonir um bjarta framtíð
kunni að bregðast.
Mannkynið þarf að snúa við enn einu
sinni. Það þarf að hverfa frú blindri
efnishyggju, hvort sem hún er austræn
eða vestræn, en til þess að mannkyn geti
orðið aðnjótandi slíkrar endurfæðingar,
þarf það að fá himinsenda og mikla
gjöf. Það þarf að fá anda Guðs. Er ó-
hugsandi að þetta gerist í næstu fram-
tíð?
Venjulega er það svo, að þegar eitt
vatnsbólið þomar, leitar maðurinn ann-
ars. Þegar mannkyn hefur fullþreifað á,
að blind efnishyggja leiðir það afvega,
leiðir það á helveg, en ekki veg lífsins,
þá mun það taka að hungra og þyrsta
eftir öðru. Er ekki hugsanlegt að
„haustregnið” komi þá, að spádómurinn
rætist, annað hvort í annað sinn eða
fyrsta sinn: „Ég mun úthella anda
mínum yfir allt hold.“ — Það er Guð,
sem talar.
Hver er þá þessi andi Guðs? — Hví
spyr maðurinn þannig? Mun einhver
segja. Þetta þarfnast engrar skýringar,
andi Guðs er auðvitað andi hans. — Já,
alveg rétt, en leyfilegt hlýtur að vera, að
minna á, að hann er þá líka andi rétt-
lætis, .góSvildar og kærleika. Þegar
menn stjórnast af þessum anda, þá
hætta þeir að vera eingöngu efnis-
hyggjumenn og verða guðshyggjumenn.
Þegar mannkynið hefur orðið fyrir hin-
um sárustu vonbrigðum allra alda, sem
það mun brátt verða fyrir, það er að
efnishyggjan, guðlaus og köld, svíkur
það gersamlega og útilokar göfgun
mannsins, siðgæðis og andlegan vöxt
hans, þá verður mannkynið opið og
þyrst eftir dögg himinsins, og þá mun
Guð úthella anda sínum yfir allt hold.
I þessu liggur hið örugga bjargráð
heimsins. Eigi mannkyn að bjargast,
verður það að stjórnast af góðvild og
góðvildin er guðlegs eðlis, ávöxtur anda
Guðs.
Leyfist okkur ekki að gleðjast í von-
inni um slíka framtíð, slíkan heim,
nýjan heim, þar sem „réttlæti býr?“
Var það ekki þetta, sem spámaðurinn
sá?
Kynjajurtin
Drottinn alvaldur sáði agnarsmáu
frækorni í ófrjóan og hrjóstrugan jarð-
veg, til þess að sjá, hvort unnt væri að
rækta þar nokkurn gróður. Svo beið
hann lengi eftirvæntingarfullur, beið
þess að sjá eitthvað koma upp af þessu
frækorni. Óratími leið, en Guð er aldrei
í tímahraki — eilífðin er löng.
Loks bólaði á einhverjum frjóanga
upp úr moldinni, en ekki varð séð,
hvaða tegund þetta var. Jurtin var á-
kaflega seinþroska, en Drottinn er þol-
inmóður, biðlund hans óþreytandi, ekk-
ert liggur á, eilífðin er löng.
Litla jurtin óx ákaflega hægt, en
hægfara breytingar gerðu þó vart við
sig. Alltaf var jurtin að skipta sér og
fá fjölþættari vöxt og fleiri og fleiri
litir komu þar í ljós, en ekki líktist
þetta nokkurri annarri jurtategund á
öllu akurlendi Drottins. Hann hugleiddi
vandlega hvaða nafn hann ætti að
gefa þessu jurtaafbrigði, en sagði loks-
ins: Mannkyn skalt þú heita.
Eins og aðrir garðyrkjumenn varð
Drottinn að mæðast við erfiði og ýms
óhöpp varðandi þenna nýja gróður. Oft
þurfti að sniðla jurtina. Það var hon-
um erfiði, en henni allmikill sársauki.
Og svo sótti auðvitað átvargur og ýms
spilliöfl á hana. Þá þurfti hún að fá
sýklaeyðandi steypiregn. Uppeldið hef-
ur verið hið mesta þolinmæðinnar verk,
en Guði liggur aldrei á. Hann lætur
sér nægja, ef að marki stefnir. Allt
það erfiði sem hann hefur haft með
þessa jurt, hefur eflt áhuga hans þeim
mun meir. — Það vottar fyrir blóm-
krónu, en hún er enn ekki útsprungin.
Drottinn er samt viss um, að í fylling
tímans mun hann sjá þar undurfagurt
blóm. Hann ræður það af því, sem gerst
hefur á löngum vaxtartíma jurtarinnar.
Bráðræði gerir hann aldrei bölsýnan.
Samkvæmt eilífðarreynslunni er hann
þolinmóður, hygginn og réttsýnn, og
því bjartsýnn og alsæll í hádegisbirtu
ódauðleikans. P. S.