Skátablaðið - 01.09.1974, Síða 37

ár- GEO
ÆvintýriS um St. Georg er endursögS, en hún
Y&r birt í 2. tbl. SkátablaSsins 1946, en þaS er
°sk frá nokkrum lesendum aS viö endursegjum
þessa sögu.
Einu sinni var kóngur, sem ríkti yfir stóru og
vítslendu rfki. A stórum ökrunum bylgjaSist
þroskats kornits í mildum sumarblaenum, og rauts-
skjöldóttar, fagurhyrndar kýr slöfruSu í sig safa-
ríkt grasitl á rennsléttum engjunum.
Borgirnar voru hinar glæsilegustu, mets hvít-
um marmaraveggjum og breiftum götum, en f út-
hverfunum og smærribæjum var aragrúi af ýmiss
konar verksmiCjum.
En vifslandamærin í nortsri gnæfttu há og hrika-
leg fjöll og heitsar. Þar voru engir vegir og engar
götur, engir mannabústatlir. Þar voru engir á
fert! nema útlagar og ræningjar.
Djúpt vatn lá á milli fjallanna. Enginn vissi
bve djúpt þaS var, því aS enginn hafCi vogat! sér
a* mæla dýpi þess. f vatninu bjó dreki, sem var
svo ógurlegur, ats orts fá varla lýst. Slímugur
búkurinn var þakinn skeljum, en langur og sterk-
legur halinn var brynjaSur beinplötum. Gulleit
augun stóCu langt út úr tröllslegu höftiinu. Ur nös-
um hans stóCu reykjarstrókar, en þegar hann
opnaCi sitt ferlega gin, stóCu eldtungurnar út úr
því.
Einu sinni á ári hverju steig drekinn upp úr
újúpum fjallavatnsins ogfiaug á hinum geysistóru
v*ngjum yfir friCsælar byggCir og borgir kon-
\mgspflsipips og spút^i eldi og eimyrju yfir mann-
fólkic. fil þess aC friCa drekann og fírra landiC
eyCileggingu, varC konungurinn aC fórna fegurstu
stúlkunni í landinu til drekans.
A hverju vori í síCari hluta aprílmánaCar, er
landiC tók aC íklæCast vorsins skrúCi og drekinn
vaknaCi af dvala sínum, var fegursta ungmeyjan í
landinu flutt af sorgbitnum ættingjum upp til fjall-
anna og bundin viC tré á vatnsbakkanum. Þar
varC hún aC bíCa hins eldspúandi dreka, verCa ó-
freskjunni aC bráC.
Þannig gekk þaC ár eftir ár, þar til dóttir kon-
ungsins óx upp og varC fríCasta meyjan í landinu.
BauC konungur þá hverjum þeim, sem sigraC
gæti drekann, hálft konungsríkiC og dóttur sína
fyrir konu. En enginn gaf sig fram, og svo fór,
aC kóngur neyddist til aCfyrirskipa aC kóngsdótt-
irin skyldi færC til fjalla og bundin viC tréC.
Og þarna stóc hún bundin og beiC dauCa síns.
Hún starCi skelfd út á vatniC. AUt í einu sá hún
eitthvaC dökkleitt koma í Ijós úti á miCju vatninu.
þac var drekinn. ÞaC glitti í blóChlaupin, illsku-
ieg, gulleit augun, er þau störCu á hana. Hann
syndir í áttina til lands. Hún æpir af skelfingu á
hjálp, en eina svariC er dauCalegt bergmál, sem
hljómar draugalega frá fjöllunum.
En hvaC er þetta? Heyrir hún ekki hornablástur
og hófadyn í fjarska? Nei, líklega er þaC ímynd-
un. Máttvana af hræCslu sér hún drekann skríCa
upp úr vatninu. Blásvört tungan lafir út úr eld-
spúandihvoftinum og augun ranghvolfast af illsku.
En allt í einu staCnæmist drekinn. Ofan úr gil-
inu fyrir ofan kemur bryrijuklæddur riddari á
föngulegum hesti. A blikandi spjóti hans er græn
veifa meC gylltri lilju, en viC hliC sér ber hann
langt, biturlegt sverC. LoftiC titrar af æCisgengnu
öskri drekans, en riddarinn lætur þaC ekki á sig
fá, heldur keyrir hest sinn sporum x áttina til
drekans. ÞaC gneistar undan hófum hestsins er
hann þýtur yfir urCirnar, en eldspúandi drekinn
lemur jörCina meC halanum, svo aC fjöllin titra,
ÞaC er eins og eldingu hafi slegiC niCur, er blik-
andi spjótsoddurinn þýtur inn í gap drekans og
stendur út um hnakkann. Hvæsandi eldtungur
blossa út úr sárinu, spjótsoddurinn verCur hvít-
glóandi, og brátt renna bráCnir járndropar niCur
háls drekans.
Umbrot drekans eru ægileg, jörCin nötrar,
Riddarinn kastast af baki, en þegar drekinn ætlar
aC reyna aC hefja sig til flugs, þrífur riddarinn
sverC sitt, reiCir hátt, og heggur meC einu höggi
annan vænginn af drekanum. Drekinn lemur jörC-
ina meC hinum vængnum og blæs eldi og eimyrju
á riddarann, sem enn reiCir sverCiC bitra og
heggur á háls drekans og sníCur höfuCiC af.
Bgrdaganum er lokiC. Riddari og hestpf eru
sviCnir og sótugir og titra af áreynslunni. Ridd-
arinn hleypur aC trénu, heggur böndin af kóngs-
dótturinni, sem hnígur meCvitundarlaus til jarC-
ar.
NiCri viC fjallsræturnar hafCi kóngurinn og
hirCin og þúsundir landsmanna, sem safnast höfCu
saman til þess aC syrgja kóngsdótturina, heyrt
skruCninga og ólæti ofan úr fjöllunum, og allir
héldu, aC nú væri drekinn aC gleypa kóngsdóttur-
ina.En hvaC var þetta? Ut úr fjallsgljúfrinu kem-
ur riddari á föngulegum hesti, og kóngur þorir
varla aC trúa sínum eigjn augum, er hann sér
dóttur sína sitja á hnakksnefinu heila á húfi.
MeC gleCitár í augum segir kóngsdóttirin föCur
SÍnum og hirCinni frá því, hvernig hinn hugprúCi
riddari sigraCi drekann. „Hann er farandriddari"
sagCi hún, „ sem ferCast um löndin og hjálpar
bágstöddum, hvar sem hann kemur. Hann heitir
Georg"
„ Hvar er hann? ” hrópaCi kóngurinn, „ Hann
skal fá dóttur mína fyrir konu og hálft kóngsríkiC
mecr
frh.