Unga Ísland - 01.09.1929, Blaðsíða 6

70
UNGA ÍSLAND
ir, að önnur dýr, scm á eftir kunna
að vera, finni lyktina af þeim. Sjálf
finna ]iau lykt með golunni, frá þeim,
sem á eftir eru.
Allar viltar dýrahjarðir hafa for-
ingja. Þegar þau standa, snúa þau
sjer aldrei öll í sömu áttina. Aldrei
sofa þau öll í einu, heldur halda þau
vörð til skiftis.
Dýrin læra varúð af reynslunni.
Það eru ekki nema unglingarnir, sem
fara sjer að voða. Ungviði, sem mæt-
ir dýri í fyrsta sinn, heldur vanalega
að það sje vinur sinn. Það er því
einkum hið reynslulausa ungviði,
sem verður öðrum dýrum að bráð.
Það er örðugt að draga línu milli
eðlishvata og hugsana, einkum þegar
um dýr er að ræða. En sje hægt að
sanna, að þau geri hvert öðru aðvart
með hljóðum, geri greinarmun, muni,
hafi samvinnu, fjelagsskap og verka-
skiftingu, kenni og læri, þá hljóta
þau að hafa skynsemi til að hugsa og
skilja.
V
Konungur Gullár.
(Frh.). ---
Leiðin varð æ verri og hrattari, og
loftið var svo óholt, að honum lá við
sótthita. Fossaföllin í jökulsprungun-
um fóru vaxandi. Var sem þau
hlæju að þorstanum, sem var oð gera
út af við hann. Annar klukkutími
leið, og Svaði leit ofan í flöskuna,
sem hékk við hlið hans. Hún var
hálftóm, en það voru miklu meira
en þrir dropar í henni. Hann nam
staðar, til þess að opna hana, en i því
hreyfðist eitthvað í götunni rjett fyrir
ofan hann. Það var undur fallegt
harn, sem lá nær dauða en lifi á
klettinum. Augun voru lokuð og var-
irnar skrælnaðar. Svaði leit á það,
drakk úr flöskunni og hjelt svo á-
fram. Skýflóka dró fyrir sólina, og
langir skuggar skriðu eftir fjalls-
hlíðinni.
Svaði barðist áfram. Sólin var að
setjast, en þó var hitinn jafn óþol-
andi. Hann sá hina miklu fossa
Gullár svo sem 200 metra frá sjer.
Hann nam staðar, til þess að kasta
mæðinni, svo þaut hann af stað i átt-
ina að fossunum. Þá harst lágt vein
að eyrum hans. Hann sneri sjer við
og sá hvar gráhærður öklungur lá á
klettinum. Augun voru sokkin og
andlitið bleikt.
„Vatn“, æpti hann veikum rómi.
„Vatn, jeg er að deyja“.
„Jeg hef ekkert vatn“, svaraði
Svaði. „Þú ert búinn að lifa nógu
lengi. Hann steig yfir öldunginn, og
þaut áfram leiðar sinnar. Blá elding
sást í austri, og var að lögun sem
sverð.
Niður Gullár hækkaði, eftir því
sem hann nálgaðist hana, og loks stóð
hann á barminum á gljúfrinu, sem
hún rann eftir. Öldur hennar voru
rauðar af dýrð sólarlagsins. Skjálf-
andi seildist hann eftir flöskunni og
kastaði henni út í miðja straumiðuna.
Hann riðaði, æpti upp og fjell. Áin
þaggaði óp lians. Ekkaþrunginn nið-
ur hennar barst út í næturgeiminn,
þegar hún kastaðist í flúðum yfir kol-
svarta klettana.
(Frh.).