Unga Ísland - 01.02.1933, Blaðsíða 4

16
UNGA ÍSLAND
í allsnægtum. Jarðaldirnar voru ógur-
lega langar. A.standið breyttist með tím-
anum, svo að jurtagróður minnkaði. Þá
varð baráttan fyrir lífinu harðari, og
rándýrin eyddu mörgum hinna stærri
jurtaæta, sem áttu þegar fullt í fangi
með að afla sér fæðu.
Af þessum neyðarráðstöfunum hafa
dýrin orðið óvinir. Hatrið er aðfengið,
en ekki meðfætt.
Þessari kenningu heldur Dr. Alexis
Durow fram, rússneskur vísindamaður.
Og til þess að sanna þessa kenningu, hef-
ir hann sýnt fjölmörg dýr í Berlín, dýr
af tegundum, sem vanalega hatast, en
sem þarna lifa saman í mikilli vináttu.
Þar er svartur köttur, sem fóstrar hóp
af hvítum músum. Hani er þar tryggða:
vinur tófu, kálfur vinur úlfs, köttur
hunds o. s. frv.
r
□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□DaoaaaaaaD
BLÁFUGL.
Eftir Maeterlinck.
1
Njðurlag.
Þegar báturinn lagði frá landi, sendu
litlu blásálirnar kveðju til barnanna,
sem voru að fara, til þess að fæðast inn
í heiminn.
,,Vertu sæl, Lóa, vertu sæll, Jói . . .
Reyndu að þekkja mig aftur . . . Ég skal
finna þig . . . Týndu ekki hugmyndun-
um þínum .. . hallaðu þér ekki of langt
út yfir“.
Nú heyrðust raddir barnanna í bát-
unum ógreinilega í fjarlægð. ,,Jörðin!“
,,En hvað hún er dýrðleg!“ Og svo óm-
aði gleðikliðurinn frá öllum börnunum.
,,Hvað er þetta?“ hvíslaði Maggi.
„Það er söngur mæðranna, sem koma,
til þess að taka á móti þeim“, sagði sál
ljóssins.
Magga og Maggi hlustuðu, og bæði
sárlangaði þau að koma til sinnar eigin
mömmu.
Meðan á þessu stóð, hafði Tími lokað
demantsdyrunum. Allt í einu tók hann
Það er alkunnugt, sem og Dr. Durow
heldur fram, að börn dýranna eru ekki
eins mannfælin og börn mannanna. —
Ljónshvolpur lofar t. d. manni að skoða
sig og strjúka, og sýnist treysta því, að
sér verði ekkert mein gert. Það er ekki
fyrr en með árunum og reynslunni, að
þau renna grun í, að maðurinn sé hættu-
legur.
Dr. Durow hefir heppnast að ná rán-
dýraafkvænfum nýfæddum, og með því
að láta þau aldrei sjá veiðar hinna eldri,
hefir tekist að gera þau ólík þeim, gæf
og meinlaus.