Unga Ísland - 01.02.1933, Side 6

18
UNGA ÍSLAND
meira blóð streymi í æðum hans. Sé
blóðdropi tekinn úr manni, sem lengi
hefir verið svefnlaus, þá kemur það í
ljós við rannsókn með smásjá, að þar
eru færri blóðkorn en í heilbrigðum
manni. Ef svo rannsóknin er endurtek-
in eftir nokkurra daga hvíld og nægan
svefn, þá kemur í ljós að blóðkornun-
um hefir fjölgað.
Annað nauðsynjaverk fer fram í
kyrrð og hvíld næturinnar meðan mað-
ur sefur; það er að byrgja alla vefi lík-
amans upp af súrefni. Þegar við förum
svo að vinna næsta dag, þá notum við
upp súrefnið, sem við söfnuðum í okk-
ur í svefninum. Af þessari ástæðu er
það, að við ættum að hafa eins mikið
af fersku útilofti og unnt er, meðan við
sofum. Hver einasti maður á að sofa
við opna glugga. Einkum er þeim nauð-
synlegt að sofa í hreinu útilofti, sem
verða að búa við kyrsetur og inniveru
á daginn. Þá getur það bjargað heilsu
þeirra, að hafa hreint útiloft átta tíma
sólarhringsins.
Næsta hefti flytur nýjar fréttir af
tilraunum, sem vísindamenn hafa gert
viðvíkjandi svefni.
Ónýtt umtalsefni.
Frú A.: Eg þekki ekkert nema gott til lieiin-
av Siggu.
Frú B.: Jæja, við skulum þá tala um cin-
hveija aðra.
* ¥ *
í þriðja skifti.
Frúin:„]>ú kemur seint. Heyrðirfiu ekki að
ég var að kalla á þig?“
Stúlkan: „Eg heyrði þafi ekki fyr en í þriðja
skifti'1 ■
Munið, að aðalútsala U. í. í Reykja-
vík er í Bókhlöðunni, Lækjargötu 2. —
Þar fást eldri árgangar blaðsins.
Ivínversk
þjóðsaga.
Gamalt íslenskt máltæki segir, að
hverjum þyki fugl sinn fagur, og ann-
að, að hverjum þyki sinn þefur sætur.
Þetta sannast á kynþáttum mannkyns-
ins. Hvítum mönnum þykir hvítt fólk
fa'llegast, blámönnum svart, mongólum
gult og indíánum eirrautt.
Eins og hver kynþáttur hefir sinn lit,
hefir og hver kynþáttur sína sérstöku
lykt. En kynlegt er það, að hver kyn-
þáttur er lyktarlaus á sína eigin lykt.
Það er að segja, að hvítt fólk finnur
enga sérstaka lykt af hvitum mönnum,
svart fólk enga af svörtum o. s. frv. En
hver kynþáttur verður tilfinnanlega var
við óþægilegan þef af hinum kynþátt-
unum. Einna sterkust er lyktin af Blá-
mönnunum. Sú lykt hefir mér fundist
einna líkust þef af sauðfé, sem kemur
inn í hús úr regni og hefir staðið þar
um stund. Hjúkrunarkona hefir sagt
mér, að svipuð lykt kæmi af hvítu fólki,
þegar það hefir lengi orðið fyrir áhrif-
um af geislaböðum. Má vera, að áhrif
hitabeltissólar h'afi á löngum tíma fram-
kallað þessa sérstöku lykt af blámönn-
um. En geislaböð verka, eins og menn
vita, líkt og sólarljós.
En kínverska þjóðsagan, sem ég ætla
að segja ykkur, sannar það, að hverj-
um þykir fugl sinn fagur. Hún er svona:
Guð skapaði mennina upphaflega
þannig, að hann bakaði þá í ofni, eins
og við bökum kökur. Þeir fyrstu voru of
lengi í ofninum og urðu heldur harð-
bakaðir. Þegar hann tók þá út úr ofn-
inum, voru þeir ohðnir hálf brunnir.
Þetta voru blámennirnir. Þess vegna
eru þeir svartir að lit.