Unga Ísland - 01.02.1933, Síða 9

UNGA ÍSLAND
21
Utilegumenn á Snæfellsnesi.
I.
Fyrir 1000 árum bjó sá maður, er
Bárður hét, að Laugabrekku á Snæ-
fellsnesi. Var hann fæddur í Noregi og
hét faðir hans Dumbur og var konung-
ur á Hálogalandi, en móðir hans hét
Mjöll. Hann hafði alist upp hjá Dofra
jötni í Dofrafjöllum og fengið dóttur
hans fyrir konu, þegar hann var
þrettán ára að aldri. Bárður var
manna sterkastur og hafði lært ýms-
ar íþróttir og jafnvel galdra af Dofra
fóstra sínum. Þegar Bárður var full-
tíða maður, lenti hann í deilum og
vígaferlum og fór svo að lokum, að
hann vildi eigi lengur vera í Noregi
en bjó skip sitt og sigldi til íslands.
Með honum var bróðir hans er Þorkell
hét og margir menn fleiri. Síðan létu
þeir í haf og höfðu harða útivist og
voru hálft hundrað daga á sjónum.
Þeir komu vestan að landinu og sáu
þar fjall eitt mikið og lukt allt ofan
með jöklum; það kölluðu þeir Snjó-
fell en nesið Snjófellsnes.
Skipverjar Bárðar reistu sér býli
hingað og þangað á nesinu. Þorkell
bróðir hans bjó að Arnarstapa, sem er
skammt frá Laugabrekku. Þorkell átti
tvo sonu og hét annar Sölvi, en hinn
Rauðfeldur, en Bárður átti dætur
margar og vænar. Helga var þeirra
elst. Léku þær oft við frændur sína frá
Stapa. Það var einn dag, að þau voru
að leik sínum niður við sjóinn. Hafís-
ar lágu við land og var þoka mikil.
Rauðfeldur hratt þá Helgu Bárðar-
dóttur út á sjó á ísjaka, en vindur stóð
mikill af landi. Rak þá jakann út til
hafíssins og komst Helga upp á ísinn.
Hina sömu nótt rak ísinn undan landi
og út á haf. Helga fylgdi þá ísnum, en
hann rak svo ört, að innan sjö daga
kom hún með ísnum til Grænlands. Er
sagt, að hún hafi komist þar til Eiríks
rauða í Brattahlíð.
Nú er þar til að taka, að þær systur,
dætur Bárðar, koma heim til Lauga-
brekku og segja föður sínum, hvernig
farið hafði um Helgu. Bárður varð við
þetta mjög reiður og spratt þegar upp
og gekk í burtu til Arnarstapa. Hann
var þá heldur ófrýnn yfirlits. Þorkell
var ekki heima, en piltarnir Sölvi og
Rauðfeldur voru úti. Þá var annar ell-
ÞaS lá betur á Sigga litla dáginn eftir. Bieði
var það, að veðrið var bjart og gott, og svo var
bann að hugsa um það, sem hanu pabbi hans
hafði sagt.
Þannio- liðu dagarnir hver af öðrum. Sigga
fannst þeir alltaf vera að smá styttast. Tion-
tim var hætt að leiðast að sitja hjá. Hann varð
hugaðri, bjartsýnni og kátari með hverjum
dcginum sem ieið. Og hann sannfærðist æ betur
°g betur um ])að, að pabbi hans, hafði á réttu
að standa.
Það var líkast því, að hann vrori að festa
rætur þarna á hjásetustöðvunum, eins og blóm-
in, sem brostu móti sólunni, sunnan í hjáset-
hólnum. — Þau voru áreiðanlega búin að festa
rætur. — Hann þekkti orðið hvem stein, hvern
hól og hvern læk. — Og allt urðu það góðir
vinir, — er brostu við honum á hverjum
morgni, er hann kom á hjásetustöðvamar; —
er urðu honum alltaf meira og meira virði,
éftir ])ví sem hann kvnntist ]>eim betur.
Það urðu því ef til vill bestu vinirnir er
hann kvnntist á lífsleiðmni.
Jóhannes Ásgeirsson Sellands.